Interview Moodfellas Podcast

In 2019 had Focus op Film een interview met de heren van de filmpodcast Movie Insiders. Inmiddels hebben ze stevige concurrentie van de Moodfellas podcast. Wij zochten contact en wilden wel eens weten wie de heren achter de podcast zijn en wat er allemaal bij komt kijken om zo succesvol te zijn en te blijven.

F: Wie zijn jullie en wat doen jullie in het dagelijks leven?

Wij zijn Edo en Stefano (Sebastiaan is sinds dit seizoen gestopt vanwege drukte met werk en privé), daarom hebben we nu de co-hosts geïntroduceerd waarbij we zoveel mogelijk afleveringen een host erbij willen met veel filmverstand of werkzaam in de filmwereld (zoals Carré Albers). 

Anyway, Stefano is de eigenaar van een koffie en broodjeszaak in Deventer (Stefano´s Paninibar), ex-muzikant waar hij onder de naam ‘Nexus’ door het land tourde en veel feestjes en festivals af ging als MC (rapper) en DJ. Maar ook altijd al een groot filmliefhebber geweest. Als kind had hij zijn eerste bioscoopervaring met Jurassic Park en daarna is de filmliefde alleen maar groter geworden.

Edo werkt als creative/designer en filmmaker en runt een eigen designstudio : The Unemployed Chefs genaamd. Hij maakt visuals, animaties en concepten voor tv en radio, internationale media, overheden en commerciële producties voor bedrijven in binnen en buitenland. Film is altijd (in zowel werk als privé) een grote inspiratiebron geweest. Hij kijkt niet alleen graag films, maar is ook gefascineerd door regisseurs, stijl, montage, camerawerk en waarom bepaalde scènes of films werken. Die liefde voor film vertaalt zich zowel in zijn werk als in de podcast, waar hij vaak wat dieper ingaat op achtergrond, context en makers.

F: Wat bracht jullie ertoe om een film podcast te beginnen?

Grappig verhaal… toen Stefano een aantal jaar geleden nog in zijn oude (stuk kleinere) pand zat, kwam Edo (toen nog onbekenden van elkaar) vaak langs om koffie te drinken. Al snel kwamen we erachter dat we beide een grote liefde voor films hadden en soms uren erover bleven praten in de zaak.  Stefano´s vriendin ‘ergerde’ zich er soms zo erg aan dat ze op een gegeven moment zei: “misschien moeten jullie een podcast beginnen, dan kan iedereen die het wil horen ernaar luisteren en hebben de andere gasten in de zaak er geen last van.” En toen dachten wij van: “Fuck it.. why not?!”

F: Hoe begin je zoiets en wat voor apparatuur moet je daarvoor aanschaffen?

Dit was het moment ook dat we Sebastiaan erbij vroegen. Een goede vriend van Stefano en tevens ook muzikant, met wie hij toen veel samen werkte. Sebastiaan was een producer, dus ook technisch onderlegd op dat gebied. Daarnaast ook een groot filmliefhebber, sociaal sterk, goede stem en eigenlijk de derde man die we zochten en nodig hadden. Hij wist dan ook precies wat de beste microfoons waren en welke koptelefoons, camera’s (in ons geval) en edit/opname-software we nodig hadden. Zo deden we ieder wat geld in de pot en konden we alles aanschaffen. Later toen Pathé als sponsor kwam hadden we al snel met Mafico een bedrijf die al onze gear kon upgraden voor niks (promo uiteraard), daar werken we nu nog steeds mee.  Locatie was de voor de eerste paar seizoenen de koffiebar.. aansluiten.. paar onderwerpen aansnijden en GO! Aflevering 1 online.. 

F: Hoe en op welke manier zetten jullie social media in om naamsbekendheid te generen?

