The Whisper Man (2026) van regisseur James Ashcroft is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Britse schrijver Alex North. De auteur, genaamd Steve Mosby, gebruikt een pseudoniem omdat hij onder deze naam boeken kon schrijven met meer bovennatuurlijke elementen. Dat werd een succes, want dit boek werd meteen een bestseller. De filmrechten van het boek waren in handen van AGBO, de productiemaatschappij van de broers Anthony en Joe Russo, die zelf als regisseurs in Hollywood actief zijn. Samen met Netflix produceerden zij de film.
The Last House (2026), gemaakt door de Franse regisseur Louis Leterrier (The Transporter (2002)), heeft een intrigerend gegeven, maar komt helaas niet lekker uit de verf. Als Jason (Wagner Moura) thuis komt van een middagje vissen en de regen inmiddels met bakken tegelijk uit de hemel komt, verandert er iets. Als zijn vrouw Ann (Greta Lee) en de kinderen Graham (Noah Alexander Sosnowski) en Ruth (Riley Chung) er toch uit willen om een kerstboom te gaan kopen, blijken alle deuren en ramen hermetisch afgesloten te zijn. Ze denken eerst nog dat het een grap is, maar al snel blijkt het menens.
Er wordt al langer met AI in de filmindustrie gewerkt maar inmiddels is de technologie zover dat er zelfs volledige films gemaakt kunnen met artificial intelligence. Zo verscheen er onlangs het dertien minuten durende filmpje Nightborne van de Zuid-Afrikaanse regisseur Neill Blomkamp – naar eigen zeggen een test – met het idee een volledige film met AI te maken.
Blomkamp, bekend van films als Elysium, District 9, Chappie en Gran Turismo experimenteert al langer met AI en deze korte film is gemaakt Seedance 2.0, de AI-videomaker van TikTok-moederbedrijf ByteDance.
Je kunt de film hieronder bekijken:
De beelden zien er levensecht uit en toch voel je dat het geen echte mensen zijn. Voor deze film werden gezichten en stemmen van echte acteurs ingeladen dus uit al die data creëert AI zijn eigen versie. Feit blijft dat gewoon mensenwerk is en dat met name de data, cruciaal is in het proces.
Vooralsnog wordt AI vooral ingezet bij postproductie en special effects. Daar maakt niemand meer een geheim van. De vraag is: blijft het een hulpmiddel of zitten acteurs, regisseurs et cetera straks zonder werk?
Nieuwsgierig als ik ben heb ik even Seedance 2.0 – inmiddels is zelfs versie 2.5 al uit – even opgezocht en het is een videogenerator waarin je foto’s, beelden, tekst en muziek kan invoeren om zo beeld te genereren. In de gratis en tevens betaalde versie kan je clips van maximaal 15 seconden maken. Om dus speelfilmduur te behalen dien je al die clips van 15 seconden aan elkaar te plakken. Je kan je materiaal vanaf HD tot 4K invoeren. In de praktijk, zo heb ik opgezocht ben je al gauw een paar duizend dollar kwijt voor 13 minuten materiaal. Voor een volledige film komt dat al snel neer op ruim 10.000 dollar. Wat goed beschouwd een schijntje is, als je bedenkt wat het kost om een film met acteurs, regisseurs, producenten, crew, special effects te maken.
Ja, het is dus mogelijk. Maar willen we dat? Grote regisseurs als Christopher Nolan en Gore Verbinski zijn er tegen. Sterker nog, laatst genoemde maakte zelfs een anti-AI-film, Good Luck, Have Fun, Don’t Die. De film komt deze week uit in de bioscoop.
Zo is er ook al het AI-personage Tilly Norwood van studio Particle6 en oprichter Eline van der Velden. Een Nederlandse. Inmiddels is bekend gemaakt dat er met dit personage een komedie/drama film genaamd Misaligned op stapel staat. Het zal een samenwerking met filmprofessionals en AI-specialisten worden.
Zo ziet Tilly Norwood eruit:
De tijd zal leren of AI een zegen of een vloek zal zijn voor de filmindustrie? Wat denken jullie zelf?
