Doorgaans zijn de meeste horrorfilms zo doorspekt met clichés, eendimensionale karakters, voorspelbare ‘jumpscares’ en onlogische plothandelingen dat ik al snel afhaak en maar zelden verrast wordt. Maar A Quiet Place is een aangename uitzondering waar ik erg van genoten heb. Eerst even in kort waar de film over gaat: een gezin bestaande uit drie kinderen, twee jongens en een meisje moeten stil door het leven gaan omdat ze overgeleverd zijn aan angstaanjagende, geheimzinnige wezens die een supersonisch gehoor hebben. Ieder geluid kan al fataal zijn. Ze proberen een manier te vinden om te overleven en zichzelf te beschermen tegen de monsters.

Het begin van de film voelt meer als een drama of arthousefilm omdat er nauwelijks in gesproken wordt. Er wordt gefluisterd en met handgebaren gesproken. Dochter Regan (Millicent Simmonds) is doof en dat is een prachtige vondst voor de film. Simmonds is in het echt ook doof dus ze hoeft dit niet te spelen. Toch is haar spel wonderschoon. De spanning wordt goed opgebouwd en als de eerste wezens zich hebben laten zien wordt het nagelbijtend spannend.
Lees verder “A Quiet Place – Part I (2018) & Part II (2020)”










