Terwijl we wachten op de tiende en laatste film – naar eigen zeggen – van regisseur Quentin Tarantino, is het maar goed dat we kunnen terugvallen op zijn kleine maar fijne oeuvre. Een van de films is Kill Bill. Tarantino heeft dat altijd als één film gezien. De productie en distributie werd destijds door het onafhankelijke Miramax gedaan. Toch durfde ze het niet aan de visie die Tarantino voor ogen had, namelijk een film met een speelduur van vier uur uit te brengen. De film werd opgedeeld in part 1 en part 2 en vond zo zijn weg in de bioscopen. Die films waren alsnog succesvol. Vorig jaar ging in Amerika deze vier en half uur durende versie uit en is vanaf mei 2026 in Nederland te zien.
Een vader neemt zijn zoon een jaar lang op sleeptouw in de ruige natuur van Alaska. Na de scheiding van zijn vrouw, wil hij de band met zijn zoon versterken. Wat idyllisch begint eindigt in een toxische relatie die de band juist verzwakt in plaat van versterkt.
Gebaseerd op de novelle van de Franse schrijver David Vann zien we Tom (Swann Arlaud), de vader en zijn dertien jarige zoon Roy (Woody Norman) samen op trekken. De prachtige natuur van Alaska wordt mooi in beeld gebracht door Amin Berrada. De sferische beelden worden versterkt door de score van Florent Chronie-De Maria en Jeremy Villecourt. De uitdagingen zijn groot: de weersomstandigheden, de voedselvoorraden, een beer die rond de hut rondzwerft. Het zet de verhoudingen op scherp en het contrast tussen de vader – die de scheiding niet kan verwerken en zijn eigen kwetsbaarheid inzet om zijn zoon bij zich te houden – en de zoon wordt steeds duidelijker. Het lijkt zelfs wel of op een gegeven moment de rollen zelfs omdraaien.
Die rollen worden goed en indringend gespeeld door Arlaud – die bekend werd voor het grote publiek met zijn rol in de film Anatomy of a Fall en Norman, die al enorme indruk maakte in de film C’mon C’mon samen met Joaquin Phoenix. De regie is in handen van Vladimir de Fontenay, die slechts wat korte films en twee speelfilms op zijn naam heeft staan.
De uiterst sfeervolle film met uitstekende acteurs wordt helaas teniet gedaan door het vreemde einde. Ik heb begrepen dat het einde precies zo in de novelle zit – waar het wellicht wel goed tot zijn recht komt – maar wat op film niet werkt. Het is een scène die niet op zijn plaats lijkt en het verhaal eerder onderuit haalt dan versterkt. Omdat ik het boek zelf niet gelezen heb – het is overigens alleen in de Franse taal beschikbaar – kan ik niet oordelen of het wel in het boek werkt maar een zoektocht op internet leert me dat dat wel zo is. Het echte einde is op zich wel sterk en verrassend en daardoor lijkt het – zonder iets te verklappen – dat de scène ervoor anders moet interpreteren dan dat je het daadwerkelijk ziet.
Sukkwan Island is vanaf 21 mei 2026 te zien in de bioscoop
Na 45 jaar is het verloren gewaande originele negatief van deze Nederlandse film teruggevonden in een loods in Nederland. Regisseur Ben Verbong had ergens, altijd geweten dat het negatief nog ergens moest zijn. Samen met de cameraman van destijds Theo van de Sande en Storm (een post productie-bedrijf onder leiding van Jack Kuipers) werd het digitaal ingescand en omgezet naar 4K wat resulteert in beter beeld en geluid.
De grauwe kleuren zijn gebleven maar de enkele kleuren die te zien zijn, onder andere het rode haar van Hannie Schaft (Soutendijk) en bepaalde kleding zijn nog scherper en beter te zien. Alle oneffenheden konden door de digitale scan worden weggepoetst en zelf details – denk aan figuranten – zijn nu weer scherp te zien. Die waren in de originele filmrol nagenoeg onzichtbaar – niet scherp – geworden.
Ik heb de film natuurlijk gezien maar nooit op het witte doek. Toen ik hoorde van deze restauratie moest ik deze natuurlijk zien. En dat is op technisch vlak gezien meer dan de moeite waard. Het beeld is prachtig, het geluid haarscherp en de grauwe, grijze kleuren – het is nog net geen zwart wit – contrasteren prachtig met de enkele kleuren die wel te zien zijn.
Het meisje met het rode haar gaat over de verzetsheld Hannie Schaft – die echt bestaan heeft – en hoe zij haar rechtenstudie opgeeft om het verzet in te gaan. Zij kan onrecht niet verdragen. Ze begint eerst met administratieve zaken voordat zij overgaat tot echte actie. Om haar plek te vinden in een door mannen bezet bolwerk zien we continue haar strijd en angst. Dit wordt prachtig gespeeld door Renée Soutendijk. Als haar vriend Hugo (Peter Tuinman) om het leven komt, verandert ze langzaamaan in een kille wraakengel.
De film focus zich op de executies van collaborateurs – van de voorbereiding tot aan het moment zelf – en op het (dappere) leven van Schaft zelf. Ze wordt sober gespeeld en geportretteerd wat ook recht doet aan Schaft zelf. In de bijrollen zien we naast Soutendijk en Tuinman ook een jonge Huub Stapel, Loes Luca, Johan Leysen en Lou Landré.
Het is absoluut de moeite waard om deze versie in de bioscoop te gaan bekijken. Ik juich de restauraties van oude en nieuwe films toe. Met name de 4K-versies die nu veel in de bioscoop verschijnen. Gelukkig gebeurd dat wereldwijd nog volop – in Amerika zet vooral regisseur Martin Scorsese zich hier voor in – en in Nederland hebben we het Eye Filmmuseum die al deze releases mogelijk maken. Daarom moet we zuinig blijven op het Eye – wat nu even in zwaar weer verkeert – maar zich gelukkig blijft inzetten voor filmbehoud.
Bekijk de trailer om zelf te zien hoe scherp en mooi de film eruit ziet:
Ik vond nog een leuke en korte achter de schermen item van Nederlands bekendste film columnist/recensent Simon van Collem. Beelden uit 1981.
De eigenzinnige filmmaker Jim Jarmusch, die een graag geziene gast is op filmfestivals, won pardoes en onverwacht de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië in 2025 met zijn nieuwste film Father Mother Sister Brother (2025). Een drieluik over een vader, een moeder en een broer en zus. Verhalen die op zichzelf staan maar die met elkaar verweven worden door terugkerende grapjes en opmerkingen die in alle drie de verhalen zitten.
De Noorse regisseur Kristoffer Borgli is een interessante filmmaker. Hij debuteerde met Sick of Myself, mijn recensie kun je hier lezen. Zijn volgende film was de Amerikaanse film DreamCatcher met Nicolas Cage in de hoofdrol en nu is hij terug met The Drama met Zendaya en Robert Pattinson in de hoofdrollen.
Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson) staan op het punt te trouwen en terwijl ze bezig zijn met alle voorbereidingen gaat het op een avond helemaal mis. Als ze met de vrienden Rachel (Alana Haim) en Mike (Mamoudou Athie) aan een proeverij zitten voor de feestavond worden ze door Rachel uitgedaagd om hun grootste geheim te vertellen. Het ergste wat je ooit gedaan hebt. Bij de onthulling van Emma slaat de sfeer om en rijst de vraag: kent Charlie Emma wel en wat betekent dat voor hun toekomst? Wat dat is, doe ik hier niet uit de doeken. Daarvoor moet je de film zelf gaan zien.
De film begint traditioneel met een korte samenvatting van hoe Charlie Emma leert kennen en gaandeweg leren we ze allebei beter kennen. Het moet wel gezegd worden dat de onthulling van Emma iets meer bij de Amerikaanse cultuur past en relevanter daar is dan in Europa. Maar dat neemt niet weg dat je mee kan gaan in de twijfels van Charlie en wat het met Emma doet. Dat het volledig uit de hand loopt kan ik al wel verklappen. En dat is doorspekt met heel veel zwarte humor en veel geslaagde grappen. Toch heb ik wel een beetje het idee dat het gegeven op de een of andere manier niet helemaal lekker uit de verf komt. Daarvoor had met name Emma nog wel iets beter en scherper uitgewerkt mogen worden. Neemt niet weg dat The Drama je de volle speelduur geboeid weet te houden en dat er goed in geacteerd wordt. Maar met Zendaya en Pattinson aan boord is dat natuurlijk niet zo verwonderlijk.
The Drama is een scherpe en originele film die met zijn zwarte humor erg goed werkt. De film overtuigt voor mij net niet helemaal maar past binnen het genre van Borgli en het is hoe dan ook een goede film. Borgli blijft een filmmaker om in de gaten te houden en ik ben benieuwd waar hij nog meer mee gaat komen.
Hier kun je kijken naar behind the scenes van The Drama:
Dit keer waren we weer in de bioscoop te vinden voor de film Project Hail Mary. Een onvervalste sciencefiction film waar we allebei wel benieuwd naar waren. Waar gaat het over: natuurkundeleraar Ryland Grace (Ryan Gosling) wordt op een dag wakker in een ruimteschip en hij weet niet hoe hij daar gekomen is. Gaandeweg komt zijn geheugen terug en weet dat hij een missie heeft. Hij moet achterhalen waarom een mysterieuze substantie langzaamaan de zon uitdooft. Om het leven op aarde te behoeden voor deze catastrofe moet hij een beroep doen op zijn kennis. Hij is gelukkig niet alleen want hij leert de alien Rocky (James Ortiz) kennen en hun samenwerking levert een mooi verhaal op. Regisseurs Phil Lord en Christopher Miller, die veel animatie maar ook de komedies 21 en 22 Jump Street hebben gemaakt, zijn op hun best met deze film. Het verhaal is van schrijver Andy Weir, die ook het verhaal van The Martian schreef, verfilmd met Matt Damon. Drew Goddard schreef het scenario voor deze film.
Wij hadden echt zin in deze film en zijn zeker niet teleurgesteld. De film opent sterk als Grace wakker wordt in het ruimteschip waar hij net iets te snel alles kan en weet. Door middel van flashbacks komen we ook te weten hoe hij daar gekomen is en waarom. In die terugblikken zien we ook Eva Stratt (Sandra Huller) die de leiding over het project heeft. Of zij goed gecast is voor deze rol vraag ik me af. Huller is een goede actrice maar ik vond haar in deze film een beetje misplaatst. Gosling daarentegen is helemaal op zijn plek in deze rol en Ortiz mag de stem van Rocky verzorgen. René, wat is jouw eerste indruk?
R: Ik vond Huller juist goed in die rol. De buitenstaander die zakelijk kil moet zijn en beslissingen moet nemen. Juist doordat ze niet lijkt te passen komt dat goed uit voor haar rol. Het begin is imposant en vergeet niet dat de samenwerking er is omdat Rocky’s planeet hetzelfde probleem heeft. Wel gaat alles qua besturen van het ruimteschip en honderden knopjes wel erg snel voor iemand die net uit een coma komt. Moet dan wel weer worden gezegd dat door zijn training voor de coma, alle handelingen voor hem wel bekend terrein zijn.
M: Oke, ik snap wat je zegt maar dan zal het vast het accent zijn geweest. Ik las trouwens dat de vrouw in het boek een Nederlandse is, dus dan zou ze ook een accent hebben gehad. Het zal vast een gevoel geweest zijn.
M: Tijdens het kijken kreeg ik associaties met die andere film, The Martian. Ik wist toen nog niet dat dat ook geschreven is door Weir maar het gaf me eenzelfde soort gevoel. Dat klopt dus ook. De scènes in de ruimte worden goed afgewisseld met de flasbacks. De interactie met Grace en Rocky is leuk en interessant en het werkt, maar dat duurt wel iets te lang. Aan dat euvel lijdt eigenlijk de hele film. Het had allemaal best wat korter gekund. En ook het einde had wat mij betreft weggelaten mogen worden. René, wat vind jij?
R: Ik vond The Martian toch een heel ander soort verhaal. Mij deed het heel erg denken aan de film Spaceman met Adam Sandler, waarbij ook een astronaut samen werkt met een alien. Er is veel tijd uitgetrokken voor de details en de indrukwekkende visuals maar echt nodig is het allemaal niet. De opbouw en de flashback zouden net zo zijn als in het boek en verklaren uiteindelijk alles. Dat is knap gedaan en goed doordacht.
M: Cinematografisch ziet het er allemaal fantastisch uit en het is duidelijk dat deze film een behoorlijk budget had wat overigens wel goed besteedt is. Voor het camerawerk tekende Greig Fraser. Niet de minste want hij deed ook het camerawerk voor de nieuwe Dune films en The Batman. Ook de soundtrack van Daniel Pemberton mag er wezen. Die werkt erg goed terwijl er naast de score ook bekende nummers in zitten. René, wat vind jij?
