It's All About The Movies
Alle recensies voor FilmVandaag bij elkaar
I Swear (2025) van regisseur Kirk Jones ging vorig jaar in première op het Internationaal Filmfestival van Toronto en maakte daarna een zegetocht langs alle grote filmfestivals. Ook in eigen land werd de film alom gewaardeerd en won op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam de Publieksprijs. Wat maakt deze film zo geliefd en bijzonder?
Een dodemanskoord ofwel een dead man’s wire is een koord dat vastgemaakt zit aan een geweer en dat iemand om zijn nek krijgt. Als de persoon aan de andere kant geraakt wordt door een kogel of zou vallen, zou de persoon met het koord om sterven. Deze constructie werd bedacht en gebruikt in 1977 door Tony Kiritsis tijdens een van de meest bizarre en gevaarlijke gijzelingen in de Amerikaanse geschiedenis.
De Franse regisseur Olivier Assayas, die het meest bekend is om de films Irma Vep (1996), Personal Shopper (2016) en Clouds of Sils Maria (2014), baseert zijn nieuwe film The Wizard of the Kremlin (2025) op het gelijknamige boek van Giuliano da Empoli. Deze in Frankrijk geboren journalist en schrijver schreef een smeuïg boek over al het politiek gekonkel rondom president Vladimir Poetin van Rusland.
Regisseur Joe Carnahan wist in 2002 met zijn tweede film Narc (2002) indruk te maken. Deze politie-thriller blonk uit in zijn grimmige, realistische sfeer over corruptie met sterk acteerwerk van wijlen Ray Liotta en Jason Patric. In deze neo-noir aanvoelende film zitten alle ingrediënten die ook nu weer in zijn nieuwe film The Rip (2026) naar voren komen. Voor zijn nieuwe film weet hij de jeugdvrienden Matt Damon en Ben Affleck te strikken, die in een lastig parket terechtkomen waarna onderling wantrouwen en loyaliteit zwaar onder druk komen te staan.
Na wat korte films komt acteur en regisseur Harris Dickinson nu met zijn speelfilmdebuut en gooit daar gelijk hoge ogen mee. De winnaar van de Fipresci-prijs van de internationale kritiek in Cannes en hoofdrolspeler Frank Dillane, kon op aardig wat waardering rekenen voor zijn rol. Dickinson is bij het grote publiek misschien het meest bekend als die acteur die actrice Nicole Kidman melk liet drinken in Babygirl (2024) van Halina Reijn. Dat hij naast acteren ook talent heeft om te regisseren, bewijst hij met dit neo-realistische werk dat wel iets weg heeft van de films van Mike Leigh en Ken Loach. Het is geen geheim dat hij een fan is van deze meesters.
Het was regisseur Curtis Hanson – die in 2016 overleed – die ons in 1992 trakteerde op de thriller The Hand That Rocks the Cradle (1992). Met een glansrol van Rebecca De Mornay als Peyton, de babysitter. De Mexicaanse regisseur Michelle Garza Cervera vond het tijd voor een remake. Of beter gezegd een hervertelling, want ze pakt het net even anders aan dan het origineel.
Weet de Duitse regisseur Edward Berger na het Oscarwinnende Conclave (2024) en Im Westen nichts Neues (2022) ons weer te overtuigen met zijn nieuwste Netflix-film Ballad of a Small Player (2025)? Berger neemt ons mee naar Macau (China), het Las Vegas van het Oosten waar hij ons onderdompelt in de wereld van het gokken, het kapitalisme en een snufje mystiek.
Kathryn Bigelow, de regisseur van A House of Dynamite (2025), wordt bestempeld als iemand die films voor mannen maakt. Zelf heeft ze daar geen boodschap aan en is ze van mening dat het niet uitmaakt wie de film maakt of voor wie die geschikt is. Ze is er sowieso voor dat er meer vrouwelijke regisseurs moeten komen. Als we kijken naar een aantal van haar films zoals Detroit (2017), Zero Dark Thirty (2012) en het Oscarwinnende The Hurt Locker (2008), kunnen we in ieder geval stellen dat ze meer man- dan vrouwgericht zijn. Zo kiest ze ook altijd voor sterke persoonlijkheden en mensen die leiding en initiatief nemen. Dat is in haar nieuwe film niet anders.
The Thursday Murder Club is een geliefd boek van schrijver Richard Osman. The Thursday Murder Club (2025) is de verfilming van zijn eerste boek en laat ons kennismaken met vier krasse knarren die een moordclub hebben. Osman blies met dit boek het geliefde genre van de whodunnit à la Agatha Christie nieuw leven in en modelleerde het naar een club van vier speurneuzen op oudere leeftijd. Hoewel we ons beseffen dat het boek ongetwijfeld veel rijker en gedetailleerder is, kijken we of het werkt als film of niet.
Het is gewaagd en verfrissend om een film te zien die een toch wel zwaar thema (seksueel geweld en grensoverschrijdend gedrag) zowel serieus als zwartkomisch benaderd. Maar levert dat ook een sterke film op of zijn er toch kanttekeningen?
