The Invite. Gelukkig worden ze nog gemaakt. Films in de stijl van Woody Allen – letterlijk want de film is een ode aan Diane Keaton – de muze van Allen. Met af en toe het venijn van Who’s Afraid of Virgina Woolf? – mijn favoriet – en Carnage van Roman Polanski.
Ik hou ervan: films die zich in één ruimte afspelen, een paar acteurs, een goed script en vlijmscherpe dialogen en heel veel gepraat. In The Invite maken we kennis met het uitgebluste stel Joe (Seth Rogen) en Angela (Olivia Wilde) die de nogal luidruchtige bovenburen hebben uitgenodigd. Dat zijn Hawk (Edward Norton) en Pina (Penelope Cruz), die totaal het tegenovergestelde van hun zijn. Alleen Joe heeft er overduidelijk helemaal geen zin in en zou ze het liefst aanspreken op hun nachtelijke avonturen maar Angela houdt de schone schijn op en doet haar best om de ongemakkelijke avond in goede banen te leiden.
Het ongemak en de plaatsvervangende schaamte zijn meteen voelbaar. Het is ook heel herkenbaar voor stellen die al wat langer bij elkaar zijn. Met heerlijk vileine humor worden de relaties tot op het bot ontleed. En gelukkig wordt er ook nu eens niet zo preuts gedaan over seks als in zoveel andere Amerikaanse films. De scenarioschrijvers nemen geen blad voor de mond en dat maakt het meteen zoveel leuker. Voeg daar vier goede acteurs aan toe en je hebt een heerlijke film.
Olivia Wilde die naast een rol ook de regie voor haar rekening neemt is er een om in de gaten te houden. Dit is haar derde film na Booksmart en Don’t Worry Darling. Die eerste heb ik gezien, die tweede nog niet. Naast acteurs hebben ze ook allemaal ervaring achter de camera. De een wat meer dan de ander. Rogen is ongeëvenaard in zijn komisch talent en timing – al vind ik niet al zijn werk goed. Ook Norton en Cruz zijn op dreef. Norton is nog altijd een van mijn favoriete acteurs al ben ik hem een beetje kwijt geraakt toen hij in al die Wes Anderson films ging spelen. Anderson en ik, is gewoon geen combi. Ik heb niets met zijn humor en zelfs Norton kan dan in mijn ogen niets goeds doen. Gelukkig verraste hij mij vorig jaar nog met een mooie maar kleine rol in A Complete Unknown.
De film klinkt op papier misschien zwaar maar er zit zoveel donkere humor in dat het nergens heel zwaar wordt. Er zitten ook een paar verrassende wendingen in die ook net zo makkelijk weer totaal kunnen omdraaien. En ook het einde is prachtig. Zijn er dan geen minpunten? Een paar: de stellen zijn misschien een beetje ongelukkig gekozen. Rogen en Wilde geloof ik nog wel maar Norton en Cruz? Vind ik persoonlijk lastig. En ja, sommige wendingen en verhaallijnen zijn misschien net iets te gekunsteld dat het bijna ongeloofwaardig wordt, maar dat mag de pret niet drukken. Misschien is het de leeftijd, misschien goede smaak maar deze film mag er echt wezen. En ja, waar de Invite voor staat moet je natuurlijk zelf gaan zien of bedenken.