John Carpenter. Wie kent hem niet? Hij brak door met de horrorfilm Halloween maar maakte daarvoor al een film die ook echt niet te missen is: Assault on Precinct 13. The Thing is zo’n film die me nog steeds de kriebels geeft. En hij vond in Kurt Russell zijn protegé. Ze maakte samen vele films waaronder Big Trouble in Little China. Voor deze geliefde rubriek, liet ik jou kiezen René dus misschien moet jij als eerste maar vertellen waarom je voor deze film koos?
R: Deze film heb ik ooit lang lang geleden in de bioscoop, met mijn zus gezien en is altijd een favoriet van mij gebleven. Het over de top gebeuren en de mix van magie en martial arts was een soort van voorloper van de game en film Mortal Kombat, inclusief een schurk die vecht met elektriciteit. De humor en actie volgen elkaar rap op en in die tijd was ik echt onder de indruk van alles wat er op het scherm gebeurde. Ik heb dan ook vaak de kreet What would Jack Burton say gebruikt en kom er dan hard om lachen terwijl niemand het begreep.
Het verhaal is simpel: een oude magische keizer moet een Aziatische vrouw met groene ogen, offeren op een rituele manier zodat hij eeuwig blijft leven. Aziatische vrouwen met groene ogen zijn zeldzaam maar nu zijn er toevallig twee. Een als love interest voor Jack en een ander als bruid voor zijn partner. Samen moeten zij de dames opsporen en bevrijden en de keizer en zijn handlangers verslaan.
M: Ik weet eigenlijk niet eens zeker of ik hem destijds gezien heb, of dat ik alleen maar fragmentjes ken. Ik begon er vol goede moed aan en in het begin vond ik het echt wel geinig. Het is wat mij betreft een echte jaren 80 film. Dat zie je aan de aankleding, de bekende synthesizer muziek van Carpenter zelf en vooral aan de special effecten. Waaronder ook heel veel praktische effecten. Dat gebeurde in jaren 80 nog gewoon. Voor mij voelde het als een martial arts sprookje doordrenkt met actie en humor. En dat werkt heel lang goed maar niet de volle 1 uur en 40 minuten die de film duurt. Na een uur had ik echt wel gezien en was ik er wel klaar mee. Het verviel in herhaling en het verhaal werd magerder maar ook onduidelijker tot aan een rommeltje aan toe ergens richting het einde. René, wat is jouw mening?
R: Juist dat rommeltje vond ik het aantrekkelijke. Alles loopt door elkaar heen en telkens wil ik weten hoe men zich er uit redt. De over te top dialogen en dito acteren vond ik echt een genot om naar te kijken. Deze film houd een speciaal plekje in mijn filmhart.
M: Kijk, Carpenter heeft echt wel goede films gemaakt. Ik heb er al een paar genoemd. Maar deze hoort er wat mij betreft niet echt bij. Ik weet dat hij inmiddels gezien wordt als een cultfilm en dat er veel fans zijn maar ik hoor er niet bij. De humor vond ik bij vlagen wel leuk maar voor mij was het op een gegeven moment teveel van hetzelfde.
R: Smaken verschillen gelukkig. Ik merk dat je niet echt onder de indruk bent maar verplaats je terug in de jaren 80; dit waren andere standaards en een heel ander ritme in films vooral het trage. De praktische effecten zijn echt subliem en alles wat nu met CGI gedaan wordt was toen niet aan de orde. Met de huidige technieken en manier van filmscripts zou dit als reboot het wel eens heel goed kunnen doen. Deze film heeft een flinke cult status.
M: Ik benoem echt wel de sterke punten maar het is voor mij niet genoeg om dat de hele speelduur te rechtvaardigen. Voor jou is het nostalgie omdat je hem als kleine René in de bioscoop zag en hem toen al goed vond. Ik heb dat niet bij deze film.
M: Wel grappig om Kim Cattrall in deze film te zien want ik ken haar bijna alleen maar van Sex and the City wat later gemaakt is. En Dennis Dun, ik dacht waar ken ik hem ook al weer van? Ik moest het even opzoeken maar van de serie Midnight Caller. Wat een serie was dat zeg! Ook nergens te zien helaas.
R: Kurt Russell was een veel gevraagd acteur in het actie genre. Tango & Cash was ook een topper en die ziet er eigenlijk nu ook niet meer uit.
M: Haha, die is van een paar jaar later. Ik zal hem onthouden. Misschien dat we die toch nog eens moeten rewinden.
M: Ik heb me het eerste uur wel vermaakt. Daarna niet meer. Ik zou hem daarom 3 sterren geven en jij René?
