Soms is het gewoon lekker om even niet na te denken bij een film en gewoon te genieten van ‘over the top’-actie en flauwe humor. Dat is precies wat deze The Wrecking Crew je voorschotelt. Het pretendeert ook niet iets meer te zijn dan dat. Denk aan films als 48 Hrs en Lethal Weapon en je hebt een idee.
We hebben twee broers. Halfbroers welteverstaan. James (Dave Bautista), de oudste en Jonny (Jason Mamoa), het jongere broertje. Of nou ja, broertje…hij is nog altijd groter en breder dan James. Ze kunnen elkaar eigenlijk niet zien of luchten maar de dood van hun vader brengt ze noodgedwongen bij elkaar. Dat gaat natuurlijk gepaard met het nodige bekvechten en de verwijten vliegen om de oren. Dat de dood van hun vader niet natuurlijk was zorgt ervoor dat de marineman en de agent noodgedwongen met elkaar moeten samenwerken. Dat brengt ze in een wespennest van de Japanse maffia en een nogal geflipte zakenman.
Black Rain is zo’n film die je een keer gezien hebt en waarvan je opeens zoiets hebt van: die zou ik wel wel een keer terug willen zien. Wat mij vooral nog bijstaat is dat het echt in Tokio, Japan is opgenomen en dat het vrij hard en donker van toon was. Wat nu vooral overblijft is dat het inderdaad grotendeels op locatie is opgenomen en dat het hard en donker van toon is, maar dat het eigenlijk een flinterdun verhaaltje is en op sommige momenten ook vrij onwaarschijnlijk.
Nick Conklin (Michael Douglas) en Charlie Vincent (Andy Garcia) zijn twee eigengereide New Yorkse politieagenten die op een dag een bloederige afrekening gadeslaan tussen concurrerende Japanse maffialeden. Ze gaan er meteen achteraan en pakken Sato (Yûsaku Matsuda) op en leveren hem in. Echter, de autoriteiten willen dat Nick en Charlie hem eigenhandig in Japan overleveren aan de politie. Met tegenzin stappen ze in het vliegtuig en eenmaal overgedragen willen ze zo snel mogelijk naar huis. Als de echte politie Sato komt oppikken beseffen ze, dat ze een kapitale fout hebben gemaakt. Ze moeten noodgedwongen met de Japanse politie samenwerken om Sato alsnog te vinden. Uiteraard staan de cultuurverschillen en de werkwijze centraal in deze film.
M: Kijk, het is een echte jaren 80 film (eind jaren 80 dat wel) qua beeld, muziek en aankleding. Het is ziet er best gelikt uit en de toon en het beeld heeft het wel iets weg van zijn veel betere Blade Runner. Het is vooral de strijd tussen Sugai (Tomisaburô Wakayama) en Sato. Het verhaal is flinterdun en meer een kapstok voor een hoop actie. Wat mij wel opviel is dat uitstekende rol van Japanse agent Masahiro (Ken Takakura) die moeite heeft met de onorthodoxe Nick. Zijn ingetogen spel steekt goed af bij Douglas. Douglas speelt zijn rol goed, zoals we van hem gewend zijn. Garcia, ook een fijne acteur heeft eigenlijk maar een korte rol. René, wat is jouw eerste indruk van de film?
R: Bij het kijken van deze film kreeg ik weer zo’n gevoel van oh, kijk de bad guy overacteren gemeen kijken en wat geforceerd lopen, maar dit hoort echt bij de jaren 80/90. Het voelt echter niet verouderd aan. De film draait om actie, zowel gevechten als stunts op motoren. Uit deze film stond de onthoofdingsscène in mijn geheugen, de rest was weggeëbd. Douglas ziet er net iets te gelikt uit met zijn stoere matje. Maar ook Garcia is goed in zijn rol als partner.
Je kan hier naar een making of van de film kijken:
M: Nu pas is de titel van de film me ook duidelijk. Dat had ik toen ook kunnen weten maar dat is me nooit bijgebleven dus dat is dan mooi meegenomen. Nog een leuk feitje: Takakura was op het moment van filmen, een van de meest populaire Japanse acteurs en vooral bekend om zijn rollen als maffialid. Denk aan de film The Yakuza uit 1974. Wat een tegenstelling met de rol die hij hier speelt.
R: Black Rain ofwel as had ik ook niet opgepikt wellicht was de dialoog te traag voor onze op actie gerichte geesten.
