Hoewel de film The Way We Were uit 1973 van regisseur Sidney Pollack niet in het naslagwerk 1001 Films voorkomt, is hij wel het benoemen waard. Pollack is bekend van films als 3 Days of the Condor, Bobby Deerfield en Absence of Malice. Allemaal prachtige films al zullen de meesten hem kennen van die andere twee films Tootsie en Out of Africa, die in het naslagwerk te vinden zijn.
Veel regisseurs hebben een vaste muze en bij Pollack was dat acteur Robert Redford. De twee maakten samen maar liefst zeven films. The Way We Were is er een van. In dit liefdesverhaal volgen we een jonge Redford en Barbra Streisand als twee tegenpolen die desondanks toch een liefdesaffaire beleven.
Katie Morosky (Streisand) is een uitgesproken linkse activiste en Hubbell Gardiner (Redford) is een sportieve, charmante schrijver die elkaar op de universiteit tegenkomen. Ondanks de verschillen in opvatting en leefwijze vinden ze elkaar toch en hebben een relatie die gedurende de jaren de nodige ups en downs kent. De film speelt zich af in de periode van de jaren dertig tot de jaren vijftig van de vorige eeuw. Het behandelt thema’s als de Amerikaanse inmenging in oorlogen en het McCarthyisme in Hollywood.
Het is leuk om een jonge Redford en Streisand te zien in een romantische film die ook nog eens een politieke boodschap uitdraagt. De titelsong wordt uiteraard prachtig gezongen door Barbra en de score in de film mag er ook zijn. Ik vind dit persoonlijk een heel fijne film. Wellicht niet het beste werk van Pollack maar zeker wel het benoemen waard. Mocht je nieuwsgierig zijn, de film is op Pathé Thuis te bekijken en hij komt ook nog regelmatig op televisie voorbij.
Vier jaar na zijn laatste film, Amsterdam (2022), komt regisseur David O. Russell met een sportdrama over American Football. In de film Madden (2026) staat John Madden, de legendarische American Football-coach, centraal. Nicolas Cage mag hem vertolken en doet dat als vanouds weer met verve. Christian Bale vergezelt hem als de eigenaar van de Oakland Raiders, Al Davis. John en Al wonnen samen de Super Bowl XI en ze sloten bijna elk seizoen met winst af.
Noah Segan is meer bekend als acteur dan als regisseur, maar met zijn derde film heeft hij een pareltje afgeleverd. Een film die zich volledig in deze tijd afspeelt, maar toch zo jaren 70 aanvoelt.
John Turturro – in misschien wel zijn fijnste rol in jaren – is Harry, een zakenroller van de oude stempel, die maar moeilijk kan ‘rondkomen’ in een tijd waarin alles in rap tempo steeds digitaler wordt. Om zijn ernstig zieke vrouw te kunnen verzorgen, moet hij de eindjes aan elkaar knopen. Omdat de mensen bijna geen contant geld en portemonnees meer bij zich dragen, breekt hij een auto open en steelt hij een sporttas. In die tas zit een wapen, een duur horloge en een usb-stick die hij aan zijn vaste heler Ben (Steve Buscemi) probeert te verkopen. Ze weten allebei geen raad met de stick en Ben adviseert hem deze in Chinatown te verpatsen. Wat ze echter niet weten, is dat er een tracker in zit en dat deze toebehoort aan de zoon van een machtige maffiafamilie. Hij wil de stick koste wat het kost terug. Hij spoort Harry op, bedreigt zijn zieke vrouw en geeft hem 6 uur de tijd om de stick terug te brengen.
Verwacht geen spannende thriller, want dat is deze film niet. Het is eerder een melancholisch portret van een radeloze man die spijt heeft van gedane zaken, maar tegelijkertijd ook iets moet goedmaken. Thema’s als ouder worden, spijt en berouw en eigen rol kleiner zien worden, zijn zaken die prachtig in beeld worden gebracht. Met een cast als Turturro, Buscemi in een kleine, fijne bijrol en Tatiani Maslany als zijn van hem vervreemde dochter maken indruk. De film kent een rustig tempo en ligt met een jazzy soundtrack helemaal in lijn met de film.
Turturro, een karakteracteur die je zelden in hoofdrollen zag, maar altijd goed was in een bijrol. Nu nog ouder en nog geloofwaardiger. Buscemi, een tijdgenoot van hem, stelt ook niet teleur. De cinematografie van Sam Levy, die de stad New York zo mooi in beeld brengt, is fijn en de jazzsoundtrack van Gary Lionelli, afgewisseld met moderne nummers, maakt de film helemaal af.
