Wie het werk van de Zweedse Ruben Östlund een beetje kent – zijn laatste drie films zijn Play (2011), Turist (2014) en The Square (2017) – dan weet je wat je te wachten staat. In al zijn films zoomt hij in op het gedrag van mensen of maakt hij satire over hoe mensen zich gedragen. In zijn nieuwe film Triangle of Sadness (2022) is het niet veel anders, al gaat deze film wel alle kanten op.
Jesse Brown (Jonathan Majors) was de eerste zwarte vliegenier die de basisopleiding van de marine voltooide in de geschiedenis van de Amerikaanse luchtmacht. Ten tijde van de jaren 50 was hij samen met zijn vriend Tom Hudner (Glen Powell), zijn wingman, één van de beste piloten die meevocht in de Koreaanse oorlog. Een waargebeurd verhaal dat maar bij weinigen bekend is. Devotion (2022) wil daar verandering in brengen.
Beastvan regisseur Baltasar Kormákur tart alle wetten van de logica en geloofwaardigheid. In deze middelmatige film waarin de hoofdpersonen steevast niet doen wat ze gevraagd wordt of dingen doen die totaal niet logisch zijn, is het enige wat de film net boven de middelmatigheid trekt, de hyperrealistische bloeddorstige leeuw.
In 2017 zorgde regisseur Jordan Peele voor een sensatie in Hollywood met zijn film Get Out. Deze ‘elevated horrorfilm’ bracht het genre weer op de kaart, maar liet ook zien dat je zoveel meer kunt met horror dan alleen jumpscares en enge maskers. Peele gebruikte een gevoelig thema binnen Amerika en de filmwereld, namelijk racisme. De film werd omarmd door het publiek, die de boodschap donders goed begreep en werd maar liefst vier keer genomineerd. Peele zelf won een Oscar voor beste script. De eigenzinnige regisseur, sommige noemen hem de nieuwe sensatie in Hollywood, komt nu met zijn derde speelfilm Nope.
Alcarràs (2022) is misschien wel de meest actuele film die nu in de filmhuizen gaat draaien. In een tijd van boerenprotesten, het klimaatverdrag en een aan het veranderende plattelands- en boerenleven, geeft deze film een mooi inkijkje in een voor ons niet alledaags leven. Daarmee won de film ook nog eens de Gouden Beer op het filmfestival van Berlijn.
Na het succes van Drive My Car (2021) van de Japanse regisseur Ryûsuke Hamaguchi brengt distributeur September Film meer werk van hem uit in de Nederlandse bioscopen. Onlangs was Wheel of Fortune and Fantasy (2021) nog te zien en nu is het de beurt aan Asako I & II (2018): allebei oudere films van de meester. Ook in deze laatste uitgebrachte film zie je het talent van Hamaguchi, maar je ziet ook dat de vooruitgang met de jaren komt. Zijn films worden eigenlijk alleen maar beter. De film is gebaseerd op het boek Netemo Sametemo van schrijver Tomoka Shibasaki en draaide in de competitie van het Cannes Film Festival in 2018.
“Wat is het ergste dat er zou kunnen gebeuren?”, vraagt Bjørn (Morten Burian) aan zijn vrouw Louise (Sidsel Siem Koch), als ze de uitnodiging om een weekend te komen logeren bij hun nieuwe vakantievrienden in handen hebben. Op de voorkant prijkt een vakantiefoto van de twee stellen met hun kinderen. “Is dat niet wat lang. Wat kennen wij ze nou?”, oppert zijn vrouw nog. Dat ergste, kunnen ze op dat moment nog niet bevroeden.
Leent de flamboyante en extraverte stijl van de Australische regisseur Baz Luhrmann (Romeo + Juliet, Moulin Rouge) zich voor een verhaal over de opkomst en ondergang van de grootste rock-‘n-roll artiest aller tijden? Het antwoord is ja en nee. Visueel blijft de film overeind en overdondert ons met een verhaal vol pracht en praal. Op narratief vlak laat de film wel wat liggen maar dat komt misschien wel door de niet goed werkende raamvertelling waarin de manager van Elvis zijn verhaal vertelt.
Het is geen geheim dat de jonge Elvis (Austin Butler) geïnspireerd raakte door de zwarte soul en gospel muziek waar hij mee opgroeide.
Het is dus mogelijk een film te maken over jonge mensen met superkrachten zonder het sjabloon van Marvel. Misschien een beetje flauw want The Innocents is veel meer dan dat, maar het laat wel de mogelijkheden zien. Eskil Vogt is geen onbekende in de Noorse filmwereld, al zal niet iedereen zijn naam kennen. Hij is vooral een scenarioschrijver en werkt veel samen met Joachim Trier. Dat andere grote talent uit Noorwegen. Vogt was dit jaar nog genomineerd voor zijn script van de film The Worst Person in the World. Inderdaad, de bejubelde film van Trier. Andere films die Vogt schreef zijn Reprise, Oslo, 31. August, en Thelma. De eerste film die hij regisseerde was Blind.
De negenjarige Ida (Rakel Lenora Fløttum) verhuist met haar ouders en autistisch zusje Anna naar een appartementencomplex net buiten Oslo.
Regisseur Alex Garland, die we vooral kennen van zijn films Ex Machina en Annihilationkomt nu met de volbloed horrorfilm Men. Garland die in zijn eerste films vooral elementen van sciencefiction, drama en filosofie liet zien, richt zich nu meer op de horror elementen. In combinatie met camerawerk, kleur, muziek en zijn acteurs levert hij een mystieke folk horrorfilm af die steeds naargeestiger wordt.