M: Haha, ik denk inderdaad dat we toen meer met de actie dan met de dialoog bezig waren.
M: Jan de Bont deed het camerawerk voor de film en schoot voor het eerst in super 35mm formaat en Hans Zimmer verzorgde de score. Dat zou hij hierna nog vaak doen voor een film van Ridley Scott. En wist je dat Paul Verhoeven in eerste instantie deze film zou doen na Robocop? Hij koos toch voor Total Recall. Later zou Verhoeven toch met Douglas werken aan Basic Instinct.
R: Total Recall was geen verkeerde keus. Basic instinct heeft uiteindelijk ook geen windeieren gelegd. Al met al vermakelijke films.
M: Ik vond Black Rain een prima actiefilm. Zeker qua sfeer en beeld en met de tegenstellingen in werkwijze en cultuur werkt het goed. Misschien af en toe iets te stereotiep en ligt het er allemaal wel dik bovenop. Het verhaal heeft niet veel om het lijf maar weet desondanks toch te boeien. Dat komt deels door de actie en het decor. Het is zeker niet de beste film van regisseur Ridley Scott en ook niet van Michael Douglas maar zeker het kijken waard. René, wat is jouw oordeel?
R: Alles valt makkelijk op zijn plek zonder al te veel moeite en qua geloofwaardigheid is het allemaal ver te zoeken. Een agent neemt wraak en pakt de bad guy maar is gedwongen samen te werken met iemand die totaal anders is (waar kennen we dat van?). Ook zijn sommige dialogen, vond ik, tergend traag maar dat hoorde misschien ook bij de Japanse tradities. Ik vond de film leuk om weer eens te zien maar de film heeft niet een speciaal plekje in mijn film hart.
M: Nee, inderdaad, in mijn geheugen was hij beter maar toen waren we ook jonger. Zo zie je maar weer hoe je er nu tegen aankijkt. Misschien nog wel een leuke vraag: wat is eigenlijk de beste film waar Michel Douglas in speelt? Iemand suggesties, wij horen het graag!
Dit keer gaan we voor een horrorfilm. Het alom geroemde Weapons van regisseur Zach Cregger die ons eerder al verraste met die andere horrorfilm Barbarian. Ik was in ieder geval wel benieuwd naar zijn nieuwste wapenfeit. We gaan ervan uit dat de meesten de film inmiddels al wel gezien hebben, maar we zullen voorzichtig omspringen met spoilers. Je bent gewaarschuwd.
In Weapons verdwijnen in een nacht om precies 02:17 alle kinderen uit de klas van juf Justine (Julia Garner) op één na: Alex (Cary Christopher). Na dertig dagen zijn de kinderen nog altijd niet teruggevonden. In het kleine Amerikaanse stadje gaat iedereen op zijn eigen manier met dat verdriet om. Vanuit verschillende personages wordt het verhaal ontvouwt en dat doet Cregger heel goed.
René, jij kwam voor de rubriek met deze film aanzetten. Ik kende uiteraard de titel maar wist niet zeker of ik hem ooit gezien had. Wellicht hebben we hem samen wel gezien. Ik herinnerde me wel het kartonnen reclamebord van de film, die jij op je kamer en later op de politie academie had staan. En eigenlijk was ik best wel benieuwd naar deze late jaren 80 film, die nu volgens mij wel een beetje bestempeld wordt als cult.
In het kort: de stad New York wordt onveilig gemaakt door een moordende politieagent. Niet zo’n maar een agent maar een heel grote die ook onschuldige slachtoffers maakt. In eerste instantie gaat de verdenking uit naar agent Jack Forrest (Bruce Campbell) en om zijn onschuld te bewijzen zal hij de moordende agent zelf moeten vinden.
M: Kijk, het is natuurlijk een echte jaren 80 film. Op zich niet eens zo heel slecht gemaakt maar het is een product van zijn tijd. Het tempo, de actie, het script. Het oogt allemaal als een echte B-film maar wel een vermakelijke. Het is een duidelijk verhaal maar de karakters en motieven worden niet echt uitgewerkt. De soundtrack vol met synthesizers is echt zo jaren 80 maar eerlijk is eerlijk, het past heel goed bij de film. Het was ook behoorlijk standaard in die tijd. Kijk maar naar de films van John Carpenter bijvoorbeeld. René, wat was jouw eerste indruk toen je deze film weer zag?