The Only Living Pickpocket in New York draait vanaf donderdag 12 november in de bioscoop
Nummer 55: Casablanca – 1942 – R: Michael Curtiz – Verenigde Staten
Naslagwerk 1001 Films – blz 182
“Kus me. Kus me alsof het de laatste keer zal zijn.” Ilsa Lund (Ingrid Bergman)
Met de filmposter op mijn kamer en de dvd in de kast, moest ik deze film natuurlijk ook weer eens aanzetten. Nu ik bezig ben met een cursus over klassieke films, kwam deze natuurlijk ook voorbij. Casablanca was voor Warner Bros de zoveelste studiofilm die gemaakt werd en was ook niet meteen een hit. Met name door de vele vertoningen, herwaarderingen en de tijd die over de film heen ging, werd het een geliefde filmklassieker.
De door Michael Curtiz geregisseerde film (die met nog vier andere films in het naslagwerk voorkomt) is een romantisch verhaal dat zich ten tijde van de Tweede Wereldoorlog afspeelt, maar ook in die tijd – 1942 – is gemaakt. Humpry Bogart is Rick Blaine die een populair café in Casablanca heeft en na jaren zijn geliefde Ilsa (Ingrid Bergman) weer tegenkomt. Het is een goed te volgen verhaal, vlot en met vele beroemd geworden one-liners en mooi spel van Bogart en Bergman. Paul Henreid speelt Victor Laszlo, de man van Ilsa, Claude Rains speelt politiecommissaris Louis Renault en Dooley Wilson als Sam die het aanstekelijke As Time Goes Bye speelt. De one-liner Play it Again Sam zit grappig genoeg niet in deze film, maar werd wel de titel van het toneelstuk dat Woody Allen als hommage schreef voor Bogart en Bergman. Later werd de titel gebruikt voor de film die geregisseerd werd door Herbert Ross met Woody Allen en Diane Keaton in de hoofdrollen. Mede daarom denkt bijna iedereen dat het zo in de film zit.
Het maken van de film was geen eenvoudig proces. Zo was het script tijdens productie nog in ontwikkeling en wist Bergman niet of ze aan het einde van de film met haar geliefde Rick of met haar man Victor zou weggaan. Daarom moest ze haar rol zo spelen dat ze beide mannen evenveel liefhad, zodat het verloop geloofwaardiger zou zijn. Curtiz, de regisseur die oorspronkelijk uit Hongarije komt, was op de set vaak niet te verstaan en te volgen. En zo zijn er tal van leuke feitjes over deze film te vertellen.
Ik heb er persoonlijk weer van genoten en het blijft opmerkelijk dat een film uit 1942 toch nog steeds zo onderhoudend en romantisch kan zijn. Al geldt dat wel voor meer films uit die periode. Ik zag de 2DVD- versie met een paar prachtige extra’s. Zoals Bacall on Bogart over zijn carrière. Zij – Lauren Bacall red. – was met hem getrouwd van 1945 tot 1957, het jaar waarin Bogart stierf op slechts 57-jarige leeftijd. Toch maakte hij 85 films, waarvan vele klassiekers. Ik ga toch eens kijken of er een mooie blu-rayversie is. Hieronder de prachtige 4K-restauratietrailer en -film.
Wat lijkt op een goed afgestemde en minutieus voorbereide bankoverval, loopt uit op totale chaos als de vluchtauto hard wordt geraakt door een busje en op de kop beland. In verschillende tijdlijnen zie je beelden voor de overval en beelden na de klap. Regisseur Daniel Sánchez Arévalo weet deze chaos met een knappe montage in zijn film Colisión (2026) naar een hoogtepunt te stuwen.
Een tijdje geleden schreef ik hier iets over The Ipcress File, een spionagefilm omtrent spion Harry Palmer. Het betreft een serie films waarvan de eerste drie het meest interessant zijn. Ik vermeldde toen ook dat ik de tweede film Funeral in Berlin had opgenomen en dat ik die ook zou gaan kijken. Grappig genoeg vond ik deze tweede film veel vlotter en amusanter dan de eerste – met name de onderkoelde humor van Caine in de rol van Harry Palmer is leuk – maar is tegelijkertijd ook weer een echte spionagefilm. Ook hier moet je best blijven opletten om het verhaal goed mee te krijgen. Er zitten de nodige ontwikkelingen in.
