It's All About The Movies
De eigenzinnige filmmaker Jim Jarmusch, die een graag geziene gast is op filmfestivals, won pardoes en onverwacht de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië in 2025 met zijn nieuwste film Father Mother Sister Brother (2025). Een drieluik over een vader, een moeder en een broer en zus. Verhalen die op zichzelf staan maar die met elkaar verweven worden door terugkerende grapjes en opmerkingen die in alle drie de verhalen zitten.
De Noorse regisseur Kristoffer Borgli is een interessante filmmaker. Hij debuteerde met Sick of Myself, mijn recensie kun je hier lezen. Zijn volgende film was de Amerikaanse film DreamCatcher met Nicolas Cage in de hoofdrol en nu is hij terug met The Drama met Zendaya en Robert Pattinson in de hoofdrollen.
Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson) staan op het punt te trouwen en terwijl ze bezig zijn met alle voorbereidingen gaat het op een avond helemaal mis. Als ze met de vrienden Rachel (Alana Haim) en Mike (Mamoudou Athie) aan een proeverij zitten voor de feestavond worden ze door Rachel uitgedaagd om hun grootste geheim te vertellen. Het ergste wat je ooit gedaan hebt. Bij de onthulling van Emma slaat de sfeer om en rijst de vraag: kent Charlie Emma wel en wat betekent dat voor hun toekomst? Wat dat is, doe ik hier niet uit de doeken. Daarvoor moet je de film zelf gaan zien.
De film begint traditioneel met een korte samenvatting van hoe Charlie Emma leert kennen en gaandeweg leren we ze allebei beter kennen. Het moet wel gezegd worden dat de onthulling van Emma iets meer bij de Amerikaanse cultuur past en relevanter daar is dan in Europa. Maar dat neemt niet weg dat je mee kan gaan in de twijfels van Charlie en wat het met Emma doet. Dat het volledig uit de hand loopt kan ik al wel verklappen. En dat is doorspekt met heel veel zwarte humor en veel geslaagde grappen. Toch heb ik wel een beetje het idee dat het gegeven op de een of andere manier niet helemaal lekker uit de verf komt. Daarvoor had met name Emma nog wel iets beter en scherper uitgewerkt mogen worden. Neemt niet weg dat The Drama je de volle speelduur geboeid weet te houden en dat er goed in geacteerd wordt. Maar met Zendaya en Pattinson aan boord is dat natuurlijk niet zo verwonderlijk.
The Drama is een scherpe en originele film die met zijn zwarte humor erg goed werkt. De film overtuigt voor mij net niet helemaal maar past binnen het genre van Borgli en het is hoe dan ook een goede film. Borgli blijft een filmmaker om in de gaten te houden en ik ben benieuwd waar hij nog meer mee gaat komen.
Hier kun je kijken naar behind the scenes van The Drama:
Dit keer waren we weer in de bioscoop te vinden voor de film Project Hail Mary. Een onvervalste sciencefiction film waar we allebei wel benieuwd naar waren. Waar gaat het over: natuurkundeleraar Ryland Grace (Ryan Gosling) wordt op een dag wakker in een ruimteschip en hij weet niet hoe hij daar gekomen is. Gaandeweg komt zijn geheugen terug en weet dat hij een missie heeft. Hij moet achterhalen waarom een mysterieuze substantie langzaamaan de zon uitdooft. Om het leven op aarde te behoeden voor deze catastrofe moet hij een beroep doen op zijn kennis. Hij is gelukkig niet alleen want hij leert de alien Rocky (James Ortiz) kennen en hun samenwerking levert een mooi verhaal op. Regisseurs Phil Lord en Christopher Miller, die veel animatie maar ook de komedies 21 en 22 Jump Street hebben gemaakt, zijn op hun best met deze film. Het verhaal is van schrijver Andy Weir, die ook het verhaal van The Martian schreef, verfilmd met Matt Damon. Drew Goddard schreef het scenario voor deze film.
Wij hadden echt zin in deze film en zijn zeker niet teleurgesteld. De film opent sterk als Grace wakker wordt in het ruimteschip waar hij net iets te snel alles kan en weet. Door middel van flashbacks komen we ook te weten hoe hij daar gekomen is en waarom. In die terugblikken zien we ook Eva Stratt (Sandra Huller) die de leiding over het project heeft. Of zij goed gecast is voor deze rol vraag ik me af. Huller is een goede actrice maar ik vond haar in deze film een beetje misplaatst. Gosling daarentegen is helemaal op zijn plek in deze rol en Ortiz mag de stem van Rocky verzorgen. René, wat is jouw eerste indruk?
