Vijf dagen lang zag ik weer prachtige films op het Internationaal Film Festival Rotterdam. Hieronder een overzicht van de films:
Deux – 2019 – R: Filippo Meneghetti – Releasedatum: 16 april 2020
Little Women – 2019 – Bioscoop (FilmVandaag recensie)
Het boek Little Women van auteur Louisa May Alcott is al meerdere malen verfilmd en je zou denken dat het verhaal nu wel verteld is. Lukt het regisseur en scenarist Greta Gerwig om een frisse wind door het aloude verhaal te laten waaien of kijken we naar de zoveelste inwisselbare verfilming van een klassiek verhaal?
Michel Versus René – Child’s Play
De originele Child’s Play (1988) is inmiddels al meer dan tweeendertig jaar oud. Deze door Tom Holland geregisseerde film bracht de pop Chucky tot leven met de legendarische zin: “Hi, I’m Chucky, wanna play?” Het werd een onvervalste horrorklassieker waar later nog twee vervolgen op gemaakt werden namelijk Child’s Play 2 uit 1990 en Child’s Play 3 uit 1991. Films die voornamelijk voortkwamen door het succes van deel 1 maar die het origineel nooit meer evenaarden. In 2017 kwam Cult of Chucky nog uit maar die ging rechtstreeks op dvd, blu-ray en VOD. Nu is daar dus de remake van de originele Child’s Play door regisseur Lars Klevberg, een Noorse regisseur die al weel veel ervaring heeft maar dit is zijn speelfilmdebuut.
Synopsis: Andy (Gabriel Bateman) krijgt van zijn moeder een pop, Buddi genaamd. Een interactieve pop met een soort van Google Assistent-achtig netwerk waarin deze pop opdrachten kan uitvoeren maar ook data kan opslaan. Aangezien dit een afgekeurd exemplaar is dat zijn moeder Karen (Aubrey Plaza) heeft meegenomen uit het warenhuis waar zij werkt wordt het al snel duidelijk dat er met deze pop iets aan de hand is.
René, zitten we nog wel te wachten op een remake van Child’s Play of is deze film echt voor een nieuwe generatie gemaakt?
De Kuthoer – 2019 – Telefilm 2020
Dat is nog eens een titel die lekker bekt. Je moet hem ook ferm uitspreken want dat dekt de lading. Deze eerste telefilm van het jaar gaat namelijk over anoniem, snoeihard en ongenuanceerd iemand uitschelden of bedreigen. Een heerlijke satire over een actueel thema wat je ook weer niet al te serieus moet nemen maar die wel wat thema’s op de kaart zet.
Femke (Katja Herbers) is auteur en columniste voor de Volkskrant en wordt elke dag geterroriseerd met dergelijke verwensingen op sociale media. Op een dag is ze het meer dan zat en neemt wraak op haar ‘reaguurders’.
Ook nog gezien: Le Mans ’66, Midway, Angel has Fallen en Knives Out
Le Mans ’66 (2019) van regisseur James Mangold (Walk the Line – Logan) – alternatieve titel Ford v Ferrari – is een heerlijke film die over de strijd tussen auto fabrikanten Ford en Ferrari gaat maar ook over de wedstrijd Le Mans 1966. Het is een waargebeurd verhaal waarin autobouwer Carroll Shelby (Matt Damon) samen met coureur Ken Miles (Christian Bale) een auto bouwt om de 24-uurs wedstrijd Le Mans te rijden. En het daarmee opnamen tegen het team van Ferrari. De grote winnaar tot aan dat moment. De samenwerking tussen Damon en Bale is erg prettig en het geeft een mooi inkijkje in de onderlinge strijd tussen Ford en Ferrari. Verder zijn er heerlijke bijrollen van onder meer Jon Bernthal en Josh Lucas. De film focust op die strijd maar op het eind worden we natuurlijk getrakteerd op een mooi gefilmde autorace.
Lees verder “Ook nog gezien: Le Mans ’66, Midway, Angel has Fallen en Knives Out”
De Beste Films van 2019 (Volgens Michel)
De beste films (die ik gezien heb) over 2019 in willekeurige volgorde.
1. Green Book (R: Peter Farrelly)(2018) Viggo Mortensen en Mahershala Ali zijn meesterlijk in deze heerlijke film met een serieus thema. Won de Oscar voor Beste Film en Ali nam een beeldje mee voor Beste Bijrol.