R: Ik ga voor 4 sterren. Its all in the reflexes.
M: Haha, die is leuk!
Je kan hier naar een behind the scenes van Big Trouble in Little China kijken:
En hier is de link naar de soundtrack van de film:
Parijs in de jaren 20 van de vorige eeuw. Het centrum van entertainment en de ‘paranormale’ wereld. In die wereld werkt Suzanne (Anaïs Demoustier) als Venus, de elektrisch geladen vrouw, die elke man in vuur en vlam zet met haar kus. Ze verdient er niet veel mee en moet een schuld afbetalen aan haar baas; de eigenaar van de act. Als ze op een avond de camper van het medium binnenloopt en daar wat rondsnuffelt wordt ze opeens gestoord door Antoine (Pio Marmaï) die wil dat zij contact legt met zijn overleden vrouw Irène (Vimala Pons). De schilder is al zijn inspiratie kwijt en hij is aan de drank. Als hij haar royaal betaald, speelt ze het spelletje mee. Als de kunsthandelaar Armand (Gilles Lellouche) er lucht van krijgt en ziet dat Antoine weer is gaan schilderen bedenken ze samen een plan om deze zwendel in leven te houden en er samen rijker van te worden. Maar wie speelt met het lot, krijgt uiteindelijk met verrassingen te maken.
Aan debuterend regisseur Sarah Miro Fischer de taak om een film over een verkrachting geloofwaardig naar het grote witte doek te vertalen. Geen gemakkelijk taak: we kijken door de ogen van de zus van de vermeende dader. Dat levert een film op die vooral focust op menselijke relaties en vertrouwen.
Rose Berger (Marie Bloching) komt na spanningen met haar vriendin, tijdelijk bij haar broer Samuel wonen. Ze hebben een sterke band, laten elkaar vrij en gaan ieder hun weg. Als haar broer na een avond thuiskomt met een vriendin en zij getuige is van de vrijpartij, is dat alleen maar ongemakkelijk en meer niet. Als ze een paar dagen later een brief in handen krijgt waarin ze wordt opgeroepen om te komen getuigen over een verkrachting die haar broer begaan heeft, twijfelt ze. Ze wordt stevig aan de tand gevoeld en een stuk van de verklaring van het slachtoffer wordt voorgelezen. Na afloop confronteert ze hem ermee en na een goed gesprek is ze heilig van zijn onschuld overtuigd. Dat vertrouwen wankelt naarmate er steeds meer duidelijk wordt.
Vier jaar na zijn meest persoonlijke film The Fabelmans keert Spielberg terug met een geliefd thema (buitenaards leven) van hem en maakt hij na E.T.: The Extra-Terrestrial en Close Encounters of the Third Kind zijn derde speelfilm over dit gegeven. Gelukkig gaf de trailer niet al te veel weg maar maakte hij mij/ons wel nieuwsgierig. Vorige week togen wij naar de bioscoop en waren vol verwachting.
Margaret Fairchild (Emily Blunt) is een weervrouw voor een groot station in Kansas, en van de ene op de andere dag beheerst zij opeens verschillende talen, kan mensen lezen en kraamt tijdens een uitzending opeens een onverstaanbare taal uit. Daniel Kellner (Josh O’Connor) is een cyber beveiligingsexpert voor WARDEX, een schimmige organisatie die alle geheime informatie over buitenaards leven beheert. Daniel vindt dat het tijd is om al deze gegevens openbaar te maken. Door een mysterieuze kracht wordt Margaret naar Daniel gedreven en moeten ze samen op de vlucht voor WARDEX en zijn CEO Noah Scanlon (Colin Firth), die er alles aan gelegen is om de gestolen informatie weer in handen te krijgen.
Het verhaal van Bonnie en Clyde, het beroemde bankroversduo uit de jaren 30 van de vorige eeuw, blijft hedendaagse filmmakers maar inspireren. Zo ook regisseur Adam Rehmeier, die er met zijn Carolina Caroline een frisse, eigentijdse draai aan geeft.
