The Trial of the Chicago 7 (2020) zou al zo’n jaar of tien geleden gemaakt moeten zijn onder regie van Steven Spielberg. Scenarioschrijver en regisseur Aaron Sorkin schreef het script al in 2007. Vorig jaar nam Sorkin zelf de regie op zich. Een verhaal dat vijftig jaar oud is lijkt urgenter dan ooit.
In dit waargebeurde verhaal worden zeven mannen aangeklaagd nadat een vreedzame demonstratie tegen de Vietnamoorlog in 1968 tijdens de Democratische Conventie in Chicago in een bloedbad eindigt. In een omstreden proces van zes maanden worden de verschillende organisatoren berecht. Een vooringenomen en bevoorrechte rechter behandelt de zaak die overduidelijk geen tegenspraak duldt.
Wat hebben wij het toch zwaar om steeds maar weer die geweldige jaren 80 films te moeten bekijken en te beoordelen. Na de komedies is het nu tijd voor een echte misdaadfilm. Scarface van regisseur Brian De Palma. Losjes gebaseerd en meer opgedragen aan de makers van het origineel Scarface: The Shame of the Nation uit 1932. Voor deze film schreef niemand minder dan Oliver Stone een heel nieuw script en De Palma nam de regie op zich. Is dit klassieke verhaal over opkomst en ondergang nog steeds goed en relevant of is de film hopeloos verouderd?
Scarface gaat over Tony Montana (Al Pacino) een Cubaanse immigrant die zich in Amerika in het criminele circuit opwerkt door zijn lef en grote bek. Voor de duvel niet bang bouwt hij zijn eigen imperium op maar inmiddels is hij door zijn eigen cokeverslaving en paranoia in de problemen gekomen.
M: Ik was denk ik een jaar of veertien, vijftien – in ieder geval veel te jong voor de film – toen ik de film zag. Ik heb hem destijds niet in de bioscoop gezien dus dat moet op televisie zijn geweest. Maar ik kan me nog ontzettend veel voor de geest halen. Ik sluit niet uit dat ik hem daarna nog wel eens eerder heb gezien maar voor deze kijkbeurt was het in ieder geval lang geleden. Met name de scène in de badkamer met die kettingzaag ben ik nooit vergeten. Ik heb daar werkelijk waar slapeloze nachten van gehad. In mijn beleving was die scène echt gruwelijk maar nu ik hem heb terug gezien valt het best wel mee. Al heb ik wel gelezen dat er een scène verwijderd is. Iets met een arm. Geen idee of ik dat destijds wel of niet gezien heb. Het is niet duidelijk wanneer die scène verwijderd is. Maar wat ik zeg, ik was echt jong toen ik de film zag. René, heb jij ook een specifieke scène die je altijd bij is gebleven?
R: Ik heb de film echt moeten bekijken omdat het destijds een film is geweest die grotendeels aan mij voorbij is gegaan. De interesse was er bij mij niet voor deze film en alhoewel het respect voor Pacino gegroeid is was deze film niet de reden. De badkamer scène waar jij het over hebt is vrij suggestief dus de fantasie vult de rest in en op die leeftijd kan dat behoorlijk gruwelijk zijn. Nu echter is die scène lachwekkend – tja – we worden volwassen
Je kan het je bijna niet voorstellen maar regisseur Quentin Tarantino heeft pas 9 films op zijn cv staan. In onze collectieve beleving moeten dat er veel en veel meer zijn. Wat sommige mensen misschien niet weten of vergeten zijn dat hij begon als scenarioschrijver en dat veel van die films aanvoelen als een echte Tarantino film.
Het komt allemaal aan bod in deze conventionele maar heerlijke documentaire over een regisseur die vooral een groot filmliefhebber is.
Marionette begint naargeestig als al in de eerste minuten van de film een man zichzelf in brand steekt. De stemmen in zijn hoofd zeggen hem dat te doen. Niet veel later zien we Marianne Winter (Thekla Reuten) op de luchthaven van Schotland. In een voice-over horen we haar zelf afvragen waarom ze hier is. Na verloop van tijd wordt duidelijk dat ze op weg is naar een nieuwe werkgever. Als kinderpsycholoog maakt ze daar kennis met de tienjarige Manny (Elijah Wolf) die beweert dat hij de toekomst kan controleren en beïnvloeden. Ze raakt al snel in de ban van het kind die constant verontrustende tekeningen maakt die over de toekomst van Marianne lijken te gaan. Als ook nog eens blijkt dat de man die zich aan het begin van de film in brand stak, Dr. McVittie (Peter Mullan) de voorganger van het ventje was dreigt Marianne de grip op haar leven en de realiteit kwijt te raken.
We zien de zeventienjarige Franz (Simon Morzé) naar Wenen vertrekken om in de leer te gaan bij de Joodse Otto Trsnjek (Johannes Krisch) die een tabakswinkeltje runt. Franz is door zijn moeder gestuurd die Otto nog van vroeger kent. Het is 1937 en Wenen staat aan de vooravond van opkomend nationaalsocialisme en de haat tegen Joden.
Een slechte sigaar smaakt naar paardenmest, een goede sigaar naar tabak, maar een uitstekende sigaar smaakt naar de wereld is één van de eerste lessen die Franz leert van Otto waar het overigens meteen mee klikt. Franz raakt gefascineerd door de bekende psycholoog Sigmund Freud (Bruno Ganz) die daar als klant zijn sigaren komt halen. Ook zet Franz zijn eerste stappen op het liefdespad en wordt hij hopeloos verliefd op de verleidelijke en speelse Anezka (Emma Drogunova) een Boheemse.
