Parijs in de jaren 20 van de vorige eeuw. Het centrum van entertainment en de ‘paranormale’ wereld. In die wereld werkt Suzanne (Anaïs Demoustier) als Venus, de elektrisch geladen vrouw, die elke man in vuur en vlam zet met haar kus. Ze verdient er niet veel mee en moet een schuld afbetalen aan haar baas; de eigenaar van de act. Als ze op een avond de camper van het medium binnenloopt en daar wat rondsnuffelt wordt ze opeens gestoord door Antoine (Pio Marmaï) die wil dat zij contact legt met zijn overleden vrouw Irène (Vimala Pons). De schilder is al zijn inspiratie kwijt en hij is aan de drank. Als hij haar royaal betaald, speelt ze het spelletje mee. Als de kunsthandelaar Armand (Gilles Lellouche) er lucht van krijgt en ziet dat Antoine weer is gaan schilderen bedenken ze samen een plan om deze zwendel in leven te houden en er samen rijker van te worden. Maar wie speelt met het lot, krijgt uiteindelijk met verrassingen te maken.
Aan debuterend regisseur Sarah Miro Fischer de taak om een film over een verkrachting geloofwaardig naar het grote witte doek te vertalen. Geen gemakkelijk taak: we kijken door de ogen van de zus van de vermeende dader. Dat levert een film op die vooral focust op menselijke relaties en vertrouwen.
Rose Berger (Marie Bloching) komt na spanningen met haar vriendin, tijdelijk bij haar broer Samuel wonen. Ze hebben een sterke band, laten elkaar vrij en gaan ieder hun weg. Als haar broer na een avond thuiskomt met een vriendin en zij getuige is van de vrijpartij, is dat alleen maar ongemakkelijk en meer niet. Als ze een paar dagen later een brief in handen krijgt waarin ze wordt opgeroepen om te komen getuigen over een verkrachting die haar broer begaan heeft, twijfelt ze. Ze wordt stevig aan de tand gevoeld en een stuk van de verklaring van het slachtoffer wordt voorgelezen. Na afloop confronteert ze hem ermee en na een goed gesprek is ze heilig van zijn onschuld overtuigd. Dat vertrouwen wankelt naarmate er steeds meer duidelijk wordt.
Vier jaar na zijn meest persoonlijke film The Fabelmans keert Spielberg terug met een geliefd thema (buitenaards leven) van hem en maakt hij na E.T.: The Extra-Terrestrial en Close Encounters of the Third Kind zijn derde speelfilm over dit gegeven. Gelukkig gaf de trailer niet al te veel weg maar maakte hij mij/ons wel nieuwsgierig. Vorige week togen wij naar de bioscoop en waren vol verwachting.
Margaret Fairchild (Emily Blunt) is een weervrouw voor een groot station in Kansas, en van de ene op de andere dag beheerst zij opeens verschillende talen, kan mensen lezen en kraamt tijdens een uitzending opeens een onverstaanbare taal uit. Daniel Kellner (Josh O’Connor) is een cyber beveiligingsexpert voor WARDEX, een schimmige organisatie die alle geheime informatie over buitenaards leven beheert. Daniel vindt dat het tijd is om al deze gegevens openbaar te maken. Door een mysterieuze kracht wordt Margaret naar Daniel gedreven en moeten ze samen op de vlucht voor WARDEX en zijn CEO Noah Scanlon (Colin Firth), die er alles aan gelegen is om de gestolen informatie weer in handen te krijgen.
Het verhaal van Bonnie en Clyde, het beroemde bankroversduo uit de jaren 30 van de vorige eeuw, blijft hedendaagse filmmakers maar inspireren. Zo ook regisseur Adam Rehmeier, die er met zijn Carolina Caroline een frisse, eigentijdse draai aan geeft.
Plaats van handeling is nog steeds het diepe zuiden van Amerika, tijdsgeest is de late jaren 90, hoewel de film ook wel een jaren 70 sfeer oproept. Oliver (Kyle Gallner) komt aan bij een pompstation in een klein plaatsje ergens in Texas waar hij een geldwisseltruc toepast en Caroline (Samara Weaving) voor het eerst ziet. De eigenaar heeft niets door maar Caroline wel en gaat achter hem aan. Oliver geeft het geld terug en is duidelijk onder de indruk van de blondine en die aantrekkingskracht is wederzijds. Diezelfde avond komt ze hem weer tegen in een plaatselijke bar en na een avond stomende seks, wil ze alles van hem weten en alles van hem leren. Wat volgt is een handeling oplichtingstrucs en menselijk gedrag. Naarmate de spanning en de adrenaline oploopt worden ook de doelen groter maar komt ook het gevaar meer op de loer te liggen.