R: Ik vond Huller juist goed in die rol. De buitenstaander die zakelijk kil moet zijn en beslissingen moet nemen. Juist doordat ze niet lijkt te passen komt dat goed uit voor haar rol. Het begin is imposant en vergeet niet dat de samenwerking er is omdat Rocky’s planeet hetzelfde probleem heeft. Wel gaat alles qua besturen van het ruimteschip en honderden knopjes wel erg snel voor iemand die net uit een coma komt. Moet dan wel weer worden gezegd dat door zijn training voor de coma, alle handelingen voor hem wel bekend terrein zijn.
M: Oke, ik snap wat je zegt maar dan zal het vast het accent zijn geweest. Ik las trouwens dat de vrouw in het boek een Nederlandse is, dus dan zou ze ook een accent hebben gehad. Het zal vast een gevoel geweest zijn.
M: Tijdens het kijken kreeg ik associaties met die andere film, The Martian. Ik wist toen nog niet dat dat ook geschreven is door Weir maar het gaf me eenzelfde soort gevoel. Dat klopt dus ook. De scènes in de ruimte worden goed afgewisseld met de flasbacks. De interactie met Grace en Rocky is leuk en interessant en het werkt, maar dat duurt wel iets te lang. Aan dat euvel lijdt eigenlijk de hele film. Het had allemaal best wat korter gekund. En ook het einde had wat mij betreft weggelaten mogen worden. René, wat vind jij?
R: Ik vond The Martian toch een heel ander soort verhaal. Mij deed het heel erg denken aan de film Spaceman met Adam Sandler, waarbij ook een astronaut samen werkt met een alien. Er is veel tijd uitgetrokken voor de details en de indrukwekkende visuals maar echt nodig is het allemaal niet. De opbouw en de flashback zouden net zo zijn als in het boek en verklaren uiteindelijk alles. Dat is knap gedaan en goed doordacht.
M: Cinematografisch ziet het er allemaal fantastisch uit en het is duidelijk dat deze film een behoorlijk budget had wat overigens wel goed besteedt is. Voor het camerawerk tekende Greig Fraser. Niet de minste want hij deed ook het camerawerk voor de nieuwe Dune films en The Batman. Ook de soundtrack van Daniel Pemberton mag er wezen. Die werkt erg goed terwijl er naast de score ook bekende nummers in zitten. René, wat vind jij?
R: De muziek deed mij denken aan de film Interstellar, het gaf een creepy spannende maar ook ontspannen sfeer. Een goede mooie score maar de film is een Oscar nominatie waard op veel vlakken.
M: Naast dat het een serieus en complex verhaal is – dat overigens goed te volgen is – zit er ook de nodige humor in en dat werkt bijna altijd goed.. Leuk weetje: de scène waarin Huller karaoke zingt, stond niet in het script en is geïmproviseerd nadat Gosling haar tussen de scènes door hoorde zingen. Ze koos voor Sign of the Times van Harry Styles. En toegegeven: dat doet ze niet onverdienstelijk.
R: En de tekst is van toepassing op het verhaal van de film. Gosling weet kleine humoristische handelingen en/of opmerkingen goed over te brengen. Ik heb in ieder geval kunnen grinniken om hem en zijn space buddy.
Je kan hier naar een behind the scenes video kijken:
M: En dan nog even over Rocky. We willen daar niet teveel over verklappen maar gezien de naam heb je wellicht een idee. Dat was mooi gedaan. Het ziet er simpel uit maar dat is het niet. Ik heb gelezen dat het grotendeels door een poppenspeler is gedaan die in de nabewerking is verwijderd en dat er maar in een paar scènes CGI wordt gebruikt. René, wat vind jij van Rocky?
R: Rocky is een pop maar een goed ontwerp. Het knappe is, dat een levenloos iets (namelijk een stapel stenen) tot leven wordt gewekt en gevoel/emotie weet te raken. Iets waar Pixar animaties bekend om stonden (de lamp Luxo Jr. bijvoorbeeld). De kennismaking en samenwerking vind ik wel iets te snel en makkelijk gaan maar voor het verhaal moet dit wel. Een laptop geeft de stem van Rocky en vertaald zijn muzikale klanken in woorden.