Social media is echt een blessing en een curse. Het is zo hard knokken om constant relevant te blijven en gezien te worden op de verschillende kanalen. Het is makkelijk roepen van: we pakken Facebook, Instagram, TikTok, Threads etc. allemaal op en posten daar dagelijks iets. Maar om dat vol te houden, kost heel veel tijd en energie, vooral als je naast podcast maken nog een volledige baan hebt, kids en andere dingen. Als op een gegeven moment je following gaat groeien merk je wel dat je het in ieder geval ergens voor doet en af en toe dan een post met betaalde promotie bijvoorbeeld betaalt zich dan ook meer uit in luistercijfers. Echt een kwestie van de aanhouder wint. We zijn wel 20 keer van tactiek gewisseld ook om het algoritme proberen te snappen maar dat blijft vaak ook een groot mysterie per platform. Wanneer posten, hoe laat, welke hashtags, welke foto’s en filmpjes? We doen het redelijk goed nu voor een kleine Nederlandse filmpodcast maar er is nog véél meer winst te behalen op dat gebied hoor.

F: Hoelang zijn jullie nu bezig en wat zijn de toekomstplannen?

Onze eerste aflevering was 25 september 2022, ondertussen zijn we net begonnen met seizoen 7, dus we gaan dit jaar de ‘4 jaar’ aantikken en ook 100 episodes. Dit is dus ook het eerste seizoen dat we niet meer met z´n drieën zijn. Dat is even wennen maar we voelden dat we nog zoveel plezier en energie haalden uit de podcast dat we ook met 2 man graag door wilden gaan. Ook omdat er gewoon zoveel te bespreken is, 2026 ook weer bomvol mooie titels zit en we ondertussen zoveel luisteraars hebben (en groeiende) dat we ook daar graag actief voor willen blijven. Plus het avondje podcast opnemen blijft ook gewoon een fun night out. Dus wat ons betreft gaan we zeker die 10 seizoenen nog aantikken, er is gewoon genoeg te zien en genoeg interessants wat er nog gaat komen op zowel het grote scherm in de bios als op streaming.

F: Vorig jaar gingen jullie in zee met Pathé. Opeens waren jullie hoofden groot op het witte doek als reclame te zien. Dat moet toch kicken zijn geweest? Toch staan jullie nu weer op eigen benen. Vertel eens hoe dat gegaan is en hoe dat geëindigd is en wat jullie plannen nu zijn?

Sebastiaan kreeg een baan als manager van Pathé Ede, toen waren we ondertussen al een aantal jaar bezig met de podcast. Dit kwam logischerwijs ter sprake tijdens gesprekken die hij voerde met het bedrijf. Een aantal maanden nadat hij aangesteld was in Ede kreeg hij de vraag of wij er niks voor voelden om samen met Pathé in zee te gaan, dus niet ”de Pathé podcast” maar ”Moodfellas by Pathe”. Super vet, alles erop en eraan! Onze gezichten in alle Pathé’s, zowel op het grote scherm als in de hallen op alle tv´s, bizar! De voordelen waren natuurlijk gigantisch, véél meer luisteraars en volgers erbij, veel makkelijkere ingangen voor gasten (aflevering 1, Rico Verhoeven, aflevering 2 Beau van Erven Dorens, aflevering 3 Michael Morris (regisseur van Bridget Jones: Mad About the Boy) etc., een eigen opnamestudio in de Pathé, extra sponsoren zoals Mafico die al de apparatuur leverden waardoor de kwaliteit ook direct een mega boost kreeg en natuurlijk de factuur die we mochten sturen.