In deze film moet hij een dissidente Russische generaal het land uit zien te krijgen. Uiteraard gaat dat niet zonder de nodige problemen en verrassingen. De regie van de tweede film was in handen van Guy Hamilton die daarvoor de Bond film Goldfinger en daarna nog eens drie Bond films had geregisseerd. Dat verklaart misschien ook waarom deze al wat wat vlotter en amusanter was dan de eerste. Al blijft Harry Palmer de meer realistische spion en niet de vrouwenversierder die Bond in de films is. Alhoewel Palmer ook wel gecharmeerd is van vrouwelijk schoon.
De derde film is Billion Dollar Brain van Ken Russell en wordt gezien als de minste van de drie bioscoopfilms. Deze twee heb ik gezien bij de BBC. Mocht de derde ook daar nog eens vertoond worden, dan ga ik hem zeker kijken. Voor nu heb ik wel even genoeg Harry Palmer gezien.
”Fatsoen is wat ons onderscheidt van de dieren” horen we in de proloog van de film en dat is waar het om draait in Animals (2026), de nieuwste film van acteur en regisseur Ben Affleck. In deze politieke misdaadthriller draait alles om macht, imago en status. Als het erop aankomt, gedraagt iedereen zich als een meedogenloos dier. Weet Affleck dit gegeven overtuigend weer te geven of laat hij steken vallen?
Tyler Perry werkt al een tijdje exclusief voor Netflix en dat resulteerde in een handvol mooie films en series. De bekendste zijn A Fall from Grace (2020), The Six Triple Eight (2024) en Straw (2025). Dat zijn wortels in de Afro-Amerikaanse gemeenschap liggen, is in veel van zijn films terug te zien, met een volledig zwarte cast. Hetzelfde zien we ook in de nieuwste Netflix-film Doing Life (2026).
The Invite. Gelukkig worden ze nog gemaakt. Films in de stijl van Woody Allen – letterlijk want de film is een ode aan Diane Keaton – de muze van Allen. Met af en toe het venijn van Who’s Afraid of Virgina Woolf? – mijn favoriet – en Carnage van Roman Polanski.
Ik hou ervan: films die zich in één ruimte afspelen, een paar acteurs, een goed script en vlijmscherpe dialogen en heel veel gepraat. In The Invite maken we kennis met het uitgebluste stel Joe (Seth Rogen) en Angela (Olivia Wilde) die de nogal luidruchtige bovenburen hebben uitgenodigd. Dat zijn Hawk (Edward Norton) en Pina (Penelope Cruz), die totaal het tegenovergestelde van hun zijn. Alleen Joe heeft er overduidelijk helemaal geen zin in en zou ze het liefst aanspreken op hun nachtelijke avonturen maar Angela houdt de schone schijn op en doet haar best om de ongemakkelijke avond in goede banen te leiden.
Het ongemak en de plaatsvervangende schaamte zijn meteen voelbaar. Het is ook heel herkenbaar voor stellen die al wat langer bij elkaar zijn. Met heerlijk vileine humor worden de relaties tot op het bot ontleed. En gelukkig wordt er ook nu eens niet zo preuts gedaan over seks als in zoveel andere Amerikaanse films. De scenarioschrijvers nemen geen blad voor de mond en dat maakt het meteen zoveel leuker. Voeg daar vier goede acteurs aan toe en je hebt een heerlijke film.
Olivia Wilde die naast een rol ook de regie voor haar rekening neemt is er een om in de gaten te houden. Dit is haar derde film na Booksmart en Don’t Worry Darling. Die eerste heb ik gezien, die tweede nog niet. Naast acteurs hebben ze ook allemaal ervaring achter de camera. De een wat meer dan de ander. Rogen is ongeëvenaard in zijn komisch talent en timing – al vind ik niet al zijn werk goed. Ook Norton en Cruz zijn op dreef. Norton is nog altijd een van mijn favoriete acteurs al ben ik hem een beetje kwijt geraakt toen hij in al die Wes Anderson films ging spelen. Anderson en ik, is gewoon geen combi. Ik heb niets met zijn humor en zelfs Norton kan dan in mijn ogen niets goeds doen. Gelukkig verraste hij mij vorig jaar nog met een mooie maar kleine rol in A Complete Unknown.