Czeslaw Jan Bojarski is een Poolse ingenieur en uitvinder – beter bekend als Jan – die als immigrant naar Frankrijk vlucht en daar voor het verzet paspoorten vervalst. Na de oorlog heeft hij geen officiële verblijfstatus meer, wat het moeilijk maakt om patenten te krijgen voor zijn uitvindingen. Hij onderhoudt zijn gezin met armoedig werk tot een gangster lucht krijgt van zijn vervalsingen en hij min of meer gedwongen wordt vals geld te maken. Hij blijkt daar zo goed in te zijn dat hij al snel de bijnaam De Cézanne van het valse geld krijgt. Als de gangsters gepakt worden en hij ontsnapt, blijft hij doorgaan met het vervalsen van geld. Inspecteur Mattei is er alles aan gelegen om hem op te pakken.
Terwijl we wachten op de tiende en laatste film – naar eigen zeggen – van regisseur Quentin Tarantino, is het maar goed dat we kunnen terugvallen op zijn kleine maar fijne oeuvre. Een van de films is Kill Bill. Tarantino heeft dat altijd als één film gezien. De productie en distributie werd destijds door het onafhankelijke Miramax gedaan. Toch durfde ze het niet aan de visie die Tarantino voor ogen had, namelijk een film met een speelduur van vier uur uit te brengen. De film werd opgedeeld in part 1 en part 2 en vond zo zijn weg in de bioscopen. Die films waren alsnog succesvol. Vorig jaar ging in Amerika deze vier en half uur durende versie uit en is vanaf mei 2026 in Nederland te zien.
Een vader neemt zijn zoon een jaar lang op sleeptouw in de ruige natuur van Alaska. Na de scheiding van zijn vrouw, wil hij de band met zijn zoon versterken. Wat idyllisch begint eindigt in een toxische relatie die de band juist verzwakt in plaat van versterkt.
Gebaseerd op de novelle van de Franse schrijver David Vann zien we Tom (Swann Arlaud), de vader en zijn dertien jarige zoon Roy (Woody Norman) samen op trekken. De prachtige natuur van Alaska wordt mooi in beeld gebracht door Amin Berrada. De sferische beelden worden versterkt door de score van Florent Chronie-De Maria en Jeremy Villecourt. De uitdagingen zijn groot: de weersomstandigheden, de voedselvoorraden, een beer die rond de hut rondzwerft. Het zet de verhoudingen op scherp en het contrast tussen de vader – die de scheiding niet kan verwerken en zijn eigen kwetsbaarheid inzet om zijn zoon bij zich te houden – en de zoon wordt steeds duidelijker. Het lijkt zelfs wel of op een gegeven moment de rollen zelfs omdraaien.
Na 45 jaar is het verloren gewaande originele negatief van deze Nederlandse film teruggevonden in een loods in Nederland. Regisseur Ben Verbong had ergens, altijd geweten dat het negatief nog ergens moest zijn. Samen met de cameraman van destijds Theo van de Sande en Storm (een post productie-bedrijf onder leiding van Jack Kuipers) werd het digitaal ingescand en omgezet naar 4K wat resulteert in beter beeld en geluid.
De grauwe kleuren zijn gebleven maar de enkele kleuren die te zien zijn, onder andere het rode haar van Hannie Schaft (Soutendijk) en bepaalde kleding zijn nog scherper en beter te zien. Alle oneffenheden konden door de digitale scan worden weggepoetst en zelf details – denk aan figuranten – zijn nu weer scherp te zien. Die waren in de originele filmrol nagenoeg onzichtbaar – niet scherp – geworden.
Ik heb de film natuurlijk gezien maar nooit op het witte doek. Toen ik hoorde van deze restauratie moest ik deze natuurlijk zien. En dat is op technisch vlak gezien meer dan de moeite waard. Het beeld is prachtig, het geluid haarscherp en de grauwe, grijze kleuren – het is nog net geen zwart wit – contrasteren prachtig met de enkele kleuren die wel te zien zijn.
