Na 45 jaar is het verloren gewaande originele negatief van deze Nederlandse film teruggevonden in een loods in Nederland. Regisseur Ben Verbong had ergens, altijd geweten dat het negatief nog ergens moest zijn. Samen met de cameraman van destijds Theo van de Sande en Storm (een post productie-bedrijf onder leiding van Jack Kuipers) werd het digitaal ingescand en omgezet naar 4K wat resulteert in beter beeld en geluid.
De grauwe kleuren zijn gebleven maar de enkele kleuren die te zien zijn, onder andere het rode haar van Hannie Schaft (Soutendijk) en bepaalde kleding zijn nog scherper en beter te zien. Alle oneffenheden konden door de digitale scan worden weggepoetst en zelf details – denk aan figuranten – zijn nu weer scherp te zien. Die waren in de originele filmrol nagenoeg onzichtbaar – niet scherp – geworden.
Ik heb de film natuurlijk gezien maar nooit op het witte doek. Toen ik hoorde van deze restauratie moest ik deze natuurlijk zien. En dat is op technisch vlak gezien meer dan de moeite waard. Het beeld is prachtig, het geluid haarscherp en de grauwe, grijze kleuren – het is nog net geen zwart wit – contrasteren prachtig met de enkele kleuren die wel te zien zijn.
Het meisje met het rode haar gaat over de verzetsheld Hannie Schaft – die echt bestaan heeft – en hoe zij haar rechtenstudie opgeeft om het verzet in te gaan. Zij kan onrecht niet verdragen. Ze begint eerst met administratieve zaken voordat zij overgaat tot echte actie. Om haar plek te vinden in een door mannen bezet bolwerk zien we continue haar strijd en angst. Dit wordt prachtig gespeeld door Renée Soutendijk. Als haar vriend Hugo (Peter Tuinman) om het leven komt, verandert ze langzaamaan in een kille wraakengel.
De film focus zich op de executies van collaborateurs – van de voorbereiding tot aan het moment zelf – en op het (dappere) leven van Schaft zelf. Ze wordt sober gespeeld en geportretteerd wat ook recht doet aan Schaft zelf. In de bijrollen zien we naast Soutendijk en Tuinman ook een jonge Huub Stapel, Loes Luca, Johan Leysen en Lou Landré.
Het is absoluut de moeite waard om deze versie in de bioscoop te gaan bekijken. Ik juich de restauraties van oude en nieuwe films toe. Met name de 4K-versies die nu veel in de bioscoop verschijnen. Gelukkig gebeurd dat wereldwijd nog volop – in Amerika zet vooral regisseur Martin Scorsese zich hier voor in – en in Nederland hebben we het Eye Filmmuseum die al deze releases mogelijk maken. Daarom moet we zuinig blijven op het Eye – wat nu even in zwaar weer verkeert – maar zich gelukkig blijft inzetten voor filmbehoud.
Bekijk de trailer om zelf te zien hoe scherp en mooi de film eruit ziet:
Ik vond nog een leuke en korte achter de schermen item van Nederlands bekendste film columnist/recensent Simon van Collem. Beelden uit 1981.