De film klinkt op papier misschien zwaar maar er zit zoveel donkere humor in dat het nergens heel zwaar wordt. Er zitten ook een paar verrassende wendingen in die ook net zo makkelijk weer totaal kunnen omdraaien. En ook het einde is prachtig. Zijn er dan geen minpunten? Een paar: de stellen zijn misschien een beetje ongelukkig gekozen. Rogen en Wilde geloof ik nog wel maar Norton en Cruz? Vind ik persoonlijk lastig. En ja, sommige wendingen en verhaallijnen zijn misschien net iets te gekunsteld dat het bijna ongeloofwaardig wordt, maar dat mag de pret niet drukken. Misschien is het de leeftijd, misschien goede smaak maar deze film mag er echt wezen. En ja, waar de Invite voor staat moet je natuurlijk zelf gaan zien of bedenken.
Toen wij het een tijdje geleden tijdens een lunch weer eens over jaren 90 films hadden, kwamen we allebei uit bij Unlawful Entry uit 1992 met Kurt Russell en Ray Liotta. Was dat niet die thriller met dat stel en die gestoorde politieagent?
In het huis van Michael Carr (Kurt Russell) en Karen Carr (Madeleine Stowe) wordt ingebroken en er ontstaat een gespannen situatie als ze oog in oog komen te staan met de inbreker. Als de politie arriveert is het agent Pete Davis (Ray Liotta) die ze geruststelt. Hij helpt ze met een nieuw alarmsysteem en trekt met Michael op. Zo op het eerste gezicht lijkt Pete een behulpzame, vriendelijke agent die het beste met ze voor heeft. Maar niets is minder waar. Hij heeft zijn oog op Karen laten vallen en zal er alles aan doen om haar te krijgen.
M: In grote lijnen wist ik het verhaal nog wel maar dat was echt wel een tijdje geleden. Het was destijds zo’n echte favoriete videotheek titel die ik volgens mij ook aan best veel klanten heb aangeraden. Het is een zorgvuldig opgebouwde thriller die steeds grimmiger wordt. Het verhaal is redelijk rechttoe rechtaan maar de film wordt grotendeels gedragen door de drie hoofdrolspelers. En laat het maar aan een acteur als Liotta over om een overtuigende griezel te spelen. Ik vind het nog steeds zonde dat hij te vroeg overleden is. René, wat is jouw eerste indruk?
R: Liotta heeft er zichtbaar plezier in om een weirdo creep te spelen en je ziet hem beetje bij beetje afdalen naar een totale psychopaat. Russell als jonkie doet het ook prima. De opbouw is niet te langzaam en overtuigd. Van behulpzaam naar een wraakzuchtig iemand maar op zo’n manier dat bijna niemand het door heeft.
M: Jonathan Kaplan is de regisseur en die had een paar daarvoor een andere indrukwekkende film afgeleverd The Accused met Jody Foster. Hij overleed in 2025. Daarvoor, tussen en daarna zitten vooral middelmatige films en later wat series. Later maakte hij nog, ook met Madeleine Stowe de film Bad Girls uit 1994. Over Stowe gesproken: wat een mooie vrouw was/is dat zeg! Ik was haar bijna vergeten maar ze was in die jaren echt wel actief. Nu duikt ze af en toe nog in series op maar niet zoveel meer in films.
R: Ik wist niet wie zij was maar zoals je al aangaf het trio draagt de film met verve.
M: Ik denk dat Unlawful Entry wel een beetje een ondergewaardeerde film is. Het is een psychologische thriller met prima acteerwerk en tegen het einde ook best wel spannend. Het is een beangstigend gegeven, want je zou de politie juist moeten kunnen vertrouwen. En ja, wie wordt er dan geloofd, de echtgenoot of een gerespecteerd politieman. Ja, dat maakt de film wel interessant voor mij. René, had jij dat ook?
R: Ik weet niet hoe hij het in de bioscoop gedaan heeft maar in de videotheek liep hij zeer goed en hoorde ik weinig negatiefs. Telkens als je denkt nu valt de slechterik door de mand is er weer iets (of gebeurd er iets) waardoor je denkt, shit hij komt er nog mee weg ook. Voor Russell is de rol best pittig want je moet de kijker overtuigen dat hij de enige is die weet hoe anders de politieman is, terwijl iedereen de beste man de hemel in prijst. En zij die wel in je geloven worden op geraffineerde wijze uitgeschakeld.
M: Er zijn geen echte goede ‘making of’ filmpjes of interviews te vinden dus hier dan maar een blokje waarom deze film wel echte de moeite waard is:
Alleen deze maar let: op het geluid is niet geweldig:
Ik zou deze film 3, 5 ster geven. En jij René?
Arrest me? Why would I arrest you ? I will…….. I give it 4 stars. Voor een golden oldie is het een goeie en kan ik hem nog steeds aanraden.
Wil je de film ook zien? Momenteel is hij op Videoland te zien.