Het meisje met het rode haar gaat over de verzetsheld Hannie Schaft – die echt bestaan heeft – en hoe zij haar rechtenstudie opgeeft om het verzet in te gaan. Zij kan onrecht niet verdragen. Ze begint eerst met administratieve zaken voordat zij overgaat tot echte actie. Om haar plek te vinden in een door mannen bezet bolwerk zien we continue haar strijd en angst. Dit wordt prachtig gespeeld door Renée Soutendijk. Als haar vriend Hugo (Peter Tuinman) om het leven komt, verandert ze langzaamaan in een kille wraakengel.
De film focus zich op de executies van collaborateurs – van de voorbereiding tot aan het moment zelf – en op het (dappere) leven van Schaft zelf. Ze wordt sober gespeeld en geportretteerd wat ook recht doet aan Schaft zelf. In de bijrollen zien we naast Soutendijk en Tuinman ook een jonge Huub Stapel, Loes Luca, Johan Leysen en Lou Landré.
Het is absoluut de moeite waard om deze versie in de bioscoop te gaan bekijken. Ik juich de restauraties van oude en nieuwe films toe. Met name de 4K-versies die nu veel in de bioscoop verschijnen. Gelukkig gebeurd dat wereldwijd nog volop – in Amerika zet vooral regisseur Martin Scorsese zich hier voor in – en in Nederland hebben we het Eye Filmmuseum die al deze releases mogelijk maken. Daarom moet we zuinig blijven op het Eye – wat nu even in zwaar weer verkeert – maar zich gelukkig blijft inzetten voor filmbehoud.
Bekijk de trailer om zelf te zien hoe scherp en mooi de film eruit ziet:
Ik vond nog een leuke en korte achter de schermen item van Nederlands bekendste film columnist/recensent Simon van Collem. Beelden uit 1981.
De eigenzinnige filmmaker Jim Jarmusch, die een graag geziene gast is op filmfestivals, won pardoes en onverwacht de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië in 2025 met zijn nieuwste film Father Mother Sister Brother (2025). Een drieluik over een vader, een moeder en een broer en zus. Verhalen die op zichzelf staan maar die met elkaar verweven worden door terugkerende grapjes en opmerkingen die in alle drie de verhalen zitten.
De Noorse regisseur Kristoffer Borgli is een interessante filmmaker. Hij debuteerde met Sick of Myself, mijn recensie kun je hier lezen. Zijn volgende film was de Amerikaanse film DreamCatcher met Nicolas Cage in de hoofdrol en nu is hij terug met The Drama met Zendaya en Robert Pattinson in de hoofdrollen.
Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson) staan op het punt te trouwen en terwijl ze bezig zijn met alle voorbereidingen gaat het op een avond helemaal mis. Als ze met de vrienden Rachel (Alana Haim) en Mike (Mamoudou Athie) aan een proeverij zitten voor de feestavond worden ze door Rachel uitgedaagd om hun grootste geheim te vertellen. Het ergste wat je ooit gedaan hebt. Bij de onthulling van Emma slaat de sfeer om en rijst de vraag: kent Charlie Emma wel en wat betekent dat voor hun toekomst? Wat dat is, doe ik hier niet uit de doeken. Daarvoor moet je de film zelf gaan zien.
De film begint traditioneel met een korte samenvatting van hoe Charlie Emma leert kennen en gaandeweg leren we ze allebei beter kennen. Het moet wel gezegd worden dat de onthulling van Emma iets meer bij de Amerikaanse cultuur past en relevanter daar is dan in Europa. Maar dat neemt niet weg dat je mee kan gaan in de twijfels van Charlie en wat het met Emma doet. Dat het volledig uit de hand loopt kan ik al wel verklappen. En dat is doorspekt met heel veel zwarte humor en veel geslaagde grappen. Toch heb ik wel een beetje het idee dat het gegeven op de een of andere manier niet helemaal lekker uit de verf komt. Daarvoor had met name Emma nog wel iets beter en scherper uitgewerkt mogen worden. Neemt niet weg dat The Drama je de volle speelduur geboeid weet te houden en dat er goed in geacteerd wordt. Maar met Zendaya en Pattinson aan boord is dat natuurlijk niet zo verwonderlijk.
The Drama is een scherpe en originele film die met zijn zwarte humor erg goed werkt. De film overtuigt voor mij net niet helemaal maar past binnen het genre van Borgli en het is hoe dan ook een goede film. Borgli blijft een filmmaker om in de gaten te houden en ik ben benieuwd waar hij nog meer mee gaat komen.
Hier kun je kijken naar behind the scenes van The Drama:
