Het is 1946 en de leiders van het land hebben de Indonesische onafhankelijkheid uitgeroepen. Echter de stad blijft onder Nederlands gezag. Wat volgt is een felle strijd tussen het leger en de verzetsbeweging. Guru Isa (Chicco Jerikho) en zijn wapenbroeder Hazil (Jerome Kurnia) maken deel uit van die beweging. Fatimah (Ariel Tatum) is de vrouw van Isa en de inzet van een driehoeksverhouding. Haar man Isa is door zijn oorlogsverleden impotent en zij zoekt naar verlangen en aandacht bij Hazil.
De film is gebaseerd op het boek A Road with No End van Mochtar Lubis uit 1952 en is de vijfde film van regisseur Mouly Surya. Waarom er gekozen is voor de minder pakkende titel Djakarta 1946 is mij een raadsel? Surya trekt ruim twee uur uit om dit verhaal te vertellen en dat is echt veel te lang. Hoewel het camerawerk en de productie er fantastisch uitzien is het vooral de overgang van politieke thriller naar een erotisch drama dat de film in de weg zit. De film opent met een Brits journaal waarin de situatie in Indonesië anno 1946 wordt uitgelegd. Hoewel de historische context interessant is en de aanloop naar de uiteindelijke aanslag spannend genoeg is, is de extra verhaallaag over de innerlijke strijd van Fatimah er een die niet interessant genoeg is. Daarbij had dit verhaal ook prima in negentig minuten verteld kunnen worden.
Er wordt niet onverdienstelijk geacteerd, er wordt afwisselend Engels, Nederlands en Indonesisch gesproken en de aankleding ziet er geloofwaardig uit. Er is duidelijk veel oog voor detail. Het is jammer dat de film door de keuzes die de regisseur maakt niet altijd blijft boeien waardoor de twee uur voor mij persoonlijk net even iets te lang duurde.
Djakarta 1946 is vanaf 17 april in de bioscoop te zien.
Vermiglio (2024) was de Italiaanse inzending van de Oscars dit jaar maar werd niet genomineerd. Inmiddels weten we dat de Braziliaanse I’m Still Here (2024) de prijs voor Beste Buitenlandse Film heeft gewonnen. Zo meeslepend is de nieuwe film van regisseur Maura Delpero niet, maar wie oog heeft voor prachtige cinematografie en score, en het geduld heeft om het bij tijd en wijle trage verhaal tot zich te nemen, zal toch geraakt worden door dit oorlogsverhaal.
De Engelse regisseur en scenarist Mike Leigh – die we vooral kennen van de zogeheten kitchen sink-drama’s – heeft in zijn nieuwe film Hard Truths (2024) een oudgediende; namelijk Marianne Jean-Baptiste, opgetrommeld die eerder te zien was in Secrets and Lies (1996) en waarmee Leigh de Gouden Palm in Cannes won.
Ik vraag me af met welke intenties het publiek naar de nieuwe film van Halina Reijn’s Babygirl gaat? Is het omdat een film van Reijn is? Is het omdat ze nieuwsgierig zijn naar wat Nicole Kidman en Harris Dickinson in de film doen? Of hebben ze gewoon zin in een erotische thriller? Het is overigens de tweede Hollywood-film van Reijn maar Bodies Bodies Bodies is een beetje aan het grote publiek voorbij gegaan. Was trouwens een heel ander soort film.
In Babygirl is Romy (Kidman) een succesvolle zakenvrouw die aan het hoofd van een groot bedrijf staat. Ze is getrouwd met Jacob (Antonio Banderas) en veinst een goed seksleven te hebben. De werkelijkheid is anders. Als ze in haar bedrijf de nieuwe stagiair Samuel (Dickinson) tegen het lijf loopt is ze meteen van slag. De vrijpostige en niet verlegen Samuel maakt meteen indruk op haar. Dat resulteert in een verkennende relatie van dominantie en onderdanigheid. Romy zet daarmee veel op het spel gezien haar functie en ze probeert alles onder controle te houden. Samuel daarentegen zoekt steeds de grenzen op door haar huis en gezin te bezoeken. Wat drijft deze twee mensen?
Heb je als dochter net weer contact met je vader; blijkt hij een spion te zijn. En een gewetenloze ook. Het overkomt Maya (Phoebe Dynevor) als ze net een klein jaar haar zieke moeder verzorgt heeft tot aan haar dood. Om te ontsnappen aan de omgeving en om haar vader beter te leren kennen, gaat ze in op zijn uitnodiging mee te gaan naar Egypte voor zijn werk in onroerend goed. Al in het vliegtuig krijgt ze aanwijzingen dat haar vader geheimen heeft, maar de alarmbellen gaan nog niet meteen af. Pas ’s avonds, als de twee in een restaurant zitten en haar vader een telefoontje krijgt en niet meer terugkomt, gaan die alarmbellen alsnog af. Ze moet halsoverkop het restaurant verlaten om uit handen van…. ja, van wie eigenlijk, te blijven. Het is een groot mysterie. Een vriend van haar vader ontfermt zich over Maya maar al snel trekt ze haar eigen plan.
Lesia (Ghjuvanna Benedetti) is de 15-jarige dochter van Pierre-Paul (Saveriu Santucci), een maffia-kopstuk op het eiland Corsica. Doorgaans ziet ze haar criminele vader niet maar af en toe wordt ze opgehaald door een man op een motor, die haar naar haar vader brengt in een afgelegen villa. Ze mag niet met haar familie bellen uit angst dat de schuilplaats van haar vader ontdekt wordt. Eerst wil ze weg maar gaandeweg wordt duidelijk dat haar vader in een gevaarlijke machtsstrijd verwikkelt zit. Als eerst haar peetoom wordt vermoordt en haar vader serieus gevaar loopt, wil ze niet meer weg.
Sing Sing (2023) opent als het theatergezelschap RTA (Rehabilitation Through the Arts) net klaar is met een uitvoering van A Midsummer’s Night Dream en het applaus in ontvangst neemt. Op het podium staan gevangenen van de Sing Sing-gevangenis in New York. Het toneelgezelschap bestaat echt en wordt in 1996 opgericht en geeft de gevangenen de kans om aan zichzelf te werken en zichzelf te vinden. In de beginjaren gingen de meeste stukken over drugs en criminaliteit maar ook over een kans op verandering en herstel.
We beginnen het nieuwe jaar met Kraven the Hunter, een nieuwe film van Marvel. De verwachtingen waren niet al te hoog. Moeten we die bijstellen of niet? René, jij vertelde mij dat Kraven eigenlijk een bij figuur is uit de strips van Marvel. Iemand die jaagt op Spiderman. Nou, ik kan je vertellen: in deze film is Spiderman nergens te bekennen! Maar waar jaagt hij dan wel op?
M: In Kraven the Hunter is Aaron-Taylor Johnson, Sergei Kravinoff oftewel Kraven. Hij wordt gevangen gezet in een kamp ergens in Rusland. Als hij zijn cel binnenloopt maakt een boze Rus hem duidelijk dat hij niet op een celgenoot zit te wachten. “Ik ben hier hooguit drie dagen”, zegt Sergei. Binnen een dag is hij al ontsnapt uit het kamp en dan begint een terugblik. We treffen Sergei met zijn broer Dmitri (Fred Hechinger) op ongeveer zestienjarige leeftijd, samen met zijn vader Nikolai (Russell Crowe), een Russische gangster. Vader ziet zijn zoons als zwakkelingen, net als hun overleden moeder en stoomt ze klaar om te jagen en te vechten. Als Sergei oog in oog komt te staan met een leeuw (een overduidelijke CGI-leeuw) en niet schiet, is het vader Nikolai die ingrijpt. Toch weet de leeuw hem mee te nemen. Hij wordt uiteindelijk gevonden door Calypso (Ariana DeBose) die hem een speciaal elixer toedient die hem zijn superkrachten geeft. Geen idee hoe ver dat overeenkomt met de strip maar zo is in ieder geval in deze film.
Laten we gelijk beginnen met een film van onze eigen Halina Reijn. Babygirl werd lovend ontvangen op het Filmfestival van Cannes dit jaar en vanaf 2 januari 2025 mogen wij hem zelf gaan zien. De Amerikanen kregen er rode oortjes van maar wij Europeanen zijn wel wat gewend.