Alles wat pedagogisch verantwoord is gaat overboord in dit onconventionele coming-of-age-drama. Een verrassende kijk op hoe een tiener omgaat met kanker en haar naderende einde. Want als je niets meer te verliezen hebt, waarom zou je je dan nog schikken naar de verwachtingspatronen van anderen?
Zijn we anno 2020 anders over de Miss World-verkiezing gaan denken dan zeg maar vijftig jaar geleden toen een groep vrouwelijke vrijheidsstrijders het recht in eigen hand nam omdat de show kleinerend voor de vrouwelijke sekse was en niet veel meer dan een vleeskeuring?
Deze Duitse animatiefilm (Die Heinzels – Rückkehr der Heinzelmännchen) is in Nederland uitgebracht als de Elfkins.
Elfkins zijn kleine mensjes (vaak ten onrechte kabouters genoemd) die onder de grond, ver weg van de grotemensenwereld leven. Het Elfkinmeisje Helvi wil een vak leren van de grote mensen. Samen met haar vrienden Kipp en Butz vertrekt ze naar de bovengrondse wereld. Ze leert daar Theo de banketbakker kennen maar de norse bakker heeft helemaal geen trek in de Elfkins. Hij heeft ruzie met zijn broer Bruno omdat hij nu meer succes heeft dan hij, terwijl ze ooit samenwerkten. De les die ze allen leren is dat er niets beters is dan anderen te helpen.
Regisseur en scriptschrijver Robert Zemeckis maakte in 1985 onder de bezielende leiding van Steven Spielberg de film Back to the Future. Deze film was zo’n succes dat het een trilogie werd die liep van 1985 tot 1990. Zemeckis had net een redelijk succes met de film Romancing the Stone (1984) en voor Spielberg had hij eerder al de komedie 1941 (1979) geschreven.
Synopsis: Marty McFly (Michael J. Fox) reist per ongeluk terug naar het jaar 1955 in een tot tijdmachine omgebouwde DeLorean van uitvinder Doc Emmet Brown (Christopher Lloyd). Eenmaal in 1955 ziet hij daar zijn jonge moeder Lorraine (Lea Thompson) die verliefd op hem wordt in plaats van op zijn vader George McFly (Crispin Glover). Om er voor te zorgen dat hij nog geboren zal worden moet hij er voor zorgen dat ze verliefd op elkaar worden. Ook moet hij ervoor zorgen dat hij met behulp van een jonge Doc weer terug naar de toekomst gaat. Namelijk het jaar 1985.
M: Kijk, alles staat en valt natuurlijk met de casting. Fox is perfect gecast als Marty McFly en Lloyd als Doc. Dat lijkt vanzelfsprekend maar dat is het niet. Het is een bekend verhaal dat misschien nog niet iedereen kent. In eerste instantie gingen de opnames van start met de acteur Eric Stoltz als Marty McFly. Fox was al wel eerste keus van Zemeckis en Spielberg voor de rol maar hij kon vanwege verplichtingen aan de serie Family Ties de rol niet aannemen. Na zes weken draaien vonden Zemeckis en Spielberg dat Stoltz toch niet de juiste keuze was. In overleg stapte hij uit het project en Fox kreeg van de producten van Family Ties de ruimte om de rol te spelen. Fox werkte overdag aan de serie en ’s avonds aan de film en maakte daardoor lange dagen. De dagopnames werden in het weekend gedraaid. Het was het allemaal waard want Fox maakte van Marty McFly een doorslaand succes. René, wat vind jij van de casting?
R: Ik heb diverse fragmenten met Stoltz gezien en dit is een heel ander soort acteur. Fox brengt meer humor naar het personage en komt daardoor denk ik jeugdiger over. Het was de acteur die men origineel al in het hoofd had maar door omstandigheden niet kon krijgen.
M: Het is niet voor eerst dat er films over tijdreizen werden gemaakt maar het is in BTF wel heel goed uitgewerkt. Het is een goed doordacht verhaal waar zoveel inzit en wat met zoveel enthousiasme en plezier verteld en gespeeld wordt. Toch werd het scenario van Robert Zemeckis en Bob Gale 44! keer afgewezen voordat het groen licht kreeg. René, wat vind jij van het verhaal/script en uitwerking?
Nummer 21: Written on the Wind (1956) R: Douglas Sirk – Amerika
Naslagwerk: 1001 Films – blz 319
Dit is de tweede film van regisseur Douglas Sirk die is opgenomen in dit naslagwerk. De eerste is All thatHeaven Allows (1955) die ik al eerder heb beoordeeld – zie de lijst 1001 Films. Ik zag deze film op dvd die ik tot mijn grote verrassing gewoon in de kast had staan.
Mitch Wayne (Rock Hudson) en Kyle Hadley (Robert Stack) zijn jeugdvrienden. Ze werken voor een groot oliebedrijf dat in handen is van Kyles vader. Kyle wordt verliefd op Lucy Moore (Lauren Bacall) en ze trouwen. Marylee (Dorothy Malone), de nymfomane zuster van Kyle hoopt nog steeds dat Mitch voor haar valt maar tevergeefs. Mitch is heimelijk verliefd op Lucy.