Hier zie je nog een korte video over hoe Rocky gemaakt is:
M: Ik heb me zeker vermaakt met deze film. Het ziet er goed uit. Het is grappig, nooit echt spannend maar wel meeslepend. De duur had zeker korter gekund en dan had het volgens mij ook een betere, meer consistente film gehad. Ik zou de film 3,5 ster geven. René, wat geef jij?
R: Ik ga mee met 3, 5 ster. Amazed Amazed Amazed ! Deze film is zijn toegangsticket meer dan waard,
Oh ja, Lord en Miller zijn al weer bezig met een nieuwe film naar een boek van Andy Weir, Artemis. Ik ben benieuwd!
I Swear (2025) van regisseur Kirk Jones ging vorig jaar in première op het Internationaal Filmfestival van Toronto en maakte daarna een zegetocht langs alle grote filmfestivals. Ook in eigen land werd de film alom gewaardeerd en won op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam de Publieksprijs. Wat maakt deze film zo geliefd en bijzonder?
Een dodemanskoord ofwel een dead man’s wire is een koord dat vastgemaakt zit aan een geweer en dat iemand om zijn nek krijgt. Als de persoon aan de andere kant geraakt wordt door een kogel of zou vallen, zou de persoon met het koord om sterven. Deze constructie werd bedacht en gebruikt in 1977 door Tony Kiritsis tijdens een van de meest bizarre en gevaarlijke gijzelingen in de Amerikaanse geschiedenis.
De Franse regisseur Olivier Assayas, die het meest bekend is om de films Irma Vep (1996), Personal Shopper (2016) en Clouds of Sils Maria (2014), baseert zijn nieuwe film The Wizard of the Kremlin (2025) op het gelijknamige boek van Giuliano da Empoli. Deze in Frankrijk geboren journalist en schrijver schreef een smeuïg boek over al het politiek gekonkel rondom president Vladimir Poetin van Rusland.
De Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan Wook die meesterlijke films maakte als ‘Oldboy’, ‘Sympathy for Mr. Vengeance’ en ‘The Handmaiden’ is nu terug met zijn nieuwste film ‘No Other Choice’. Een satire over de gevolgen van AI in het werk, gezichtsverlies en de drang om te behouden wat je hebt.
Exit 8, de nieuwe film van de Japanse regisseur Genki Kawamura begint zintuigelijk. We zien een jongeman die voornamelijk zijn telefoon en zijn oordopjes bedient. Hij staat in de metro en iedereen is met zichzelf bezig. Een beeld van de huidige tijdsgeest. Een huilende baby doorbreekt het patroon. Als hij even later door de gang van de metrohalte loopt terwijl zijn vriendin hem belt met een belangrijke boodschap, besef je langzaam dat hij – inmiddels aangeduid als The Lost Man – steeds langs dezelfde dingen loopt – denk aan reclameborden, een pasfotohokje – en steeds op hetzelfde punt uitkomt. Namelijk Level O. En wie is toch steeds die passerende man in het wit?
Het is 31 maart 1943, het is de première van Ohklahoma!, de musical geschreven en gecomponeerd door het latere, wereldberoemde duo Richard Rodgers en Oscar Hammerstein. Voor die tijd werkte Rogers twintig jaar lang samen met Lorenz Hart, die wereldberoemde nummers als Blue Moon, My Romance, My Funny Valentine, The Lady Is A Tramp, Spring Is Here, Bewitched en Bothered And Bewildered maakten.
De film opent met de tragische dood van Hart (Ethan Hawke) die slechts 48 jaar mocht worden. Zeven maanden daarvoor zit Hart aan de bar bij zijn favoriete barkeeper Eddie (Bobby Cannavale) en is aan het woord. Continue aan het woord. Het ene verhaal na het andere.
Lees verder “Blue Moon – 2025 – Bioscoop”Actrice Kristen Stewart kiest voor haar regiedebuut niet voor de makkelijke weg. Dat is noemenswaardig maar het levert wel een film op waar je eerst doorheen moet en die behoorlijk zwaar en rauw is. Ze baseert zich op het autobiografische boek van Lidia Yuknavitch dat al in 2011 uitkwam en laat actrice Imogen Poots de rol van Lidia spelen.
Lidia groeit op in een gezin waar seksueel en mentaal misbruik voorkomt. Ze is nog jong als haar oudere zus Claudia (Thora Birch) het huis verlaat en zij alleen achterblijft. Alleen in het water, als zwemmer, voelt ze zich veilig. Letterlijk en figuurlijk.
Lees verder “The Chronology of Water – 2025 – Bioscoop”