R: Naar de huidige standaard is dit een zeer trage, voorspelbare film. Ik herinner mij deze film ook spannender dan dat ik het nu vond. Het voelt wel lekker jaren 80, de muziek, de beeldvorming en het gegeven ‘een politieman die als een maniak te keer gaat’ was origineel. Ben heel wat keren geschrokken van die kartonnen Maniac Cop omdat ik vergeten was dat die in mijn kamer stond.
Dit keer bespreken de we de laatste Marvel film voordat we het sluitstuk – de twee aangekondigde Avengers-films – te zien krijgen. The Fantastic Four: First Steps zijn Reed Richards (Pedro Pascal), Sue Storm (Vanessa Kirby), Johnny Storm (Joseph Quinn) en Ben Grimm (Ebon Moss Bachrach). Beter bekend als Mister Fantastic, Invisible Woman, Human Torch en The Thing. Onze verwachtingen van deze film waren hooggespannen en wat vonden wij ervan?
We kiezen dit keer voor een horrorfilm die menigeen ook echt nachtmerries bezorgden. Konden wij dit keer ook niet slapen of is deze film uit 1984 nu echt achterhaald? Voor regisseur Wes Craven was het zijn grote doorbraak. Evenals voor Johnny Depp. Maar daarover later meer.
Het verhaal mag bekend zijn. In de dromen van jonge mensen komt Freddy Krueger (Robert Englund) voor die zijn slachtoffers het liefst aan zijn scherpe messen rijgt. Nancy (Heather Langenkamp) is iemand die last heeft van Freddy. Haar vriendje Glen (Johnny Depp) moet haar helpen om Freddy te pakken te krijgen.
M: René, ondanks dat het een echte jaren 80 film is vond ik met name de ‘praktische effecten’ in deze film nog steeds wel overtuigend. Ook is het een origineel verhaal wat helaas natuurlijk wel helemaal uitgemolken is. René, wat is jouw eerste indruk?
R: Ik was dertien toen deze film uit kwam en weet nog goed dat ik hem echt eng vond. Nu kijk je toch anders naar dit soort films. De effecten zijn soms wat gekunsteld maar dit geeft de film de juiste charme. Soms lijkt het acteerwerk ook niet echt overtuigend maar het was allemaal in de jonge jaren van de nu inmiddels bekende sterren. Een kindermoordenaar die door ouders in brand is gestoken en is vermoord keert terug in dromen om zijn hobby voort te zetten.
In 2020 werd de Koreaanse film Parasite van de regisseur Bong Joon Ho onverwacht uitgeroepen tot de Beste Film tijdens de Oscar uitreiking van dat jaar. Nu in 2025 is hij terug met een satirische sciencefiction film die vol zit met rare types en situaties. Met in de hoofdrol(len) Robert Pattinson (die overigens aardig aan de weg timmert) en Mark Ruffalo als een krankzinnige leider met overduidelijke Trump-trekjes.
Mickey Barnes (Robert Pattinson) meldt zich aan als Expendable op de planeet Niflheim in het jaar 2054. Dat betekent dat hij voor zijn nieuwe baan voor allerlei experimenten ingezet kan worden. Dat hij daarbij overlijdt is niet erg want hij kan daarna meteen opnieuw worden geprint en zo komt er weer een nieuwe Mickey tevoorschijn. Tijdens zijn verblijf – waarin hij steeds weer een net andere Mickey is – wordt hij verliefd op Nasha (Naomi Ackie) en doet hij samen met haar een ontdekking over de oorspronkelijke bewoners (een soort grote haarbal met zuignappen). Maar de populistische Kenneth Marshall (Mark Ruffalo) en zijn First Lady Ylfa (Toni Collette) hebben heel andere plannen met de wezentjes.
Dit keer toch weer een Marvel-film. Jullie weten dat we de afgelopen tijd best kritisch zijn geweest op Marvel – zeker na het teleurstellende Kraven the Hunter en het veel te melige Thor: Love and Thunder. Maar Deadpool & Wolverine maakte al weer veel goed. Op basis van de eerste trailer van Thunderbolts* wist ik niet goed wat ik hier nou van moest vinden. Een groep van slechte superhelden die worden samengebracht om een geheime missie te volbrengen. Dan denk je toch snel aan Suicide Squad en dat waren nou ook niet echt geweldige films. Maar goed, toen de film in Amerika in première ging waren de eerste recensies positief en dat bleef zo. Toen werden wij toch ook wel nieuwsgierig en ik denk dat we wel kunnen concluderen dat Marvel met deze laatste film in Phase 5 weer op de goede weg zit.