Maar als je met zo´n grote naam als Pathé in zee gaat, zitten daar natuurlijk ook nadelen aan wat we na verloop van tijd ontdekten. Namelijk dat je in principe vast zit met de podcast aan wat Pathé biedt, dus streaming was bijvoorbeeld geen optie. Iets wat we wisten van tevoren maar natuurlijk wel erg jammer vonden, zo erg dat we ook veel te horen kregen dat dat één van de grote redenen was dat mensen luisterden ook…voor de streamingtips. Daarnaast is het ook lastig om erg kritisch te zijn op films die in de Pathé draaien puur omdat dat natuurlijk de business is. Als wij in de podcast zeggen dat die nieuwe Jason Statham film waardeloos is en absoluut niet het geld waard om een duur voor de bioscoop voor te halen dan krijg je dat indirect wel te horen van hoger af. Soort van terecht ook wel, maar lastig voor ons om dat oprecht je mening te geven. Daarom besloten we zelf om het na 2e seizoen met Pathé voor gezien te houden en zelf weer op eigen benen te gaan staan maar wel kunnen doen, laten en zeggen wat we willen (ondanks dat Pathé graag door wilde voor seizoen 3, wil ik daar graag aan toevoegen). 

F: Kan iemand zich nog herinneren hoe de eerste podcast verliep? Ging dat van een leien dakje of juist niet?

Stefano: Ik heb onlangs nog wel aflevering 1 teruggeluisterd. Je hoort echt dat we geen idee hadden wat we nu precies aan het doen waren. Veel door elkaar heen praten, onderwerpen te lang, achtergrondmuziek te hard, veel editwerk achteraf maar het plezier en enthousiasme spat er wel vanaf. We horen ook nog regelmatig dat mensen ons nu ontdekken en dan echt ook bij aflevering 1 van seizoen 1 beginnen, op zich geen straf. Het is niet per se slecht, gewoon wat onwennig. Al snel hadden we de formule ook wel door en nam iedereen zijn eigen plek in de podcast op natuurlijke wijze in. Daarnaast is het grappig dat we toen dingen als wijn en hotsauce direct al deden, dat later bij Pathé eruit hebben gehaald omdat we dachten dat het misschien vervelend was om naar te luisteren voor mensen. Maar we kregen juist te horen dat die kleine onderbrekingen tussen het filmgelul door gemist werd. Dus het ging niet direct van een leien dakje maar de basis werd wel direct heel goed gezet. Dat hebben we bijvoorbeeld ook weer allemaal terug gehaald in seizoen 7, maar dan met een nieuwe frisse look.

F: Bewaren jullie bloopers of fouten wel eens om ze later als outtake toe te voegen aan een aflevering?

Weinig, puur omdat we eigenlijk altijd in 1 take opnemen. Dus alles wat we zeggen, goed, fout, dom, verkeerd is wat iedereen ook te horen krijgt. In het eerste seizoen gingen we het nog wel helemaal editen maar naarmate we meer ervaring kregen in het opnemen gingen we ook gewoon steeds vaker 1 take afleveringen opnemen. Dus als er een blunder of fout wordt gemaakt (en dat gebeurt regelmatig) dan krijg je dat sowieso mee. Vaak genoeg dat we de daarop volgende aflevering dan ook het een en ander rectificeren. Ook wel weer grappig op zich, dan blijft ook wel dat hele “hangen aan de bar, beetje lullen over films”-sfeertje hangen. 

F: Hoeveel tijd zijn jullie na opname nog kwijt aan monteren en social media?

Aan het monteren dus vrij weinig, vooral even de intro en outro eraan vastplakken, kijken of het soundtechnisch oké is en that’s it. Met de socials zijn we wel elke dag nog druk. Posts maken, inplannen, tekst erbij, reageren op mails en dm’s. Soms stelt het niks voor… soms ben je er echt wel een uur per dag nog aan kwijt. Sowieso met dingen als Instagram wil je regelmatig op een dag even checken, mocht er iets relevants zijn gebeurd in de filmwereld wil je daar ook snel op anticiperen door bijvoorbeeld snel te delen in een story of zoiets.

F: Hoeveel tijd gaat er sowieso inzitten?

