It's All About The Movies
Je zou kunnen stellen dat de Zweeds/Amerikaanse film Pleasure (2021) een feministische film is. Maar dan wel één met een boodschap. Films over de porno-industrie zijn vast eerder gemaakt maar niet vaak door de ogen van een vrouw. We kennen allemaal wel de films Boogie Nights (1997) en Lovelace (2013) maar die zijn toch van een heel andere orde.
Op zijn 91ste staat Clint Eastwood nog altijd achter en soms voor de camera. Eens in de twee jaar regisseert hij nog een film. Zijn laatste acteerprestatie dateert van 2018 in de film The Mule, waarin hij op zijn 89ste nog de rol van drugskoerier voor een Mexicaans drugskartel speelt.
In Cry Macho, waar hij naast regie ook als acteur optreedt is hij te zien als Mike Milo, een uitgerangeerde rodeorijder en paardenfokker, die na de dood van zijn vrouw en kind aan de rand van de afgrond raakt. Zijn baas Howard Polk (Dwight Yoakam) ontfermt zich over hem en krijgt hem weer op de rails. Jaren later vraagt zijn ex-baas hem om zijn zoon uit Mexico weg te halen bij zijn aan drankverslaafde moeder, om hem bij zijn vader te laten opgroeien. Met enige tegenzin maar vooral omdat hij bij hem in het krijt staat, begint hij aan zijn reis.
Wat volgt is een mix van een roadmovie en een coming-of-age verhaal waarin de oude Mike de dertienjarige Rafael (Eduardo Minett) op sleeptouw neemt en gaandeweg al zijn wijsheid op de jongen projecteert. Een plot is er nauwelijks en de scènes in de film zijn fraai en lieflijk maar ook wel cliché en voorspelbaar. Naast de fraaie Spaanse muziek is het vooral de rol die Eastwood speelt, die imponeert.
Lees verder “Cry Macho – 2021 – Bioscoop”Regisseur Kevin MacDonald begon ooit als documentairemaker maar is zich steeds meer op speelfilms gaan toeleggen. Documentaires van zijn hand zijn onder meer One Day in September (1999), en A Brief History of Errol Morris (2000) en Touching The Void (2003). Films van zijn hand zijn onder meer The Last King of Scotland (2006), State of Play (2009) en The Eagle (2011).
Zijn speelfilms voelen doorgaans ook documentair aan. Zo ook zijn nieuwste film over een gevoelig onderwerp. De titel van de film verwijst naar het land waar het hoofdpersonage vandaan komt. Mauritanië. Mohamedou Ould Slahi (Tahar Rahim) wordt maanden na de aanslagen van 9/11 opgepakt en vastgehouden op basis van enkel verdenkingen in Guantánomo Bay. In de jaren dat hij vastzit wordt hij gemarteld en vernederd zonder uitzicht op een mogelijk proces of vrijlating. Totdat de ervaren advocaat Nancy Hollander (Jody Foster) zich met de zaak gaat bemoeien. Samen met beginnende advocate Teri Duncan (Shailene Woodley) gaat ze de strijd aan met het leger en de overheid om gerechtigheid te halen. Ze vindt onverwachte steun bij militair aanklager Stuart Couch (Benedict Cumberbatch) die inziet dat de werkwijze ontoelaatbaar is. Maar voordat ze zover zijn moet er een lange weg afgelegd worden.
Lees verder “The Mauritanian – 2021 – Pathé Thuis”Spiegelt regisseur Malgorzata Szumowska en co-regisseur Michal Englert ons met Never Gonna Snow Again (2020) nu een satire, een sprookje of een serieus drama voor? Zowel de film als de hoofdpersoon blijven ongrijpbaar. Toch weten ze de aandacht van de kijker vast te houden in een film vol symboliek en metaforen.
In de eerste volledig Nederlandse Netflix Original-film duiken we in de wereld van de Nederlandse hiphopcultuur, wat volgens de makers vooral bestaat uit rappers die uit zijn op geld, macht en aandacht. Daar is ongetwijfeld een publiek voor, maar kan deze film de kijkers bekoren?
