Black Rain is zo’n film die je een keer gezien hebt en waarvan je opeens zoiets hebt van: die zou ik wel wel een keer terug willen zien. Wat mij vooral nog bijstaat is dat het echt in Tokio, Japan is opgenomen en dat het vrij hard en donker van toon was. Wat nu vooral overblijft is dat het inderdaad grotendeels op locatie is opgenomen en dat het hard en donker van toon is, maar dat het eigenlijk een flinterdun verhaaltje is en op sommige momenten ook vrij onwaarschijnlijk.
Nick Conklin (Michael Douglas) en Charlie Vincent (Andy Garcia) zijn twee eigengereide New Yorkse politieagenten die op een dag een bloederige afrekening gadeslaan tussen concurrerende Japanse maffialeden. Ze gaan er meteen achteraan en pakken Sato (Yûsaku Matsuda) op en leveren hem in. Echter, de autoriteiten willen dat Nick en Charlie hem eigenhandig in Japan overleveren aan de politie. Met tegenzin stappen ze in het vliegtuig en eenmaal overgedragen willen ze zo snel mogelijk naar huis. Als de echte politie Sato komt oppikken beseffen ze, dat ze een kapitale fout hebben gemaakt. Ze moeten noodgedwongen met de Japanse politie samenwerken om Sato alsnog te vinden. Uiteraard staan de cultuurverschillen en de werkwijze centraal in deze film.
M: Kijk, het is een echte jaren 80 film (eind jaren 80 dat wel) qua beeld, muziek en aankleding. Het is ziet er best gelikt uit en de toon en het beeld heeft het wel iets weg van zijn veel betere Blade Runner. Het is vooral de strijd tussen Sugai (Tomisaburô Wakayama) en Sato. Het verhaal is flinterdun en meer een kapstok voor een hoop actie. Wat mij wel opviel is dat uitstekende rol van Japanse agent Masahiro (Ken Takakura) die moeite heeft met de onorthodoxe Nick. Zijn ingetogen spel steekt goed af bij Douglas. Douglas speelt zijn rol goed, zoals we van hem gewend zijn. Garcia, ook een fijne acteur heeft eigenlijk maar een korte rol. René, wat is jouw eerste indruk van de film?
R: Bij het kijken van deze film kreeg ik weer zo’n gevoel van oh, kijk de bad guy overacteren gemeen kijken en wat geforceerd lopen, maar dit hoort echt bij de jaren 80/90. Het voelt echter niet verouderd aan. De film draait om actie, zowel gevechten als stunts op motoren. Uit deze film stond de onthoofdingsscène in mijn geheugen, de rest was weggeëbd. Douglas ziet er net iets te gelikt uit met zijn stoere matje. Maar ook Garcia is goed in zijn rol als partner.
Je kan hier naar een making of van de film kijken:
M: Nu pas is de titel van de film me ook duidelijk. Dat had ik toen ook kunnen weten maar dat is me nooit bijgebleven dus dat is dan mooi meegenomen. Nog een leuk feitje: Takakura was op het moment van filmen, een van de meest populaire Japanse acteurs en vooral bekend om zijn rollen als maffialid. Denk aan de film The Yakuza uit 1974. Wat een tegenstelling met de rol die hij hier speelt.
R: Black Rain ofwel as had ik ook niet opgepikt wellicht was de dialoog te traag voor onze op actie gerichte geesten.
M: Haha, ik denk inderdaad dat we toen meer met de actie dan met de dialoog bezig waren.
M: Jan de Bont deed het camerawerk voor de film en schoot voor het eerst in super 35mm formaat en Hans Zimmer verzorgde de score. Dat zou hij hierna nog vaak doen voor een film van Ridley Scott. En wist je dat Paul Verhoeven in eerste instantie deze film zou doen na Robocop? Hij koos toch voor Total Recall. Later zou Verhoeven toch met Douglas werken aan Basic Instinct.
R: Total Recall was geen verkeerde keus. Basic instinct heeft uiteindelijk ook geen windeieren gelegd. Al met al vermakelijke films.
M: Ik vond Black Rain een prima actiefilm. Zeker qua sfeer en beeld en met de tegenstellingen in werkwijze en cultuur werkt het goed. Misschien af en toe iets te stereotiep en ligt het er allemaal wel dik bovenop. Het verhaal heeft niet veel om het lijf maar weet desondanks toch te boeien. Dat komt deels door de actie en het decor. Het is zeker niet de beste film van regisseur Ridley Scott en ook niet van Michael Douglas maar zeker het kijken waard. René, wat is jouw oordeel?
R: Alles valt makkelijk op zijn plek zonder al te veel moeite en qua geloofwaardigheid is het allemaal ver te zoeken. Een agent neemt wraak en pakt de bad guy maar is gedwongen samen te werken met iemand die totaal anders is (waar kennen we dat van?). Ook zijn sommige dialogen, vond ik, tergend traag maar dat hoorde misschien ook bij de Japanse tradities. Ik vond de film leuk om weer eens te zien maar de film heeft niet een speciaal plekje in mijn film hart.
M: Nee, inderdaad, in mijn geheugen was hij beter maar toen waren we ook jonger. Zo zie je maar weer hoe je er nu tegen aankijkt. Misschien nog wel een leuke vraag: wat is eigenlijk de beste film waar Michel Douglas in speelt? Iemand suggesties, wij horen het graag!