Nummer 49: Fatal Attraction – (1987) – R: Adrian Lyne – Verenigde Staten
Naslagwerk: 1001 Films – blz 747
Fatal Attraction is de thriller die elke man ongemakkelijk op zijn stoel liet zitten en wel meteen twee keer nadacht om vreemd te gaan. Ook deze film had ik natuurlijk al eerder gezien maar toen hij onlangs weer eens op tv was, kon ik het toch niet laten om hem weer eens te bekijken. En deze film blijft overeind. Mede door de regie van Lyne en het acteerwerk van Michael Douglas en Glenn Close. De boodschap: je kan net de verkeerde treffen als je besluit vreemd te gaan. Natuurlijk wordt het in deze film wel tot het extreme doorgevoerd maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dergelijke situaties ook wel echt voorkomen. Het is bovenal vooral een heel spannende thriller, die zeker als je hem al een tijdje niet meer gezien hebt, nog steeds werkt.
Nummer 48: One Flew Over the Cuckoo’s Nest – (1975) – R: Milos Forman – Verenigde Staten
Naslagwerk: 1001 Films – blz 592
“Wie van jullie gekken heeft lef in zijn donder?” Randle P. McMurphy (Jack Nicholson)
Ik had deze film natuurlijk al gezien maar nog niet op het grote witte doek. Alleen op VHS, DVD en Blu-ray. Toen ik zag dat deze film opnieuw te zien was in het Eye, in een prachtige gerestaureerde 4K-versie moest ik daar natuurlijk naar toe.
De film is gebaseerd op de bestseller van Ken Kesey waarin het verteld wordt vanuit het perspectief van Chief Bromden (in de film gespeeld door Will Sampson). In de film wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van Randle P. McMurphy (in de film gespeeld door Jack Nicholson). Welke visie interessanter is, is een andere discussie. Met deze film weten we niet beter en eerlijk gezegd moeten we daar blij om zijn; want wie kan deze rol beter spelen dan Jack Nicholson? Met zijn uitstraling, zijn chemie, zijn onweerstaanbare lach en spel wint hij meteen iedereen om zijn vinger. En terecht. De gespannen relatie tussen hem en zuster Ratched (Louise Fletcher) is waar het om draait. Met zijn vrije geest zet hij alle patiënten tegen haar op. Ook leuk om te zien zijn alle piepjonge acteurs: Brad Dourif en Christopher Lloyd maakten hun debuut maar we zien ook een jonge Danny DeVito met pikzwart haar.
Het verhaal eromheen mag bekend zijn: Kirk Douglas had de rechten op het boek en maakte er een toneelstuk van waar hij zelf in meespeelde. Dat liep ongeveer een half jaar en was geen groot succes. Hij stuurde het boek naar regisseur Milos Forman om het te verfilmen, maar het kwam nooit aan. Tien jaar later was het zijn zoon Michael die als producent samen met de producent van Milos Forman, Saul Zaentz probeerden om het boek te verfilmen. En de rest is geschiedenis.
Wat me opvalt is dat deze film me nog steeds weet raken. Het verhaal, het spel, de interactie. Het is en blijft een diep menselijk verhaal met zoveel lagen. Het laat je lachen en het laat je ontroeren. Met name het einde; ik weet dat het komt en toch ben ik er nog steeds van onder de indruk maar ook van slag. Nicholson is echt geweldig in deze film maar de hele cast mag er wezen. Met name voor de rol van zuster Ratched lieten velen actrices het afweten. Juist omdat ze bang waren dat zo onsympathiek karakter, hun verdere carrière zou schaden. Fletcher durfde het aan. Ik zou juist denken als acteur: dit is een kans die je niet mag laten schieten; je wilt toch juist alles kunnen en willen spelen.
Afijn, over de zuster gesproken: daar is later nog een serie over gemaakt. Ratched met 8 afleveringen en te zien op Netflix. Op dit moment is er sprake van dat er serie komt van One Flew Over the Cuckoo’s Nest maar dan vanuit het perspectief vanuit Chief Bromden. Naar verluidt heeft Kesey de film nooit gezien omdat het perspectief anders was dan in zijn boek. We gaan zien of de serie er gaat komen. Kesey zal het niet meer weten; hij overleed in 2001 maar de erven hebben zich over het materiaal ontfermt.
In 2019 had Focus op Film een interview met de heren van de filmpodcast Movie Insiders. Inmiddels hebben ze stevige concurrentie van de Moodfellas podcast. Wij zochten contact en wilden wel eens weten wie de heren achter de podcast zijn en wat er allemaal bij komt kijken om zo succesvol te zijn en te blijven.
F: Wie zijn jullie en wat doen jullie in het dagelijks leven?
Wij zijn Edo en Stefano (Sebastiaan is sinds dit seizoen gestopt vanwege drukte met werk en privé), daarom hebben we nu de co-hosts geïntroduceerd waarbij we zoveel mogelijk afleveringen een host erbij willen met veel filmverstand of werkzaam in de filmwereld (zoals Carré Albers).
Anyway, Stefano is de eigenaar van een koffie en broodjeszaak in Deventer (Stefano´s Paninibar), ex-muzikant waar hij onder de naam ‘Nexus’ door het land tourde en veel feestjes en festivals af ging als MC (rapper) en DJ. Maar ook altijd al een groot filmliefhebber geweest. Als kind had hij zijn eerste bioscoopervaring met Jurassic Park en daarna is de filmliefde alleen maar groter geworden.
Edo werkt als creative/designer en filmmaker en runt een eigen designstudio : The Unemployed Chefs genaamd. Hij maakt visuals, animaties en concepten voor tv en radio, internationale media, overheden en commerciële producties voor bedrijven in binnen en buitenland. Film is altijd (in zowel werk als privé) een grote inspiratiebron geweest. Hij kijkt niet alleen graag films, maar is ook gefascineerd door regisseurs, stijl, montage, camerawerk en waarom bepaalde scènes of films werken. Die liefde voor film vertaalt zich zowel in zijn werk als in de podcast, waar hij vaak wat dieper ingaat op achtergrond, context en makers.
De Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan Wook die meesterlijke films maakte als ‘Oldboy’, ‘Sympathy for Mr. Vengeance’ en ‘The Handmaiden’ is nu terug met zijn nieuwste film ‘No Other Choice’. Een satire over de gevolgen van AI in het werk, gezichtsverlies en de drang om te behouden wat je hebt.
Black Rain is zo’n film die je een keer gezien hebt en waarvan je opeens zoiets hebt van: die zou ik wel wel een keer terug willen zien. Wat mij vooral nog bijstaat is dat het echt in Tokio, Japan is opgenomen en dat het vrij hard en donker van toon was. Wat nu vooral overblijft is dat het inderdaad grotendeels op locatie is opgenomen en dat het hard en donker van toon is, maar dat het eigenlijk een flinterdun verhaaltje is en op sommige momenten ook vrij onwaarschijnlijk.
Nick Conklin (Michael Douglas) en Charlie Vincent (Andy Garcia) zijn twee eigengereide New Yorkse politieagenten die op een dag een bloederige afrekening gadeslaan tussen concurrerende Japanse maffialeden. Ze gaan er meteen achteraan en pakken Sato (Yûsaku Matsuda) op en leveren hem in. Echter, de autoriteiten willen dat Nick en Charlie hem eigenhandig in Japan overleveren aan de politie. Met tegenzin stappen ze in het vliegtuig en eenmaal overgedragen willen ze zo snel mogelijk naar huis. Als de echte politie Sato komt oppikken beseffen ze, dat ze een kapitale fout hebben gemaakt. Ze moeten noodgedwongen met de Japanse politie samenwerken om Sato alsnog te vinden. Uiteraard staan de cultuurverschillen en de werkwijze centraal in deze film.
M: Kijk, het is een echte jaren 80 film (eind jaren 80 dat wel) qua beeld, muziek en aankleding. Het is ziet er best gelikt uit en de toon en het beeld heeft het wel iets weg van zijn veel betere Blade Runner. Het is vooral de strijd tussen Sugai (Tomisaburô Wakayama) en Sato. Het verhaal is flinterdun en meer een kapstok voor een hoop actie. Wat mij wel opviel is dat uitstekende rol van Japanse agent Masahiro (Ken Takakura) die moeite heeft met de onorthodoxe Nick. Zijn ingetogen spel steekt goed af bij Douglas. Douglas speelt zijn rol goed, zoals we van hem gewend zijn. Garcia, ook een fijne acteur heeft eigenlijk maar een korte rol. René, wat is jouw eerste indruk van de film?
R: Bij het kijken van deze film kreeg ik weer zo’n gevoel van oh, kijk de bad guy overacteren gemeen kijken en wat geforceerd lopen, maar dit hoort echt bij de jaren 80/90. Het voelt echter niet verouderd aan. De film draait om actie, zowel gevechten als stunts op motoren. Uit deze film stond de onthoofdingsscène in mijn geheugen, de rest was weggeëbd. Douglas ziet er net iets te gelikt uit met zijn stoere matje. Maar ook Garcia is goed in zijn rol als partner.
Je kan hier naar een making of van de film kijken:
M: Nu pas is de titel van de film me ook duidelijk. Dat had ik toen ook kunnen weten maar dat is me nooit bijgebleven dus dat is dan mooi meegenomen. Nog een leuk feitje: Takakura was op het moment van filmen, een van de meest populaire Japanse acteurs en vooral bekend om zijn rollen als maffialid. Denk aan de film The Yakuza uit 1974. Wat een tegenstelling met de rol die hij hier speelt.
R: Black Rain ofwel as had ik ook niet opgepikt wellicht was de dialoog te traag voor onze op actie gerichte geesten.