Plaats van handeling is nog steeds het diepe zuiden van Amerika, tijdsgeest is de late jaren 90, hoewel de film ook wel een jaren 70 sfeer oproept. Oliver (Kyle Gallner) komt aan bij een pompstation in een klein plaatsje ergens in Texas waar hij een geldwisseltruc toepast en Caroline (Samara Weaving) voor het eerst ziet. De eigenaar heeft niets door maar Caroline wel en gaat achter hem aan. Oliver geeft het geld terug en is duidelijk onder de indruk van de blondine en die aantrekkingskracht is wederzijds. Diezelfde avond komt ze hem weer tegen in een plaatselijke bar en na een avond stomende seks, wil ze alles van hem weten en alles van hem leren. Wat volgt is een handeling oplichtingstrucs en menselijk gedrag. Naarmate de spanning en de adrenaline oploopt worden ook de doelen groter maar komt ook het gevaar meer op de loer te liggen.
Nummer 54: The Graduate – 1967 – R: Mike Nichols – Verenigde Staten
Naslagwerk 1001 Films – blz 460
”Hoffmans maagdelijke paniek op het moment dat de langbenige Anne Bancroft (…) hem het bed in treitert (…) is bijna Harold Lloydachtig op het moment dat zijn moed het maar amper wint van de angst voor het onbekende.” The New Yorker, 2010
The Graduate is nu zo’n film die ik al jaren op dvd in de kast hebt staan maar gek genoeg nooit gezien heb. Tot vandaag. Dit was de film die regisseur Mike Nichols maakte na zijn fantastische debuut Who’s Afraid of Virgina Woolf? en deze film profiteert ook van de nieuwe seksuele revolutie die eind jaren zestig opkwam. Dat stelt anno 2026 natuurlijk helemaal niets meer voor natuurlijk.
Nog even in het kort: Ben Braddock (Dustin Hoffman) is net afgestudeerd en zit in het keurslijf van zijn ouders verwachtingen. Hij denkt zelf ook na over de zijn toekomst, zo zien we in het begin van de film. Als hij op een avond wordt verleid door Mrs. Robinson (Anne Bancroft) gebeurt er van alles bij hem. Zijn ouders proberen hem tegelijkertijd aan de dochter van Mrs. Robinson, Elaine (Katharina Ross), te koppelen. En zo raakt hij verwikkeld in een driehoeksverhouding. Met alle gevolgen van dien.
Hoffman speelt in deze film iemand van twintig terwijl hij overduidelijk ouder is dan dat. En Bancroft is maar zes jaar ouder dan hij in deze film. Dat zit de geloofwaardigheid wel een beetje in de weg. Als je daar overheen stapt, dan heb je zeker de eerste helft van de film een heel fijne tijd. Bancroft speelt met verve een ‘oudere dame’ die Ben gemakkelijk het bed in krijgt. Hoffman is met zijn gestuntel aandoenlijk en lief tegelijk (ook al oogt hij ouder dan de bedoeling is). Die helft van de film is eigenlijk heel grappig. De film wordt serieuzer als haar dochter (Ross) ten tonele verschijnt. Met de relatie die hij later aanknoopt met de dochter had ik persoonlijk wat meer moeite. Dat zit hem vooral in de uitwerking en ligt zeker niet aan Ross die de rol speelt. Maar het wel en niet willen trouwen met hem en andersom vond ik gewoon niet zo goed werken.
Het blijft hoe dan ook wel een heel leuke, charmante film en zeker wel eentje die je gezien moet hebben. Ik zag de dvd versie maar inmiddels is er ook een mooie gerestaureerde versie beschikbaar om het 60e jaar – volgend jaar in 2027 – van de film te vieren. Op de dvd staan wat interviews met de cast en crew ter ere van het 25-jarig bestaan van de film.
Czeslaw Jan Bojarski is een Poolse ingenieur en uitvinder – beter bekend als Jan – die als immigrant naar Frankrijk vlucht en daar voor het verzet paspoorten vervalst. Na de oorlog heeft hij geen officiële verblijfstatus meer, wat het moeilijk maakt om patenten te krijgen voor zijn uitvindingen. Hij onderhoudt zijn gezin met armoedig werk tot een gangster lucht krijgt van zijn vervalsingen en hij min of meer gedwongen wordt vals geld te maken. Hij blijkt daar zo goed in te zijn dat hij al snel de bijnaam De Cézanne van het valse geld krijgt. Als de gangsters gepakt worden en hij ontsnapt, blijft hij doorgaan met het vervalsen van geld. Inspecteur Mattei is er alles aan gelegen om hem op te pakken.