Sowieso veel meer dan dat mensen denken. Vooral nu we ook wekelijks een aflevering doen. Je moet toch naast dat je op een opnamedag een paar uur kwijt bent met het opbouwen, afbouwen, testen en opnemen ook alles wat je bespreekt daadwerkelijk ZIEN natuurlijk. Als je een serie doet is dat makkelijker want dat kan thuis op de bank of even snel tussendoor. Maar een film in de bioscoop 1 of 2x per week is soms ook een must en kost ook (vooral tegenwoordig met sommige lange films) zeker een paar uur per week. Dus laten we zeggen gemiddeld per week per aflevering wel zo´n 10 uur, en dan reken ik 2 a 3 uur streaming thuis mee.

F: Zijn jullie altijd al filmliefhebbers geweest en wie is de grootste liefhebber?

Ik durf wel te zeggen dat we dat van kinds af aan al wel waren. De grootste filmliefhebber is Edo, hij heeft gewoon het meeste gezien en kijkt ook nog steeds het meeste durven we wel te zeggen.

Stefano: In mijn geval was dat als eind jaren 80-kind vooral met cartoons op tv een ding. Ninja Turtles, Transformers, Ghostbusters. Dat evolueerde dan naar de films van diezelfde Ghostbusters of Back to the Future bijvoorbeeld en door naar mijn eerste bioscoopervaring met Jurassic Park. Dat veranderde alles voor mij, dat heb ik daarna ook niet meer los kunnen laten en tot de dag van vandaag nog bijna wekelijks dus te vinden in de bioscoop.

Edo: Ik ben altijd al een enorme filmliefhebber geweest, van jongs af aan. Is me met de paplepel ingegoten. Thuis altijd naar de videotheek vroeger, veel vhs huren, en zo vaak als mogelijk naar de bioscoop..later in mijn leven een giga dvd bluray-collectie opgebouwd en tegenwoordig het film en serie walhalla dat streaming heet… Heb dan ook alle streamers, want kan er geen genoeg van krijgen. Ik kijk echt van alles en kan er helemaal in op gaan. Heb ook menig traan gelaten tijdens de prachtige muziek en briljante editing, ik kan daar zo van genieten: van grote blockbusters tot arthouse, van thrillers en horror tot klassiekers. Wat ik vooral interessant vind is waarom een film werkt of juist niet. Dat zit ’m soms in regie, soms in casting, soms in timing. Dat uitpluizen vind ik minstens zo leuk als het kijken zelf.Ik denk dat wij allebei (en ook Sebas) en onze nieuwe hosts in seizoen 7 allemaal wel echte filmliefhebbers (mafkezen) moeten zijn. Anders begin je niet aan een avontuur als Moodfellas. Je moet wel een beetje gek en maf zijn maar zeker heel veel van film en series houden om dit te doen… dat zijn we gelukkig allemaal. De podcast is met 100% liefde gemaakt. 

F: Wie weet het meest van film?

Dat is makkelijk, dat is Edo. Tuurlijk heeft ieder zo zijn specialiteiten tijdens een filmquiz. Maar als je trouw de podcast hebt geluisterd dan is Edo toch wel de persoon die feitelijk het meeste kan vertellen over film, acteurs en regisseurs. Niet helemaal eerlijk natuurlijk omdat hij ook iets meer levenservaring heeft, maar hij kijkt ook nog steeds het meeste. Maar ik denk dat we elkaar goed aanvullen op dat gebied, de podcast moet verder ook geen lange opsomming worden van filmfeiten etc. Het is juist de sfeer, gezelligheid, de grappen, verhalen en energie met “film” als overkoepelend onderwerp wat onze podcast succesvol maakt.

Edo: Ik zit er ook wel eens behoorlijk naast hoor.. dus zeker geen wikipedia of wandelende Imdb. Maar op een of andere weirde manier blijft door interesse wel veel hangen en zoek ik graag dingen uit..

F: Noem eens je meest favoriete film?

Stefano: Oef ja, heel lastig.. Dit veranderd soms ook per week/maand/jaar. Maar als ik nu zou moeten kiezen en je er 4 mag geven dan zeg ik in willekeurige volgorde:

Jurassic Park (Mijn all time favorite)

The Dark Knight (of Interstellar.. ik kan niet kiezen tussen deze Nolan classics) 

Goodfellas (what´s in the name)

Se7en (kan ik elke dag opnieuw zien, love it!)

(Special mention: Apocalypto (elke keer als ik deze film zie.. wauw)

Edo:

Oei.. ja dit schommelt inderdaad nogal eens…

Interstellar (onbeschrijflijk goed en beste Nolan)

Ratatouille (beste animatiefilm ooit)

Star Wars : The Empire strikes back (best sequel ooit gemaakt en Star Wars speelt al mijn hele leven een grote rol)

Parasite (briljant)

(special mention : Goodfellas (Niet voor niks onze podcast naam op gebaseerd)_

F: Stefano en Edo, bedankt voor jullie tijd en enthousiasme. Ik hoop dat jullie er veel nieuwe luisteraars bij krijgen en ga vooral zo door!

No Other Choice – 2025 – Bioscoop (De Nachtvlinders recensie)

De Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan Wook die meesterlijke films maakte als ‘Oldboy’, ‘Sympathy for Mr. Vengeance’ en ‘The Handmaiden’ is nu terug met zijn nieuwste film ‘No Other Choice’. Een satire over de gevolgen van AI in het werk, gezichtsverlies en de drang om te behouden wat je hebt.

verder lezen

Rewind to the 80’s: Black Rain – (1989)

Black Rain is zo’n film die je een keer gezien hebt en waarvan je opeens zoiets hebt van: die zou ik wel wel een keer terug willen zien. Wat mij vooral nog bijstaat is dat het echt in Tokio, Japan is opgenomen en dat het vrij hard en donker van toon was. Wat nu vooral overblijft is dat het inderdaad grotendeels op locatie is opgenomen en dat het hard en donker van toon is, maar dat het eigenlijk een flinterdun verhaaltje is en op sommige momenten ook vrij onwaarschijnlijk.

Nick Conklin (Michael Douglas) en Charlie Vincent (Andy Garcia) zijn twee eigengereide New Yorkse politieagenten die op een dag een bloederige afrekening gadeslaan tussen concurrerende Japanse maffialeden. Ze gaan er meteen achteraan en pakken Sato (Yûsaku Matsuda) op en leveren hem in. Echter, de autoriteiten willen dat Nick en Charlie hem eigenhandig in Japan overleveren aan de politie. Met tegenzin stappen ze in het vliegtuig en eenmaal overgedragen willen ze zo snel mogelijk naar huis. Als de echte politie Sato komt oppikken beseffen ze, dat ze een kapitale fout hebben gemaakt. Ze moeten noodgedwongen met de Japanse politie samenwerken om Sato alsnog te vinden. Uiteraard staan de cultuurverschillen en de werkwijze centraal in deze film.

M: Kijk, het is een echte jaren 80 film (eind jaren 80 dat wel) qua beeld, muziek en aankleding. Het is ziet er best gelikt uit en de toon en het beeld heeft het wel iets weg van zijn veel betere Blade Runner. Het is vooral de strijd tussen Sugai (Tomisaburô Wakayama) en Sato. Het verhaal is flinterdun en meer een kapstok voor een hoop actie. Wat mij wel opviel is dat uitstekende rol van Japanse agent Masahiro (Ken Takakura) die moeite heeft met de onorthodoxe Nick. Zijn ingetogen spel steekt goed af bij Douglas. Douglas speelt zijn rol goed, zoals we van hem gewend zijn. Garcia, ook een fijne acteur heeft eigenlijk maar een korte rol. René, wat is jouw eerste indruk van de film?

R: Bij het kijken van deze film kreeg ik weer zo’n gevoel van oh, kijk de bad guy overacteren gemeen kijken en wat geforceerd lopen, maar dit hoort echt bij de jaren 80/90. Het voelt echter niet verouderd aan. De film draait om actie, zowel gevechten als stunts op motoren. Uit deze film stond de onthoofdingsscène in mijn geheugen, de rest was weggeëbd. Douglas ziet er net iets te gelikt uit met zijn stoere matje. Maar ook Garcia is goed in zijn rol als partner.

Je kan hier naar een making of van de film kijken:

M: Nu pas is de titel van de film me ook duidelijk. Dat had ik toen ook kunnen weten maar dat is me nooit bijgebleven dus dat is dan mooi meegenomen. Nog een leuk feitje: Takakura was op het moment van filmen, een van de meest populaire Japanse acteurs en vooral bekend om zijn rollen als maffialid. Denk aan de film The Yakuza uit 1974. Wat een tegenstelling met de rol die hij hier speelt.

R: Black Rain ofwel as had ik ook niet opgepikt wellicht was de dialoog te traag voor onze op actie gerichte geesten.

M: Haha, ik denk inderdaad dat we toen meer met de actie dan met de dialoog bezig waren.

M: Jan de Bont deed het camerawerk voor de film en schoot voor het eerst in super 35mm formaat en Hans Zimmer verzorgde de score. Dat zou hij hierna nog vaak doen voor een film van Ridley Scott. En wist je dat Paul Verhoeven in eerste instantie deze film zou doen na Robocop? Hij koos toch voor Total Recall. Later zou Verhoeven toch met Douglas werken aan Basic Instinct.

R: Total Recall was geen verkeerde keus. Basic instinct heeft uiteindelijk ook geen windeieren gelegd. Al met al vermakelijke films.  

M: Ik vond Black Rain een prima actiefilm. Zeker qua sfeer en beeld en met de tegenstellingen in werkwijze en cultuur werkt het goed. Misschien af en toe iets te stereotiep en ligt het er allemaal wel dik bovenop. Het verhaal heeft niet veel om het lijf maar weet desondanks toch te boeien. Dat komt deels door de actie en het decor. Het is zeker niet de beste film van regisseur Ridley Scott en ook niet van Michael Douglas maar zeker het kijken waard. René, wat is jouw oordeel?

R: Alles valt makkelijk op zijn plek zonder al te veel moeite en qua geloofwaardigheid is het allemaal ver te zoeken. Een agent neemt wraak en pakt de bad guy maar is gedwongen samen te werken met iemand die totaal anders is (waar kennen we dat van?). Ook zijn sommige dialogen, vond ik, tergend traag maar dat hoorde misschien ook bij de Japanse tradities. Ik vond de film leuk om weer eens te zien maar de film heeft niet een speciaal plekje in mijn film hart.

M: Nee, inderdaad, in mijn geheugen was hij beter maar toen waren we ook jonger. Zo zie je maar weer hoe je er nu tegen aankijkt. Misschien nog wel een leuke vraag: wat is eigenlijk de beste film waar Michel Douglas in speelt? Iemand suggesties, wij horen het graag!

Exit 8 – 2025 – Bioscoop/IFFR 2026 -(De Nachtvlinders recensie)

Exit 8, de nieuwe film van de Japanse regisseur Genki Kawamura begint zintuigelijk. We zien een jongeman die voornamelijk zijn telefoon en zijn oordopjes bedient. Hij staat in de metro en iedereen is met zichzelf bezig. Een beeld van de huidige tijdsgeest. Een huilende baby doorbreekt het patroon. Als hij even later door de gang van de metrohalte loopt terwijl zijn vriendin hem belt met een belangrijke boodschap, besef je langzaam dat hij – inmiddels aangeduid als The Lost Man – steeds langs dezelfde dingen loopt – denk aan reclameborden, een pasfotohokje – en steeds op hetzelfde punt uitkomt. Namelijk Level O. En wie is toch steeds die passerende man in het wit?

verder lezen

The Rip – 2025 – Netflix – (FilmVandaag recensie)