De laatste film van regisseur Guy Ritchie, The Gentlemen (2019), was bij critici redelijk goed ontvangen en niet geheel onbelangrijk, nog beter bij het publiek. Het is daarom des te opvallender dat zijn nieuwste film de bioscoop overslaat en meteen te zien is op Amazon Prime Video. Gek genoeg is de originele titel Wrath of Man omgedoopt tot Cash Truck (2021).
Er zullen maar weinig mensen zijn die niet van de Deventer moordzaak gehoord hebben. Bijna iedereen kent Ernest Louwes, de verdachte in de zaak. Maar hoeveel mensen kennen Michaël de Jong of Bas Haan? Deze film gaat niet zozeer over eerstgenoemde maar meer over de laatste twee. Het is een verbijsterend verhaal.
Al in het openingsshot van Titane (2021) zien we dat Alexia (Agathe Rousselle) geen gewoon meisje is. Bij haar vader in de auto maakt ze continue motorgeluiden. Als haar vader haar maant daar mee te stoppen, trapt ze vervolgens tegen zijn stoel. In de commotie die dan ontstaat, krijgen ze een auto-ongeluk en Alexia is er slecht aan toe. Ze krijgt een stalen constructie om haar hoofd en moet lang revalideren. Ze gaat verder door het leven met een titanium plaat in haar hoofd. Een groot litteken aan de zijkant van haar hoofd zal haar daar altijd aan herinneren. Maar de jonge Alexia is nog braaf bij wat Alexia later wordt.
We gaan eindelijk weer een bioscoopfilm bespreken. Dit keer de reboot van de originele Suicide Squad uit 2016 van regisseur David Ayer. Niet de meest voor de hand liggende keuze voor een DC-film maar desalniettemin toch een bescheiden hit in de bioscoop. Margot Robbie als Harley Quinn viel in deze film het meest op en dus kreeg ze haar eigen film namelijk Birds of Prey: And the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn die als snel werd omgedoopt tot Birds of Prey. Ayer was uiteindelijk ook zelf ontevreden over de film omdat Warner Bros. 10 weken van re-shoots verlangde en daardoor kwam de film, veel te ver van wat Ayer voor ogen had te staan. En nu mag regisseur James Gunn die toch vooral films voor concurrent Marvel films maakte – Guardians of the Galaxy – het nog eens proberen.
René aan jouw de eer als comic-liefhebber om de karakters te introduceren en de belangrijkste verschillen van de film uit 2016 en nu te duiden.
R: Haha en bedankt hé. Ik zal mij beperken tot de hoofdkarakters.
*Harley Quin ooit het liefje van The Joker maar uiteindelijk een solo-personage die knettergek is. Hierdoor heeft ze geen echte angst en in combinatie met haar vechtkennis is ze een geduchte tegenstander. Haar soms kinderlijk onschuldige kijk op zaken maakt haar soms extra komisch.
Lees verder “Michel Versus René – Suicide Squad – Bioscoop”Doorgaans zijn de meeste horrorfilms zo doorspekt met clichés, eendimensionale karakters, voorspelbare ‘jumpscares’ en onlogische plothandelingen dat ik al snel afhaak en maar zelden verrast wordt. Maar A Quiet Place is een aangename uitzondering waar ik erg van genoten heb. Eerst even in kort waar de film over gaat: een gezin bestaande uit drie kinderen, twee jongens en een meisje moeten stil door het leven gaan omdat ze overgeleverd zijn aan angstaanjagende, geheimzinnige wezens die een supersonisch gehoor hebben. Ieder geluid kan al fataal zijn. Ze proberen een manier te vinden om te overleven en zichzelf te beschermen tegen de monsters.
Het begin van de film voelt meer als een drama of arthousefilm omdat er nauwelijks in gesproken wordt. Er wordt gefluisterd en met handgebaren gesproken. Dochter Regan (Millicent Simmonds) is doof en dat is een prachtige vondst voor de film. Simmonds is in het echt ook doof dus ze hoeft dit niet te spelen. Toch is haar spel wonderschoon. De spanning wordt goed opgebouwd en als de eerste wezens zich hebben laten zien wordt het nagelbijtend spannend.
Lees verder “A Quiet Place – Part I (2018) & Part II (2020)”