M: Haha, ik denk inderdaad dat we toen meer met de actie dan met de dialoog bezig waren.
M: Jan de Bont deed het camerawerk voor de film en schoot voor het eerst in super 35mm formaat en Hans Zimmer verzorgde de score. Dat zou hij hierna nog vaak doen voor een film van Ridley Scott. En wist je dat Paul Verhoeven in eerste instantie deze film zou doen na Robocop? Hij koos toch voor Total Recall. Later zou Verhoeven toch met Douglas werken aan Basic Instinct.
R: Total Recall was geen verkeerde keus. Basic instinct heeft uiteindelijk ook geen windeieren gelegd. Al met al vermakelijke films.
M: Ik vond Black Rain een prima actiefilm. Zeker qua sfeer en beeld en met de tegenstellingen in werkwijze en cultuur werkt het goed. Misschien af en toe iets te stereotiep en ligt het er allemaal wel dik bovenop. Het verhaal heeft niet veel om het lijf maar weet desondanks toch te boeien. Dat komt deels door de actie en het decor. Het is zeker niet de beste film van regisseur Ridley Scott en ook niet van Michael Douglas maar zeker het kijken waard. René, wat is jouw oordeel?
R: Alles valt makkelijk op zijn plek zonder al te veel moeite en qua geloofwaardigheid is het allemaal ver te zoeken. Een agent neemt wraak en pakt de bad guy maar is gedwongen samen te werken met iemand die totaal anders is (waar kennen we dat van?). Ook zijn sommige dialogen, vond ik, tergend traag maar dat hoorde misschien ook bij de Japanse tradities. Ik vond de film leuk om weer eens te zien maar de film heeft niet een speciaal plekje in mijn film hart.
M: Nee, inderdaad, in mijn geheugen was hij beter maar toen waren we ook jonger. Zo zie je maar weer hoe je er nu tegen aankijkt. Misschien nog wel een leuke vraag: wat is eigenlijk de beste film waar Michel Douglas in speelt? Iemand suggesties, wij horen het graag!
Exit 8, de nieuwe film van de Japanse regisseur Genki Kawamura begint zintuigelijk. We zien een jongeman die voornamelijk zijn telefoon en zijn oordopjes bedient. Hij staat in de metro en iedereen is met zichzelf bezig. Een beeld van de huidige tijdsgeest. Een huilende baby doorbreekt het patroon. Als hij even later door de gang van de metrohalte loopt terwijl zijn vriendin hem belt met een belangrijke boodschap, besef je langzaam dat hij – inmiddels aangeduid als The Lost Man – steeds langs dezelfde dingen loopt – denk aan reclameborden, een pasfotohokje – en steeds op hetzelfde punt uitkomt. Namelijk Level O. En wie is toch steeds die passerende man in het wit?
Regisseur Joe Carnahan wist in 2002 met zijn tweede film Narc (2002) indruk te maken. Deze politie-thriller blonk uit in zijn grimmige, realistische sfeer over corruptie met sterk acteerwerk van wijlen Ray Liotta en Jason Patric. In deze neo-noir aanvoelende film zitten alle ingrediënten die ook nu weer in zijn nieuwe film The Rip (2026) naar voren komen. Voor zijn nieuwe film weet hij de jeugdvrienden Matt Damon en Ben Affleck te strikken, die in een lastig parket terechtkomen waarna onderling wantrouwen en loyaliteit zwaar onder druk komen te staan.
Het is 31 maart 1943, het is de première van Ohklahoma!, de musical geschreven en gecomponeerd door het latere, wereldberoemde duo Richard Rodgers en Oscar Hammerstein. Voor die tijd werkte Rogers twintig jaar lang samen met Lorenz Hart, die wereldberoemde nummers als Blue Moon, My Romance, My Funny Valentine, The Lady Is A Tramp, Spring Is Here, Bewitched en Bothered And Bewildered maakten.
De film opent met de tragische dood van Hart (Ethan Hawke) die slechts 48 jaar mocht worden. Zeven maanden daarvoor zit Hart aan de bar bij zijn favoriete barkeeper Eddie (Bobby Cannavale) en is aan het woord. Continue aan het woord. Het ene verhaal na het andere.
Actrice Kristen Stewart kiest voor haar regiedebuut niet voor de makkelijke weg. Dat is noemenswaardig maar het levert wel een film op waar je eerst doorheen moet en die behoorlijk zwaar en rauw is. Ze baseert zich op het autobiografische boek van Lidia Yuknavitch dat al in 2011 uitkwam en laat actrice Imogen Poots de rol van Lidia spelen.
Lidia groeit op in een gezin waar seksueel en mentaal misbruik voorkomt. Ze is nog jong als haar oudere zus Claudia (Thora Birch) het huis verlaat en zij alleen achterblijft. Alleen in het water, als zwemmer, voelt ze zich veilig. Letterlijk en figuurlijk.