Maar wie zijn deze slechteriken dan wel? De eerste en de meest prominente is Yelena Belova (Florence Pugh), de geadopteerde jongere zus van Natasha Romanoff (Scarlett Johansson) ook wel bekend als Black Widow. We kennen haar uit Black Widow en The Avengers-films. Haar adoptie vader is Alexei Shostakov ook wel bekend als Red Guardian (David Harbour. Hij was ook te zien in Black Widow. Daar zat ook Taskmaster (Olga Kurylenko) in. Dan hebben we nog Ghost (Hannah John-Kamen) die te zien was in Ant-Man and the Wasp. John Walker (Wyatt Russell) de zogenoemde eerste Captain America – en ook te zien in de serie: The Falcon and the Winter Soldier. En daar zit ook weer Bucky Barnes (Sebastian Stan) in. Zo hebben we de groep compleet.
Toen ik een tijdje geleden de film Flatliners uit 1990 en de remake Flatliners uit 2017 besprak, kwamen wij en onze trouwe filmvriend Anthony al snel tot een hele conversatie over geweldige jaren 90 films die niet of nauwelijks op streamingdiensten te vinden zijn en dat je dan toch blij mag zijn met een goed gevulde dvd-kast. Één van die films die voorbij kwam was de film The Lost Boys, toevallig ook met Kiefer Sutherland. Moesten we die niet weer eens bekijken en bespreken, was de vraag? Dat hebben we gedaan maar wat blijkt: het is helemaal geen jaren 90 film maar een jaren 80 film. De film is al weer uit 1987 en het moet gezegd worden: dat is niet te zien.
M: Deze film van regisseur Joel Schumacher (ook de regisseur van Flatliners (1990) gaat over een stelletje vrienden die ’s avond ronddolen in het kustplaatsje Santa Carla. Daar zijn net de broers Michael (Jason Patric) en Sam (Corey Haim) met hun moeder Lucy (Dianne Wiest) komen wonen. Als Michael tijdens een avond de mooie Star (Jami Gertz) ziet, raakt hij al snel in de ban van haar. Hij volgt haar maar ze blijkt bij het vriendengroepje te horen. Toch geeft hij niet op en maakt hij na verloop van tijd deel uit van de vriendengroep. Alleen de vrienden zijn wel een tikkeltje apart. Laten we stellen dat dit niet echt een enge of spannende film is (ondanks dat het over vampieren gaat) maar eerder grappig en best goed gemaakt. Ook geen typische vampierenfilm trouwens. René, wat was jouw eerste indruk toen je deze film weer eens zag?
We beginnen het nieuwe jaar met Kraven the Hunter, een nieuwe film van Marvel. De verwachtingen waren niet al te hoog. Moeten we die bijstellen of niet? René, jij vertelde mij dat Kraven eigenlijk een bij figuur is uit de strips van Marvel. Iemand die jaagt op Spiderman. Nou, ik kan je vertellen: in deze film is Spiderman nergens te bekennen! Maar waar jaagt hij dan wel op?
M: In Kraven the Hunter is Aaron-Taylor Johnson, Sergei Kravinoff oftewel Kraven. Hij wordt gevangen gezet in een kamp ergens in Rusland. Als hij zijn cel binnenloopt maakt een boze Rus hem duidelijk dat hij niet op een celgenoot zit te wachten. “Ik ben hier hooguit drie dagen”, zegt Sergei. Binnen een dag is hij al ontsnapt uit het kamp en dan begint een terugblik. We treffen Sergei met zijn broer Dmitri (Fred Hechinger) op ongeveer zestienjarige leeftijd, samen met zijn vader Nikolai (Russell Crowe), een Russische gangster. Vader ziet zijn zoons als zwakkelingen, net als hun overleden moeder en stoomt ze klaar om te jagen en te vechten. Als Sergei oog in oog komt te staan met een leeuw (een overduidelijke CGI-leeuw) en niet schiet, is het vader Nikolai die ingrijpt. Toch weet de leeuw hem mee te nemen. Hij wordt uiteindelijk gevonden door Calypso (Ariana DeBose) die hem een speciaal elixer toedient die hem zijn superkrachten geeft. Geen idee hoe ver dat overeenkomt met de strip maar zo is in ieder geval in deze film.