2. If Beale Street Could Talk (R: Barry Jenkins)(2018) Jenkins wist mij na Moonlight weer te verrassen met deze mooie film over hoop, geloof, liefde maar ook racisme. Naar het boek van James Baldwin.
Michel Versus René – The Irishman -Netflix
The Irishman van regisseur Martin Scorsese is misschien wel de film waar ik dit jaar het meest naar uit heb gekeken. Grotendeels omdat we er zo lang op moesten wachten, om de combinatie Scorsese, de Niro, Pacino en Pesci. Om de grote heisa er omheen met Netflix als inzet. Voor het eerst zou een grote bioscoopfilm niet in de bios maar gelijk on demand te zien zijn. Veel belangrijker is de vraag: is dit het Magnus opus van Scorsese of moeten we onze verwachtingen bijstellen?
Synopsis: Frank Sheeran (Robert De Niro) ontmoet de beruchte maffiabaas Russell Bufalino (Joe Pesci) en dat verandert zijn leven voorgoed. Frank wordt al snel de huurmoordenaar van de maffia. Jimmy Hoffa (Al Pacino) is de legendarische en corrupte vakbondsleider die voor irritatie bij de grote maffiabazen zorgt. Frank, zelf ook werkzaam voor de vakbond, belandt in een hopeloze tweestrijd. De film centreert zich rondom één van de grootste onopgeloste zaken uit de 20e eeuw van de Amerikaanse geschiedenis: de verdwijning van Jimmy Hoffa.
M: Je moet er even voor gaan zitten want met 3,5 uur neemt Scorsese ruim de tijd om dit verhaal te vertellen. René, heb jij hier ook zo naar uit gekeken en had jij last van de lange speelduur?
Penoza: The Final Chapter – 2019 – Bioscoop
Na vijf seizoenen van de misdaadserie Penoza is daar dan de afsluitende speelfilm met de toepasselijke titel: Penoza, The Final Chapter. In Penoza de serie en de film draait het om Carmen van Walraven (Monic Hendrickx) die na de dood van haar man Frans (Thomas Acda) tegen haar wil in het criminele drugsmilieu belandt.
Voor deze film is het geen vereiste om de serie gezien te hebben maar het is wel een pre. Het maakt de film leuker en herkenbaarder.
De film opent sterk als Carmen in Canada opduikt en daar een anoniem bestaan als serveerster heeft opgebouwd. Ze heeft alleen contact met haar moeder Fiep (Olga Zuiderhoek). De kinderen weten niet dat ze nog leeft.
Marriage Story – 2019 – Bioscoop (Filmvandaag recensie)
Noah Baumbach is onderhand het equivalent van Woody Allen. Het zijn films over menselijke relaties en hun tekortkomingen met de stad New York als decor. Hier gaat het over een scheiding die helemaal uit de hand loopt.
Michel Versus René – Dolemite Is My Name – Netflix
Dit keer behandelen we de Netflix-film Dolemite Is My Name over Rudy Ray Moore. Een niet zo succesvol muzikant en stand-up comedian die niet opgeeft en het uiteindelijk toch weet te maken. En zelfs als zijn alter-ego Dolemite een eigen film weet te maken. Een film die onder het blaxploitation genre te scharen is. Blaxploitation zijn exploitatiefilms die door en voor zwarte mensen gemaakt werden in de jaren 70 en die gekenmerkt werden door geweld, grove taal, schuine grappen. Een soort tegenhanger van de “witte” films die heel braaf en politiek correct waren.
Het is ironisch genoeg ook een beetje de comeback van acteur Eddie Murphy die hier Dolemite speelt. Murphy is zelf begonnen als stand-up comedian en werd heel succesvol als acteur in films als Beverly Hills Cop, Coming to America, Trading Places en 48 Hrs. Maar de laatste tien jaar zat zijn carrière wat in het slop met flauwe en voorspelbare komedies. Kunnen we stellen dat Murphy weer helemaal terug is? Na het zien van deze film kunnen we stellen van wel. En dan te bedenken dat er een vervolg op Coming to America en Beverly Hills Cop aan zit te komen. Geen idee of dat net zo goed uitpakt als in deze film maar Dolemite Is My Name wordt volledig gedragen door Murphy.
Lees verder “Michel Versus René – Dolemite Is My Name – Netflix”