Op dezelfde dag is de nieuwe film van Robert Eggers te zien. Je weet wel van: The Witch, The Lighthouse en The Northman. Nosferatu is natuurlijk een remake van het origineel uit 1922 van F. W. Murnau, die ik behandeld heb in de lijst 1001 Films. De bespreking lees je hier. Toch benieuwd wat deze regisseur er 103 jaar later van gaat maken. De trailer is in ieder geval veelbelovend.
Een maandje later is dan eindelijk Maria, de biopic over de laatste dagen van opera zangeres Maria Callas in Parijs te zien. Angelina Jolie speelt haar en ook deze film oogstte veel lof op het Filmfestival van Cannes. Hij is in Nederland te zien vanaf 13 februari. De film is van regisseur Pablo Larrain, die ook al de biopics over Jackie Kennedy en Princess Diana maakte.
In dezelfde maand is er nog een muziekfilm te zien, namelijk A Complete Unknown over Bob Dylan. Niet de eerste film over hem maar Timothée Chalamet schijnt weer de sterren van de hemel te spelen en regisseur James Mangold maakt eerder al het uitstekende Walk the Line over het leven van Johnny Cash. Vanaf 20 februari in de bioscoop.
Ballerina is een spin-off van de John Wick-films. Dit keer een vrouw Eve (Ana de Armas) die op wraak zint. Na 4 John Wick-films misschien wel even verfrissend om een vrouw aan het werk te zien en wat voor een! Keanu Reeves komt ook nog even voorbij. Vanaf 5 juni in de bioscoop.
In juni kunnen we dan kijken naar F1, de formule 1 film met Brad Pitt. Hier ben ik toch ook wel benieuwd naar.
Eind van het nieuwe jaar komt Dick Maas eindelijk met een nieuwe film. Alhoewel nieuw? Het is het vervolg op Amsterdamned, de hit uit 1988. De laatste film van Maas was het niet al te beste Prooi, dat ook alweer uit 2016 is. Ik hoop dat het een succes zal worden. Er is nu alleen nog maar een teaser trailer.
In mei kunnen we dan naar het langverwachte vervolg/deel 2 van de Mission Impossibe film Dead Reckoning. The Final Reckoning gaat het heten. De trailer belooft weer ouderwetse spanning.
Trouwe lezers weten het: in de Michel Versus René worden regelmatig de Marvel en DC-films besproken en dat zal komend jaar niet anders zijn. Marvel moet het wiel opnieuw uitvinden en DC gaat onder leiding van James Gunn ook helemaal op de schop. Wat kunnen we verwachten. Om te beginnen komt Marvel met een nieuwe Captain America. Captain America: Brave New World gaat die heten. Dit is de vierde in de reeks als je de Avengers films niet meetelt. Vanaf 12 februari in de bioscoop.
In april komt Marvel met Thunderbolts. Een nieuwe ploeg superschurken die op missie gaan. Dat klinkt niet heel vernieuwend en uitdagend. Ik heb nog even geen idee wat ik hier van moet verwachten.
En in juli komen ze met The Fantastic Four – First Steps. Er zijn al wel films gemaakt over deze helden van Marvel maar die waren allemaal geen succes. Ik ben benieuwd of deze film dat wel gaat worden.
En tenslotte in november komen ze nog met een nieuwe Blade. We kennen de films nog wel met Wesley Snipes. Die zal in deze nieuwe film/remake niet te zien zijn.
Het lijkt erop dat DC in 2025 met maar één nieuwe film gaat komen en dat is Superman: Legacy. Geen Henry Cavill meer maar een nieuwe acteur en een nieuw verhaal. Het verhaal is al zo vaak verteld dat ik me echt afvraag hoe anders het nog kan. We gaan het zien vanaf 10 juli in de bioscoop.
Zoals je ziet, er komen genoeg films aan en dit is slechts een kleine greep eruit. Naar welke films kijk jij het meeste uit? En is er een film niet genoemd? Laat je reactie hieronder achter. Dat wordt altijd gewaardeerd.
