Zijn we anno 2020 anders over de Miss World-verkiezing gaan denken dan zeg maar vijftig jaar geleden toen een groep vrouwelijke vrijheidsstrijders het recht in eigen hand nam omdat de show kleinerend voor de vrouwelijke sekse was en niet veel meer dan een vleeskeuring?
Deze Duitse animatiefilm (Die Heinzels – Rückkehr der Heinzelmännchen) is in Nederland uitgebracht als de Elfkins.
Elfkins zijn kleine mensjes (vaak ten onrechte kabouters genoemd) die onder de grond, ver weg van de grotemensenwereld leven. Het Elfkinmeisje Helvi wil een vak leren van de grote mensen. Samen met haar vrienden Kipp en Butz vertrekt ze naar de bovengrondse wereld. Ze leert daar Theo de banketbakker kennen maar de norse bakker heeft helemaal geen trek in de Elfkins. Hij heeft ruzie met zijn broer Bruno omdat hij nu meer succes heeft dan hij, terwijl ze ooit samenwerkten. De les die ze allen leren is dat er niets beters is dan anderen te helpen.
Hoe een talent voor schaken en een zeker doorzettingsvermogen uiteindelijk leidt tot een overwinning en een verblijfsvergunning. Regisseur Pierre-François Martin Laval maakt van dit waargebeurde verhaal een multiculturele komedie maar wel een met de nodige clichés.
Duelles, een Belgische film uit 2018 van regisseur Olivier Masset-Depasse gaat over twee vriendinnen en buren. Alice (Veerle Baetens) en Céline (Anne Coesens) leiden samen met hun partners een goed leven in de jaren 60 van de vorige eeuw. Beide gezinnen hebben een zoontje en ze vieren zowat elk feestje gezamenlijk. Tot een tragisch ongeval alle verhoudingen op scherp zet tussen de vriendinnen en de gezinnen. Paranoia en verdachtmakingen stapelen elkaar in hoog tempo op.
Dit is de derde speelfilm van Masset-Depasse die zich na Cages (2006) en Illégal (2010) waagt aan een psychologische thriller. En de derde samenwerking met actrice Anne Coesens die ook in zijn andere twee speelfilms te zien was.
De Tunesische regisseur Hinde Boujemaa debuteert met Noura’s Dream. Hiervoor maakte ze de documentaire Ya Man Aach (2012) over de Jasmijn revolutie in haar eigen land. Ze kiest voor een precair onderwerp – namelijk overspel en scheiden. Op overspel staat vijf jaar gevangenisstraf in Tunesië.
Noura (Hind Sabri) is een sterke vrouw. Zelfverzekerd ook. En ze is verliefd. Op automonteur Lassaad (Hakim Boumsaoudi). Haar eigen man Jamel (Lotfi Abdelli) zit in de gevangenis. Hij is een notoire zakkenroller. Een boef, een nietsnut en nog dominant ook. Hoe anders is haar nieuwe liefde. Achter de rug van Jamel om zet ze de scheiding in gang en kijkt reikhalzend uit naar haar nieuwe leven. Een leven met liefde, met nieuwe kansen. Ze heeft het niet makkelijk. Ze heeft drie kinderen om voor te zorgen en maakt lange dagen in een wasserette om in haar onderhoud te kunnen voorzien.
De 89-jarige Clint Eastwood is nog altijd erg productief. Dat hij graag films maakt over Amerikaanse helden mag inmiddels ook duidelijk zijn. Eastwood, zelf iemand met een sterke vaderlandsliefde maakte eerder al The 15:17 to Paris, Sully en American Sniper. Helden. Soms tegen wil en dank en soms ook vergeten. Dat laatste geldt zeker voor Richard Jewell. Dit waargebeurde verhaal over de beveiliger Richard Jewell (Paul Walter Hauser) die tijdens de Olympische Zomerspelen van 1996 in Atlanta (VS) in het olympische park een rugzak met drie pijpbommen vindt en door zijn optreden erger voorkomt is een aanklacht tegen de media en beeldvorming.
Op 27 juli 1996 ontploft er een bom in het olympische park maar door heldhaftig optreden van Jewell is hij daags na de ramp een ware volksheld. Er vielen slechts twee doden en honderden gewonden maar als Jewell niet zo alert en heldhaftig was geweest had dat aantal gemakkelijk veel hoger kunnen zijn. Zijn nieuwe heldenstatus duurt echter niet lang want na een paar dagen beschouwd de FBI Jewell als dader. Nu is Jewell een zonderling figuur. Hij is te zwaar, woont met zijn drieëndertig jaar nog bij zijn moeder Bobbi (Kathy Bates) en neemt zijn werk vaak veel te serieus. Daarbij weet hij veel over beveiligings- en politiewerk. Als zijn vermeende daderschap daarbij ook nog eens uitlekt naar de media ontstaat er een ware heksenjacht.
Denk bij de titel niet aan het boek, een verfilming of aan de musical. De schrijver van het boek wordt in de film wel genoemd en een citaat uit het beroemde boek uit 1862 zit aan het slot van de film. De film speelt af in Parijs maar concentreert zich op de banlieues.
Regisseur Guy Ritchie maakt films voor mannen. Over echte mannen. Voor echte mannen. Stoere mannen die niet bang uitgevallen zijn. Die er lustig op los slaan, schieten en schelden. Zulke films dus. Maar The Gentlemen is ook zeker voor vrouwen geschikt.
Het boek Little Women van auteur Louisa May Alcott is al meerdere malen verfilmd en je zou denken dat het verhaal nu wel verteld is. Lukt het regisseur en scenarist Greta Gerwig om een frisse wind door het aloude verhaal te laten waaien of kijken we naar de zoveelste inwisselbare verfilming van een klassiek verhaal?