Het is 31 maart 1943, het is de première van Ohklahoma!, de musical geschreven en gecomponeerd door het latere, wereldberoemde duo Richard Rodgers en Oscar Hammerstein. Voor die tijd werkte Rogers twintig jaar lang samen met Lorenz Hart, die wereldberoemde nummers als Blue Moon, My Romance, My Funny Valentine, The Lady Is A Tramp, Spring Is Here, Bewitched en Bothered And Bewildered maakten.
De film opent met de tragische dood van Hart (Ethan Hawke) die slechts 48 jaar mocht worden. Zeven maanden daarvoor zit Hart aan de bar bij zijn favoriete barkeeper Eddie (Bobby Cannavale) en is aan het woord. Continue aan het woord. Het ene verhaal na het andere.
Wachtend op de gasten die na de première samenkomen in de bar. Rodgers (Andrew Scott) en Hammerstein (Simon Delaney) worden ook verwacht. Hart zelf wacht vooral op Elizabeth Weiland (Margaret Qually), een vrouw die half zijn leeftijd is en waar hij verliefd op is. Hoewel Weiland een fictief personage in de film is, is de verhouding gebaseerd op een waargebeurde romance. Hoewel de feiten kloppen is het verhaal en de locatie fictief. Het is een vrije interpretatie van hoe die avond eruit zou hebben kunnen gezien. Feit is dat de samenwerking stopte door de alcoholverslaving van Hart.
Bron foto: Filmdepot
Hawke, die voor de negende keer samenwerkt met regisseur Richard Linklater, na een pauze van tien jaar, speelt hier misschien wel zijn beste rol uit zijn carrière. De monologen die als een spraakwaterval voorbijkomen zijn een genot om naar te luisteren. Hawke weet Hart zo treffend neer te zetten dat je steeds meer met hem mee gaat voelen en dat je begrijpt dat het vanaf dat moment alleen maar bergafwaarts kan gaan. Maar het tegenwicht mag er ook zijn. Cannavale als de barkeeper die hem met enige tegenzin steeds bijschenkt en de onderonsjes tussen die twee. Qually als Weiland die hem adoreert maar niet op de manier die Hart graag zou zien. Met haar frisse, jeugdige uitstraling snap je helemaal waarom hij als een blok voor haar valt.
Bron foto: Filmdepot
De film voelt bijna als een toneelstuk: één locatie, veel tekst en doorspekt met een voorliefde voor musicals en Broadway. Wat maakt Linklater de laatste tijd toch een heerlijke films. Zijn Nouvelle Vague van vorig jaar was al een heerlijke ode aan de film uit de jaren 60 maar deze Blue Moon is zowaar nog beter. Ik kan me zo voorstellen dat deze film het beter doet bij het middelbare publiek (daar hoor ik ook bij) dan bij het jonge publiek maar man, wat heb ik genoten van dit kleine meesterwerkje.
Blue Moon is vanaf donderdag 15 januari in de bioscoop te zien.