Regisseur en acteur Kenneth Branagh kruipt voor de derde keer zowel voor als achter de camera voor weer een ouderwetse whodunit naar het boek A Halloween Party van Agatha Christie. Branagh is Hercule Poirot, de Belgische detective die deze keer in Venetië een moord mag oplossen.
In deze broeierige, sensuele Duitse film maken we kennis met Maria (Marlene Burow), ze is net negentien geworden en ze woont met haar vriendje en zijn familie op een boerderij. Hij droomt ervan om fotograaf te worden. Zij leest vooral het werk van Dostojevski en met name Misdaad en Straf.
Het is een warme zomer in 1990 en de film speelt zich af op de grens van de val van de Muur en het aanbreken van een nieuwe tijd. Als ze per ongeluk de buurman en boer Henner (Felix Kramer) tegen het lijf loopt, is een vluchtige aanraking genoeg om zich in een passionele maar dominante affaire te storten. Dat hij twee keer zo oud is maakt het alleen maar spannender en gevaarlijker voor Maria. Hij is ruw en dominant in de liefde maar blijkt ook kwetsbaar en lief te kunnen zijn. Zij stort zich vol overgave in de stormachtige relatie. Gaandeweg zien ze beiden in dat hun relatie geen lang leven beschoren is.
Nicolas Cage kan weer eens heerlijk schmieren en ‘over the top’ acteren in een ‘roadmovie’ verpakt als thriller. Je zou bijna denken dat scenaristen speciaal voor hem zulke rollen schrijven, want hij kan het als geen ander. Dat daarbij het verhaal ondergeschikt is, doet er blijkbaar niet toe.
Eigenlijk hadden ze na drie Indiana Jones films moeten stoppen. Dat waren echte jaren 80 avonturenfilms die allemaal succesvol waren. Waarom er zo nodig een vierde film moest komen, dat weet ik niet maar wel dat dat geen succes was. Je zou dus denken, einde verhaal maar niets is minder waar. Jaren geleden deden de eerste geruchten de ronde, er zou een nieuwe Indy film komen. Met wederom Harrison Ford in de hoofdrol. Eh, Ford als Indiana Jones? De beste man was toen al op leeftijd en nu de film er is helemaal. De film is er nu en tijdens de opnames was hij 79 en inmiddels 80.
Steven Spielberg, de regisseur van de vier voorgaande films heeft inmiddels het regiestokje overgegeven aan regisseur James Mangold. Die zou je kunnen kennen van films als Walk the Line, Logan en Le Mans ’66. Spielberg bleef wel betrokken als producent. De film opent rond de Tweede Wereldoorlog – waarin we Indiana Jones digitaal jonger gemaakt zien – met een scène waarin een belangrijk artefact buit wordt gemaakt en een ander in handen van de nazi’s valt.
Ik schreef voor mijn blog al eerder een samenvattend verhaal over de eerste zes Mission: Impossible-films en nu is daar eindelijk het zevende deel bijgekomen. Deze film is een tweeluik. Het tweede deel komt in 2024 uit.
In dit nieuwe deel krijgt het team van Hunt niet te maken met een fysieke vijand, maar met een AI (Artifial Intelligence)-systeem dat op hol is geslagen en alles en iedereen kan manipuleren. Dat is bijzonder actueel want er is de laatste tijd nogal veel om te doen. Denk aan Chatbot GPT; kunstmatige intelligentie die op basis van tekst en prompts antwoordt met eigen tekst. En saillant, de huidige staking onder scriptschrijvers en acteurs in Hollywood draait voor een deel ook om AI in films.
Het is op voorhand een interessant gegeven: je zet je kind voor straf uit de auto en rijdt verder, met de bedoeling het kind met een paar minuten weer op te halen. Dan heeft hij de boodschap vast begrepen en zal hij ook wel weer gekalmeerd zijn. Maar dan blijkt het kind spoorloos te zijn. Het zou de opmaat voor een thriller kunnen zijn, maar regisseur Matías Bize kiest voor de dramatische benadering. Eye Filmmuseum heeft al vaker films van Bize vertoond en La vida de los peces (2010) in de bioscoop uitgebracht.
Dit keer zagen wij de komische horrorfilm Renfield; over het hulpje van Dracula. Deze Renfield (Nicolas Hoult) zit in een toxische relatie met hem en probeert door middel van een praatgroep onder zijn macht vandaan te komen. Ondanks de krachten die hij van hem gekregen heeft – daarvoor moet hij eerst wel wat insecten oppeuzelen – en zijn onsterfelijkheid, is hij het opkalefateren van zijn meester en het aanbrengen van onschuldige slachtoffers meer dan zat. Maar goed, dat laat Dracula (Nicolas Cage) natuurlijk niet zomaar gebeuren. Wat volgt is een bizarre mix van humor, actie, horror en heel veel bloed. Inclusief CGI-effecten die eerder passen bij een videogame dan bij deze film. René, wat was jouw eerste indruk?
R: Ik vond het een zeer vermakelijke film. Het viel mij op dat er een soort groene tint werd gebruikt waardoor gezichten er wat lijkachtig uitzagen. Cage in de rol van de beroemde Dracula verraste mij op een goede manier.
Previously Unreleased is het door Eye geïnitieerde en bedachte format waarbij films die wel te zien waren op filmfestivals over de hele wereld – maar geen distributeur vonden – alsnog deze zomer te zien zijn in Eye en andere filmhuizen. De reeks van maar liefst tien films trapt af met het rauwe en realistische Les pires (2022) van de cineasten Lise Akoka en Romane Gueret. Het is voor beiden hun speelfilmdebuut. De film won vorig jaar op het prestigieuze filmfestival van Cannes meteen de Un Certain Regard.
Het Hollywood-debuut van de Argentijnse filmmaker Damián Szifron, die in 2014 in zijn thuisland doorbrak met Wild Tales, is een in potentie sterke politieke politiethriller met uitstekende acteurs over een seriemoordenaar op de vlucht. Toch bleef ik na het zien van To Catch a Killer met gemengde gevoelens achter.
Baltimore, oudjaarsavond. Op een groot feest worden vanuit het niets 29 mensen doodgeschoten door een sluipschutter. Politieagent Eleanor Falco (Shailene Woodley) is als eerste ter plaatse. Al snel neemt de FBI de zaak over, onder leiding van agent Lammark (Ben Mendelsohn). Hij ziet iets in Falco dat hij kan gebruiken in zijn onderzoek en zo wordt zij door hem in zijn team geplaatst.
Deze Noorse film kun je moeiteloos in het rijtje plaatsen van films die gaan over de narcistische trekjes van de huidige generatie jonge mensen. Denk aan The Worst Person in the World. Ook in deze Sick of Myself hebben we te maken met een personage die nu niet bepaald sympathiek is en het gedurende de film ook niet wordt. Het levert wel een interessante film waarbij je jezelf steeds afvraagt, moet ik hier nu om lachen of om walgen?