R: De muziek deed mij denken aan de film Interstellar, het gaf een creepy spannende maar ook ontspannen sfeer. Een goede mooie score maar de film is een Oscar nominatie waard op veel vlakken.
M: Naast dat het een serieus en complex verhaal is – dat overigens goed te volgen is – zit er ook de nodige humor in en dat werkt bijna altijd goed.. Leuk weetje: de scène waarin Huller karaoke zingt, stond niet in het script en is geïmproviseerd nadat Gosling haar tussen de scènes door hoorde zingen. Ze koos voor Sign of the Times van Harry Styles. En toegegeven: dat doet ze niet onverdienstelijk.
R: En de tekst is van toepassing op het verhaal van de film. Gosling weet kleine humoristische handelingen en/of opmerkingen goed over te brengen. Ik heb in ieder geval kunnen grinniken om hem en zijn space buddy.
Je kan hier naar een behind the scenes video kijken:
M: En dan nog even over Rocky. We willen daar niet teveel over verklappen maar gezien de naam heb je wellicht een idee. Dat was mooi gedaan. Het ziet er simpel uit maar dat is het niet. Ik heb gelezen dat het grotendeels door een poppenspeler is gedaan die in de nabewerking is verwijderd en dat er maar in een paar scènes CGI wordt gebruikt. René, wat vind jij van Rocky?
R: Rocky is een pop maar een goed ontwerp. Het knappe is, dat een levenloos iets (namelijk een stapel stenen) tot leven wordt gewekt en gevoel/emotie weet te raken. Iets waar Pixar animaties bekend om stonden (de lamp Luxo Jr. bijvoorbeeld). De kennismaking en samenwerking vind ik wel iets te snel en makkelijk gaan maar voor het verhaal moet dit wel. Een laptop geeft de stem van Rocky en vertaald zijn muzikale klanken in woorden.
Hier zie je nog een korte video over hoe Rocky gemaakt is:
M: Ik heb me zeker vermaakt met deze film. Het ziet er goed uit. Het is grappig, nooit echt spannend maar wel meeslepend. De duur had zeker korter gekund en dan had het volgens mij ook een betere, meer consistente film gehad. Ik zou de film 3,5 ster geven. René, wat geef jij?
R: Ik ga mee met 3, 5 ster. Amazed Amazed Amazed ! Deze film is zijn toegangsticket meer dan waard,
Oh ja, Lord en Miller zijn al weer bezig met een nieuwe film naar een boek van Andy Weir, Artemis. Ik ben benieuwd!
I Swear (2025) van regisseur Kirk Jones ging vorig jaar in première op het Internationaal Filmfestival van Toronto en maakte daarna een zegetocht langs alle grote filmfestivals. Ook in eigen land werd de film alom gewaardeerd en won op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam de Publieksprijs. Wat maakt deze film zo geliefd en bijzonder?
Een dodemanskoord ofwel een dead man’s wire is een koord dat vastgemaakt zit aan een geweer en dat iemand om zijn nek krijgt. Als de persoon aan de andere kant geraakt wordt door een kogel of zou vallen, zou de persoon met het koord om sterven. Deze constructie werd bedacht en gebruikt in 1977 door Tony Kiritsis tijdens een van de meest bizarre en gevaarlijke gijzelingen in de Amerikaanse geschiedenis.
De Franse regisseur Olivier Assayas, die het meest bekend is om de films Irma Vep (1996), Personal Shopper (2016) en Clouds of Sils Maria (2014), baseert zijn nieuwe film The Wizard of the Kremlin (2025) op het gelijknamige boek van Giuliano da Empoli. Deze in Frankrijk geboren journalist en schrijver schreef een smeuïg boek over al het politiek gekonkel rondom president Vladimir Poetin van Rusland.
De Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan Wook die meesterlijke films maakte als ‘Oldboy’, ‘Sympathy for Mr. Vengeance’ en ‘The Handmaiden’ is nu terug met zijn nieuwste film ‘No Other Choice’. Een satire over de gevolgen van AI in het werk, gezichtsverlies en de drang om te behouden wat je hebt.