Regisseur Joe Carnahan wist in 2002 met zijn tweede film Narc (2002) indruk te maken. Deze politie-thriller blonk uit in zijn grimmige, realistische sfeer over corruptie met sterk acteerwerk van wijlen Ray Liotta en Jason Patric. In deze neo-noir aanvoelende film zitten alle ingrediënten die ook nu weer in zijn nieuwe film The Rip (2026) naar voren komen. Voor zijn nieuwe film weet hij de jeugdvrienden Matt Damon en Ben Affleck te strikken, die in een lastig parket terechtkomen waarna onderling wantrouwen en loyaliteit zwaar onder druk komen te staan.

verder lezen

Blue Moon – 2025 – Bioscoop

Het is 31 maart 1943, het is de première van Ohklahoma!, de musical geschreven en gecomponeerd door het latere, wereldberoemde duo Richard Rodgers en Oscar Hammerstein. Voor die tijd werkte Rogers twintig jaar lang samen met Lorenz Hart, die wereldberoemde nummers als Blue Moon, My Romance, My Funny Valentine, The Lady Is A Tramp, Spring Is Here, Bewitched en Bothered And Bewildered maakten.

De film opent met de tragische dood van Hart (Ethan Hawke) die slechts 48 jaar mocht worden. Zeven maanden daarvoor zit Hart aan de bar bij zijn favoriete barkeeper Eddie (Bobby Cannavale) en is aan het woord. Continue aan het woord. Het ene verhaal na het andere.

Lees verder “Blue Moon – 2025 – Bioscoop”

The Chronology of Water – 2025 – Bioscoop

Actrice Kristen Stewart kiest voor haar regiedebuut niet voor de makkelijke weg. Dat is noemenswaardig maar het levert wel een film op waar je eerst doorheen moet en die behoorlijk zwaar en rauw is. Ze baseert zich op het autobiografische boek van Lidia Yuknavitch dat al in 2011 uitkwam en laat actrice Imogen Poots de rol van Lidia spelen.

Lidia groeit op in een gezin waar seksueel en mentaal misbruik voorkomt. Ze is nog jong als haar oudere zus Claudia (Thora Birch) het huis verlaat en zij alleen achterblijft. Alleen in het water, als zwemmer, voelt ze zich veilig. Letterlijk en figuurlijk.

Lees verder “The Chronology of Water – 2025 – Bioscoop”

Urchin – 2025 – Bioscoop – (FilmVandaag recensie)

Na wat korte films komt acteur en regisseur Harris Dickinson nu met zijn speelfilmdebuut en gooit daar gelijk hoge ogen mee. De winnaar van de Fipresci-prijs van de internationale kritiek in Cannes en hoofdrolspeler Frank Dillane, kon op aardig wat waardering rekenen voor zijn rol. Dickinson is bij het grote publiek misschien het meest bekend als die acteur die actrice Nicole Kidman melk liet drinken in Babygirl (2024) van Halina Reijn. Dat hij naast acteren ook talent heeft om te regisseren, bewijst hij met dit neo-realistische werk dat wel iets weg heeft van de films van Mike Leigh en Ken Loach. Het is geen geheim dat hij een fan is van deze meesters.

verder lezen

Focus op Film jaaroverzicht 2025

Dit jaar – 2025 – werden er op ons blog in totaal 49 recensies dan wel besprekingen geschreven.

Gespecificeerd ziet dat er als volgt uit:

Voor FilmVandaag werden 15 recensies geschreven.

Voor De Nachtvlinders werden 6 recensies geschreven.

Voor Focus op Film werden 18 recensies en besprekingen geschreven. Uitgesplitst naar 10 recensies en 8 besprekingen voor de rubriek Michel Versus René.

En er zijn 11 besprekingen bijgekomen voor de lijst: 1001 Films. Meer dan ooit. Maar nog een lange weg te gaan.

De best gelezen recensies zijn Djakarta 1946 en Le Royaume.

De best gelezen bespreking uit de rubriek Michel Versus René is Rewind to the 80’s: A Nightmare on Elm Street.

Er zijn 6 besprekingen uit deze rubriek terug te vinden in de top 25 lijst van best gelezen artikelen dus blijkbaar wordt het wel gewaardeerd.