It's All About The Movies
De Franse regisseur Olivier Assayas, die het meest bekend is om de films Irma Vep (1996), Personal Shopper (2016) en Clouds of Sils Maria (2014), baseert zijn nieuwe film The Wizard of the Kremlin (2025) op het gelijknamige boek van Giuliano da Empoli. Deze in Frankrijk geboren journalist en schrijver schreef een smeuïg boek over al het politiek gekonkel rondom president Vladimir Poetin van Rusland.
De Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan Wook die meesterlijke films maakte als ‘Oldboy’, ‘Sympathy for Mr. Vengeance’ en ‘The Handmaiden’ is nu terug met zijn nieuwste film ‘No Other Choice’. Een satire over de gevolgen van AI in het werk, gezichtsverlies en de drang om te behouden wat je hebt.
Exit 8, de nieuwe film van de Japanse regisseur Genki Kawamura begint zintuigelijk. We zien een jongeman die voornamelijk zijn telefoon en zijn oordopjes bedient. Hij staat in de metro en iedereen is met zichzelf bezig. Een beeld van de huidige tijdsgeest. Een huilende baby doorbreekt het patroon. Als hij even later door de gang van de metrohalte loopt terwijl zijn vriendin hem belt met een belangrijke boodschap, besef je langzaam dat hij – inmiddels aangeduid als The Lost Man – steeds langs dezelfde dingen loopt – denk aan reclameborden, een pasfotohokje – en steeds op hetzelfde punt uitkomt. Namelijk Level O. En wie is toch steeds die passerende man in het wit?
Het is 31 maart 1943, het is de première van Ohklahoma!, de musical geschreven en gecomponeerd door het latere, wereldberoemde duo Richard Rodgers en Oscar Hammerstein. Voor die tijd werkte Rogers twintig jaar lang samen met Lorenz Hart, die wereldberoemde nummers als Blue Moon, My Romance, My Funny Valentine, The Lady Is A Tramp, Spring Is Here, Bewitched en Bothered And Bewildered maakten.
De film opent met de tragische dood van Hart (Ethan Hawke) die slechts 48 jaar mocht worden. Zeven maanden daarvoor zit Hart aan de bar bij zijn favoriete barkeeper Eddie (Bobby Cannavale) en is aan het woord. Continue aan het woord. Het ene verhaal na het andere.
Lees verder “Blue Moon – 2025 – Bioscoop”Actrice Kristen Stewart kiest voor haar regiedebuut niet voor de makkelijke weg. Dat is noemenswaardig maar het levert wel een film op waar je eerst doorheen moet en die behoorlijk zwaar en rauw is. Ze baseert zich op het autobiografische boek van Lidia Yuknavitch dat al in 2011 uitkwam en laat actrice Imogen Poots de rol van Lidia spelen.
Lidia groeit op in een gezin waar seksueel en mentaal misbruik voorkomt. Ze is nog jong als haar oudere zus Claudia (Thora Birch) het huis verlaat en zij alleen achterblijft. Alleen in het water, als zwemmer, voelt ze zich veilig. Letterlijk en figuurlijk.
Lees verder “The Chronology of Water – 2025 – Bioscoop”Na wat korte films komt acteur en regisseur Harris Dickinson nu met zijn speelfilmdebuut en gooit daar gelijk hoge ogen mee. De winnaar van de Fipresci-prijs van de internationale kritiek in Cannes en hoofdrolspeler Frank Dillane, kon op aardig wat waardering rekenen voor zijn rol. Dickinson is bij het grote publiek misschien het meest bekend als die acteur die actrice Nicole Kidman melk liet drinken in Babygirl (2024) van Halina Reijn. Dat hij naast acteren ook talent heeft om te regisseren, bewijst hij met dit neo-realistische werk dat wel iets weg heeft van de films van Mike Leigh en Ken Loach. Het is geen geheim dat hij een fan is van deze meesters.
Dit is een ode aan de ‘Nouvelle Vague’ een stroming die ontstond mede door de critici van van het filmvakblad Cahiers du Cinéma in de jaren 60, de regisseurs van films zeiden: ”Als mijn film je niet aanstaat, maak dan zelf een betere”. En dat is precies wat regisseur Jean-Luc Godard deed.
En zo ontstond de film Á bout de souffle. Wat zoveel betekent als buiten adem. De film gaat over een autodief (Jean-Paul Belmondo), die nadat hij een politieagent doodt, schuilt bij een Amerikaanse (Jean Seberg). Voor wie de originele film nog niet gezien heeft, zal ik verder niets vertellen.
Lees verder “Nouvelle Vague – 2025 – Bioscoop”‘Good Boy’ is in alle opzichten een unieke film. Niet zozeer dat een hond de hoofdrol speelt als wel dat het hele perspectief gezien wordt vanuit zijn gezichtsveld. Die hond is Indy, een Nova Scotia Duck Tolling Retriever (vernoemd naar Indiana Jones) en zien we als pup in de intro van de film. In enkele korte sequenties zien we hem opgroeien. Dan gaat hij met zijn baasje Todd (Shane Jensen) naar een oud familiehuis. Dat zich daar duistere krachten schuil houden wordt al vrij snel duidelijk. Honden hebben een scherp gehoor en reuk en voelen dingen veel sterker dan mensen. Dat maakt deze film ook zo zintuiglijk.
Paul Thomas Anderson is een regisseur van de ‘nieuwe lichting’ die ik al volg sinds 1996 toen hij debuteerde met zijn film Hard Eight, een onvervalst misdaad drama. Daarna kwam hij met het hilarische Boogie Nights maar met Magnolia brak hij door bij het grote publiek. Ten tijde van zijn film Punch Drunk Love uit 2002 waarvoor hij in Rotterdam was tijdens het International Film Festival Rotterdam, kreeg ik de kans hem te ontmoeten en een handtekening te scoren. Anderson is een echte genre-filmer gebleken want hij pint zich niet vast op één genre maar is van alle markten thuis. There Will Be Blood, The Master en Phantom Thread waren zijn wat donkere films. Maar in elke film schuilt de hand van Anderson, die je steeds weer terugziet.
Begin dit jaar wist ik nog niet dat er nieuwe Anderson film zat aan te komen maar toen de eerste berichten binnen druppelden, was mijn nieuwsgierigheid meteen gewekt. Ik heb bijna al zijn films in de bioscoop gezien dus afgelopen weekend toog ik naar de bioscoop om deze film te gaan zien.
Lees verder “One Battle After Another – 2025 – Bioscoop”Kathryn Bigelow, de regisseur van A House of Dynamite (2025), wordt bestempeld als iemand die films voor mannen maakt. Zelf heeft ze daar geen boodschap aan en is ze van mening dat het niet uitmaakt wie de film maakt of voor wie die geschikt is. Ze is er sowieso voor dat er meer vrouwelijke regisseurs moeten komen. Als we kijken naar een aantal van haar films zoals Detroit (2017), Zero Dark Thirty (2012) en het Oscarwinnende The Hurt Locker (2008), kunnen we in ieder geval stellen dat ze meer man- dan vrouwgericht zijn. Zo kiest ze ook altijd voor sterke persoonlijkheden en mensen die leiding en initiatief nemen. Dat is in haar nieuwe film niet anders.
